บทที่ 182

หงเยี่ยตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็กัดฟันพูดว่า “เช่นนั้นก็กลับไปตัดต้นไม้ เพื่อสร้างโล่ขนาดใหญ่ เราจะให้คนสร้างโล่ขึ้นมาเอง เพื่อเตรียมตัวรับมือเจ้าคนสกุลหวังนั่น”

...

“พี่หยวน!”

ด้านนอกรถม้า หวังซื่อไห่ขมวดคิ้วพูดว่า “เราปล่อยแม่โจรสาวไปแล้ว แล้วขากลับเราจะทำอย่างไร? นางต้องไม่ปล่อยเราไปแน่นอน!”

ทุกคนกังวลเล็กน้อย!

พูดตามตรง แม้ว่าจะเอาชนะอีเซี่ยนเทียนได้ในครั้งนี้ และยังได้รับผลประโยชน์มากมายด้วย!

แต่ทุกคนรู้ถึงอันตราย เป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านมาอีกเป็นครั้งที่สอง!

ขากลับต้องทำอย่างไร!

หวังหยวนเลิกคิ้ว แล้วพูดว่า “เจ้าต้องจำไว้ว่าการปฏิบัติตามข้อตกลง คือการสั่งสมชื่อเสียงของตน หากเจ้าต้องการรักษาชื่อเสียงที่ดีของตนเอง เจ้าต้องปฏิบัติตามข้อตกลง แม้ว่าเจ้าจะทำข้อตกลงกับศัตรูก็ตาม หากเจ้าปฏิบัติตามข้อตกลงกับศัตรู ก็จะไม่มีใครสงสัยเรื่องความน่าเชื่อถือของเจ้า สิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำธุรกิจคือความน่าเชื่อถือ ซึ่งถือเป็นรากฐานของชีวิต!”

ทุกคนพยักหน้าด้วยความเข้าใจ!

ดวงตาคู่งามของหูเมิ่งอิ๋งฉายแววประหลาดใจ นางไม่คาดคิดว่าหวังหยวนจะศึกษาวิถีของนักธุรกิจด้วย

“ส่วนเรื่องขากลับนั้น!”

หวังหยวนพูดอย่างเมินเฉย “เราค่อยคิดหาวิธีแก้ปัญหา เลวร้ายที่สุดก็ต้องอ้อมไป!”

ทั้งกลุ่มพยักหน้า!

หูเมิ่งอิ๋งพูดด้วยความกังวลว่า “คุณชาย คราวนี้มาที่เมืองจิ่วซานเพื่อเปิดเส้นทางค้าเกลือ และขายเกลือให้เมืองฝู!”

จากเมืองฝูถึงเมืองจิ่วซาน ถนนสายนี้เป็นเส้นทางที่สั้นที่สุด หากใช้ทางอ้อมจะไกลถึงสามร้อยลี้

การขนส่งเกลือไปขายจากที่ที่อยู่ห่างออกไปสามร้อยลี้ ราคาเกลือจะสูงถึงสิบหรือยี่สิบอีแปะ ทำให้ต้องขาดทุนแน่นอนเมื่อกลับไป

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างหวังหยวน และอีเซี่ยนเทียนกลายเป็นเรื่องยุ่งวุ่นวาย ไม่มีที่ว่างให้หันหลังกลับ

หวังหยวนยิ้มเจื่อน “มีเหตุผล!”

การมาเมืองจิ่วซานครั้งนี้ เดิมทีจะขายดาบราชวงศ์ถังเป็นหลัก เพื่อรวบรวมเงินที่เหลือไว้สำหรับซื้อเกลือสำหรับปีหน้า

ตอนนี้ปล้นอีเซี่ยนเทียนได้แล้ว ทำให้มีเงินเพียงพอที่จะขายเกลือได้ เลยต้องแก้ปัญหาเส้นทางค้าเกลือก่อน!

สำหรับการประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถ เขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย!