บทที่ 180

"ธุระอะไร? มีธุระอะไรก็มาหาข้านี่!"

เอ้อหู่ที่เพิ่งหลับตาพูดอย่างไม่ไยดี "ไม่เห็นรึไวว่าพี่หยวนเพิ่งเข้าไปในรถ และกำลังนอนอยู่กับคุณหนูหู ถ้าเจ้ารบกวนพวกเขาตอนนี้ เจ้านี่มันไม่เข้าใจอะไรเลย!"

ในรถม้า ใบหน้างดงามหูเมิ่งอิ๋งกลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย เจ้าโง่คนนี้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดจริง ๆ!

ขึ้นรถไปนอนกับนางหมายความว่าอย่างไร ทั้งสองคนนอนแยกกัน ไม่ได้อยู่ข้างกันสักหน่อย!

หงเยี่ยเริ่มโกรธมากขึ้น เขามองไปที่ด้านข้างของเอ้อหู่ และในที่สุดก็อดไม่ไหวอีกต่อไป "ข้าอยากถ่ายเบา ให้หาเจ้า ให้เจ้าช่วยได้รึไง ไสหัวไปเลยไป!"

"อะแฮ่ม!"

เอ้อหู่หน้าแดง “โจรสาวคนนี้พูดจาไม่ชัดเจน ถ้าบอกว่าจะไปฉี่ ข้าจะบอกให้เจ้าหาข้าทำไม ข้า หวังพั่วหลู่เป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงตรง ข้าจะทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้ได้อย่างไร!

อุ้บ คิก...

ทุกคนที่ยังไม่ได้หลับก็หัวเราะออกมา!

หูเมิ่งอิ๋งหน้าบูดบึ้งลงจากรถม้า "ข้าจะไปช่วยนาง!"

“แก้เชือกรอบข้อเท้าของนางเท่านั้น!”

หวังหยวนก็ลงจากรถม้า และนำหน้าไม้ขงเบ้งขึ้นสายเตรียมพร้อม

“ข้าไปถ่ายเบา เจ้าตามข้ามาทำไม เจ้าหน้าด้านขนาดนั้นเลยเหรอ”

เชือกที่เท้าของนางถูกมัดไว้ แต่มือของหงเยี่ยยังคงถูกมัดไว้อยู่ หน้าสวยของนางเต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธ

“จะให้ข้าตามไป หรือจะมัดมันไว้แบบนี้!”

สีหน้าของหวังหยวนเฉยชาไร้ความรู้สึก "อย่าคิดที่จะลักพาตัวคุณหนูและมาข่มขู่ข้า หากเจ้ามีความคิดนี้จริง ๆ ข้าจะให้เอ้อหู่ฆ่าเจ้าซะ แล้วฆ่าโจรที่มากับเจ้าด้วย เจ้าคิดให้ดี!"

“เจ้ามันชั่วร้าย!”

หงเยี่ยที่วางแผนจะใช้โอกาสนี้สร้างความวุ่นวายจัดการพวกมันและหนีไป!

แต่หวังหยวนไม่ประมาท!

ห่างออกไปห้าสิบเมตร เขาให้ต้าหู่ตรวจสอบลาดตระเวนล้อมพื้นที่เอาไว้!

เขายืนห่างออกไปสิบเมตร ถือหน้าไม้ขงเบ้งและเล็ง!

ในความมืด เป็นเรื่องยากที่จะเห็นว่าหูเมิ่งอิ๋งช่วยอย่างไร แต่ในไม่ช้ามันก็เรียบร้อย