บทที่ 171

หวังหยวนตะโกน "เตรียมตัว!"

จับโจรก็ต้องจัดการหัวหน้าก่อน ที่พูดจาทะเล้นบ้ากามเช่นนี้ เพื่อยั่วโมโหให้รองหัวหน้าค่ายโกรธเท่านั้น!

ตอนนี้นางโกรธมาก นางทิ้งพวกโจรและพุ่งเข้ามาหาคนเดียว

ทั้งกลุ่มรู้สึกตื่นเต้นมาก พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าแผนการของหวังหยวนจะดำเนินไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

แต่สิ่งที่หวังหยวนพูดไป ผู้หญิงคนไหนก็รับไม่ได้หรอก!

น่าเจ็บปวดเหลือเกิน ผู้หญิงสวยขนาดนี้บอกไม่เอาเป็นอนุ!

พวกโจรตกใจ แต่ไม่มีใครกล้าหยุดไว้ พวกเขาต่างรู้ดีถึงอารมณ์รองหัวหน้าในตอนนี้!

ฟิ้วตุ้บ!

ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานนั้น เซี่ยซานหู่ก็รีบเข้ามาดึงหงเยี่ยลงจากหลังม้า

หงเยี่ยหงายหลังล้มลงกับพื้น และชักดาบชี้ดาบไปทางเขา "เซี่ยซานหู่ เจ้ากล้าขวางข้า เจ้าอยากตายใช่ไหม!"

ล้มกลิ้งลงมาเหมือนลาม้วนตัว เซี่ยซานหู่ก็ตะโกนว่า "รองหัวหน้าอย่าหุนหันพลันแล่น ลืมสิ่งที่ข้าเพิ่งบอกเจ้าไปแล้วเหรอ เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์มาก เขาแค่ยั่วโมโหให้เจ้าโกรธเท่านั้น เจ้าจะได้พุ่งไปหาเขา แล้วจับเจ้าไว้มาขู่พวกเรา คนของเขาสังหารท่านเก้าได้ในดาบเดียว เขาเป็นยอดฝีมือนะ!”

“ใช่ ๆ รองหัวหน้าอย่าวู่วาม ไอสารเลวคนนี้จงใจยั่วโมโหท่าน!”

“ท่านสวยมาก ใครล่ะจะไม่อยากแต่งงานกับท่าน ไอเลวนั้นจงใจพูดยั่วโมโห!”

“รองหัวหน้าอย่าหลงกลไปนะ!”

พวกโจรก็พยายามเกลี้ยกล่อมต่อไป

“ฟู้ว! ฟู้ว! ฟู้ว!”

หลังจากสูดหายใจอยู่สักพัก หงเยี่ยก็ข่มความโกรธของนาง และมองหวังหยวนด้วยความโกรธ "เจ้าสารเลวแซ่หวัง ข้ารู้แล้วว่าเจ้ามันเจ้าเล่ห์มาก ข้าไม่หลงกลหรอก!"

หวังหยวนหรี่ตาลงมองเซี่ยซานหู่!

ถ้าไม่ใช่เพราะคำเตือนของคนสารเลวนี้ เกรงว่าการโจมตีครั้งแรกคงชนะอีจั้งหงได้แล้ว!

และออกจากจากค่ายอีเซี่ยนเทียนได้อย่างปลอดภัย!

“นายท่านขอรับ ตอนนี้ข้าเป็นสมาชิกของค่ายอีเซี่ยนเทียนแล้ว ทนปล่อยให้รองหัวหน้าเจอปัญหาไม่ได้!”

เซี่ยซานหู่ยิ้มอย่างขอโทษ ยืนอยู่ข้างหลังหงเยี่ยแสดงจุดยืนของเขาให้ชัดเจน

“แต่ละคนล้วนมีเป็นนายของตัวเอง ข้าเข้าใจ!”

หวังหยวนเลิกคิ้วและตะโกนเสียงดัง "อีจั้งหง เมื่อกี้นี้ข้ายั่วโมโหเจ้าจริง ๆ เมื่อพวกเจ้าได้เห็นแล้ว มาสู้กันซึ่ง ๆ หน้าเถอะ!"

“เจ้าคนขี้ขลาดกลัวตาย ปอดแหกเหมือนหนูมุดรูหนี จะมาสู้กันอย่างซึ่ง ๆ หน้า!”