บทที่ 194

หวังหยวนช่วยพยุงชายทั้งสองคนให้ลุกขึ้น แล้วพูดว่า “แต่พวกเจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าแม่ ภรรยา และลูก ๆ ของเจ้าจะมีชีวิตอยู่อย่างไร หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า แน่นอนว่าแม้ข้าจะให้เงิน เพื่อเลี้ยงดูครอบครัวของพวกเจ้า แต่เงินก็ช่วยได้เพียงเรื่องอาหารและเสื้อผ้า ไม่อาจแทนที่ความเป็นลูกชาย สามี และพ่อ รวมถึงความรับผิดชอบของพวกเจ้าได้”

“ผู้มีพระคุณ พวกเราผิดไปแล้วขอรับ!”

กัวเฉียงและกัวเหลียงน้ำตาไหล

ในเวลานี้ผู้มีพระคุณยังคงคิดถึงพวกเขาอยู่อีก ช่างเป็นคนที่มีเมตตาดั่งพระโพธิสัตว์จริง ๆ

การฆ่าชายสกุลหลิวนั้นคุ้มค่า ต่อให้จะต้องถูกฝ่ายราชการจับกุมหรือตัดศีรษะก็ตาม!

หวังหยวนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พวกเจ้าทำอะไรผิด? วันนั้นพวกเจ้าไม่ได้พาแม่ไปหาหมอหรอกหรือ! แต่กลับหลงทาง และหาหมอไม่เจอ”

“เอ๊ะ อืม!”

สองพี่น้องพยักหน้าด้วยความตกใจ!

หวังหยวนพูดอย่างจริงจัง “จำไว้ว่าต่อจากนี้ แม้ว่าพระโพธิสัตว์จะมาถาม พวกเจ้าก็ต้องพูดแบบเดียวกันเช่นนี้!”

“เข้าใจแล้วขอรับ!”

สองพี่น้องกัดฟันตอบ และพยักหน้าอย่างหนัก

ข้าแต่พระโพธิสัตว์ ข้าขอโทษ ในเมื่อผู้มีพระคุณของข้าพูดเช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจยอมรับได้แม้ชีวิตจะหาไม่!

เมื่อมองพวกเขาทั้งสองด้วยความพึงพอใจ หวังหยวนก็กล่าวเสริม “ต่อจากนี้ไป เช่นเดียวกับต้าหู่และเอ้อหู่ พวกเจ้าต้องผลัดกันมาที่ห้องของข้า เพื่อเฝ้ายามในเวลากลางคืน!”

“ขอบคุณผู้มีพระคุณขอรับ!”

ทั้งสองต่างปลาบปลื้มใจ

ความสามารถในการเฝ้าดูแลผู้มีพระคุณนั้น เป็นหน้าที่ที่มอบให้กับต้าหู่และเอ้อหู่เท่านั้น มันแสดงถึงความไว้วางใจอย่างแท้จริง

สองพี่น้องจากไปแล้ว

หวังหยวนขมวดคิ้วครุ่นคิด!

เส้นทางไปบ้านตระกูลหยางนั้นใช้ไม่ได้แล้ว ดังนั้นต้องไปบ่อเกลือเฟ่ยชาง และไปหาผู้ขนส่งเกลือ!

คนที่บ่อเกลือเฟ่ยชางนั้นจัดการได้ง่าย เขารู้วิธีจัดการกับผู้คน