ตอนที่ 158
บทที่ 158
September 18, 2026
“ลูกนางโลม เจ้าทำได้ดีมาก!”
ชายร่างใหญ่ผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อและเอวอ้วนกลม เดินเข้ามาพร้อมชายอีกสี่คนที่ตามหลัง
นี่คือเจ้าของโรงเตี๊ยมเถ้าแก่หนิวซาน เขายังเป็นคนอันธพาลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไท่ผิงอีกด้วย
บริกรต้อนรับก็พูดว่า “แล้วคุณชายใหญ่ จะให้จัดการอย่างไรดีขอรับ?”
หนิวซานกระแอมอย่างเย็นชา “มัดพวกเขาใส่ในรถ แล้วส่งออกไปยังหุบเขาต้าชิง ปล่อยให้พวกเขาถูกทิ้งตายไว้ที่นั่น”
“ขอรับ!”
บริกรต้อนรับอ้าปากค้าง “นายท่าน ที่นี่มีสิบสองคน โดยเฉพาะผู้นำคนนั้น ท่าทางเขาดูไม่ธรรมดา ราวกับเป็นบุตรหลานของตระกูลที่สูงศักดิ์!”
“ตระกูลสูงศักดิ์อะไรกัน!”
หนิวซานหัวเราะเยาะ “รถม้าของพวกเขาทำจากไม้ยวี๋มู่ ชายหนุ่มสิบกว่าคนเหล่านี้มีใบหน้าที่เรียบง่าย พวกเขาดูเหมือนชาวบ้านชนบท อย่างมากก็เป็นบุตรชายของคนในท้องถิ่นที่ร่ำรวย เวลาตระกูลสูงศักดิ์ออกเดินทางไปข้างนอก ไม่มีผู้ใดไม่พกพาดาบหรือปืน นอกจากนี้ หากพวกเขาเป็นบุตรหลานจากตระกูลสูงศักดิ์แล้วอย่างไรเล่า พวกเขาถูกหุบเขาต้าชิงปล้นและสังหาร เกี่ยวอะไรกับเรา!”
“พี่ซานช่างปราชญ์เปรื่อง!”
“ใช่แล้ว พวกเขาถูกต้าเสี่ยวชิงหมั่งฆ่า แล้วเกี่ยวอะไรกับเรา!”
“ต้าเสี่ยวชิงหมั่งช่างเป็นคนดีเสียจริง พวกเขาทำหน้าที่แทนพวกเราได้ดีมาก!”
ผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังถือเชือกและเตรียมมัดคนไว้
หวังหยวนซึ่งกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้หงายหมวกอย่างเป็นทางการ เขายืนขึ้นและพูดว่า “ในเมื่อพวกเจ้าต้องการปล้นระดมและฆาตกรรม เช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ทุกคนลุกขึ้น!”
“อ๊าก!”
หวังซื่อไห่ลุกขึ้นและตะโกน เขากอดขาที่ถูกลวกแล้วจ้องมองไปที่บริกรต้อนรับ
ต้าหู่, เอ้อหู่, กัวเฉียง, กัวเหลียง และชายหนุ่มทั้งห้าจากกลุ่มขายปลายืนขึ้น พร้อมอจับดาบราชวงศ์ถังด้วยโทสะ
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนเหล่านี้ถึงเลวทรามได้เพียงนี้ ไม่เพียงแต่ปล้นระดม แต่ยังฆ่าคนด้วย!
แกะอ้วนที่รอถูกฆ่าตื่นขึ้นมาทีละคน ทำให้คนทั้งเจ็ดสะดุ้งตกใจทันที!
“บัดซบ ข้าใช้เวลาทั้งวันล่าห่าน แต่กลับถูกนกจิกเข้าตา พวกเจ้าช่างเหี้ยมโหด!”
หนิวซานไม่ได้หวาดกลัว เขาชักดาบยาวออกมาจากหลังแล้วเยาะเย้ย “คงจะดีไม่น้อยหากพวกเจ้าตายเยี่ยงนี้ แต่กลับไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่วแล้วถูกข้าสังหาร!”
ชายทั้งห้าคนหยิบอาวุธออกมาจากด้านหลัง รวมทั้งมีดแล่เนื้อ ขวาน มีดสับ และมีดทำครัว ส่วนบริกรต้อนรับหยิบกริชออกมา
หวังหยวนหรี่ตา “คนอื่นเขาคุยโวขนาดนี้แล้ว เราก็มาอวดกันบ้างเถอะ!”
สวบ สวบ สวบ...
ดาบราชวงศ์ถังแต่ละด้ามถูกปลดออกจากฝัก และใบมีดที่สว่างก็ส่องประกายด้วยแสงยามเย็นที่ส่องประกายภายใต้ตะเกียงน้ำมันสลัว
คนที่ถือดาบราชวงศ์ถังในมือกัดฟันและเดือดดาลด้วยรัศมีแห่งการสังหาร!
หวังหยวนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เปลี่ยนท่าทางจากเป็นมิตรกับทุกคน กลายเป็นคนที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
สวบ!
ทั้งเจ็ดคนตกใจจนเสียสติ!
ดาบราชวงศ์ถังนั้นยาวและคม นอกจากนี้คนกลุ่มนี้ยังเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเคยฆ่าคนมาก่อน!
เด็กพวกนี้กำลังแสดงอะไรกันอยู่! เห็นได้ชัดว่ามีดาบดีในมือ แต่กลับซ่อนมันไว้!
หากพวกเจ้าพกดาบไว้ บวกกับใบหน้าที่ดูอาฆาต เช่นนั้นแล้วเราจะกล้าทำร้ายพวกเจ้าได้อย่างไร
“สหาย สู้กับพวกเขา!”