บทที่ 178

จินเฉียนสู่ขมวดคิ้ว "ปล่อยคนซะ เงินก็ให้เจ้าแล้ว ถ้าเราไม่ปล่อยรองหัวหน้าของเราไป เจ้าออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!"

หวังหยวนกล่าวว่า "เจ้าส่งคนยี่สิบคนมาติดตามนาง หากออกจากเขตค่ายอีเซี่ยนเทียนได้ประมาณสามสิบลี้ ข้าจะปล่อยนางไป แบบนี้ทุกคนก็จะปลอดภัย!"

"ดี!"

หลังจากปรึกษากับคนอื่นแล้ว จินเฉียนสู่ก็เลือกผู้ชายยี่สิบคน!

ให้กลุ่มนี้เตรียมออกเดินทาง!

"เดี๋ยวก่อน!"

หูเมิ่งอิ๋งที่เงียบมาตลอด ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "คนรับใช้ตระกูลหูที่มากับข้าอยู่ที่ไหน"

โจรคนหนึ่งลุกขึ้นยืน "คนของเจ้าทั้งหมดสิบคน สังหารพวกเขาไปแล้วห้าคน ศพของพวกเขาถูกโยนทิ้งที่หน้าผาแล้ว คนบาดเจ็บสี่คนกำลังพักฟื้นอยู่บนเขา!"

ดวงตาของหูเทียนแดงก่ำ ทั้งสิบคนเติบโตมาด้วยกัน ไม่ใช่พี่น้องก็เหมือนเป็นพี่น้องกัน!

หูเมิ่งอิ๋งผู้งดงามพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม "นำศพผู้ตายกลับมา และส่งพวกเขาไปที่จวนตระกูลหูที่เมืองฝูพร้อมกับผู้บาดเจ็บ หากเจ้าส่งคนไปที่นั่น และรับจดหมายที่ข้าเขียนให้เจ้าไปมอบให้ เจ้ารับเงินหนึ่งพันตำลึงไป"

พวกโจรก็สงสัย

หากส่งศพห้าศพและผู้บาดเจ็บสี่คนกลับไป จะได้เงินหนึ่งพันตำลึง!

นี่คงเป็นกับดัก ผู้หญิงคนนี้เกลียดพวกเขา และจะหลอกจับตัวพวกเขาไปที่ศาลเมืองฝู

"เชื่อคุณหนูของเรา นางทำตามที่นางพูดเสมอ และไม่เคยผิดสัญญา!"

หูเทียนลุกขึ้นเช็ดน้ำตา เขารู้ว่าคุณหนูหมายถึงอะไร ไม่อยากให้พี่น้องเราตายในป่า

“หากเจ้ากลัว ให้ค้นหาศพก่อน แล้วขอให้พ่อค้าที่เคยได้ยินชื่อตระกูลหูมาส่งให้ก็ได้ แค่มีจดหมายมาส่ง จะได้รับเงินหนึ่งพันตำลึง จากนั้นเจ้าก็ไปแบ่งเงินกับพวกเขาได้!”

นางขอพู่กันและกระดาษจากหวังเอ้อโก้ว หูเมิ่งอิ๋งได้เขียนจดหมายและประทับลายนิ้วมือของนาง แล้วส่งมอบให้

ดวงตาของหวังหยวนเป็นประกาย

ใครก็ตามที่ยินดีจ่ายเงินให้กับลูกน้องตัวเองที่เสียชีวิตไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นด้วยความจริงใจหรือชื่อเสียง หรือเพื่อเอาชนะใจผู้อื่น คุ้มค่าที่จะรู้จักและสนิทสนมกัน!

เมื่อได้ยินว่าไม่จำเป็นต้องเสี่ยงใด ๆ จินเฉียนสู่ก็รับจดหมายแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ข้าจะถามพ่อค้าที่ผ่านไปมา ดูว่ามีใครยินดีไปส่งให้เจ้าไหม!"

กลุ่มคนเดินทางอยู่บนถนน!

พวกโจรเฝ้าดูจากระยะไกล ดวงตาบางคนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ และน้ำตาก็ไหลออกมา!

“บ้าไปแล้ว!”

“พวกเขาปล้นโจรจริง ๆ!”