บทที่ 196

ในจวนมีคนรับใช้และสาวใช้ไม่มากนัก ทุกคนแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ

มีศาลากลางบ้านที่ปูเสื่อบนพื้นและวางโต๊ะเตี้ยไว้

คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา มีขมับเป็นสีดอกเลานั่งอยู่บนพื้น หาวและยืดตัว!

อีกคนเป็นชายรูปหล่อที่วางมาดเป็นผู้อาวุโส กำลังคุกเข่าลงบนเสื่อและรินชาให้อีกฝ่าย!

ชายหนุ่มผู้วางมาดเป็นผู้อาวุโสทำหน้าจริงจัง แล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์ ข้าอยู่เมืองจิ่วซานมาสองปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเชิญข้ามาที่จวน ท่านมีคำสั่งอะไรหรือขอรับ?”

วังไห่เทียนกลอกตา “เสี่ยวเหยียน เจ้าก็เป็นขุนนางตำแหน่งถงจือ เหตุใดรองเจ้าเมืองถึงทำตัวเหมือนเด็กสาวไม่พอใจกันเล่า!”

เหยียนฟู่กู่ถอนหายใจเบา ๆ “เพราะท่านอาจารย์ทำให้ข้าโกรธ ข้าเป็นศิษย์ของท่าน ข้าทำงานที่เมืองจิ่วซานมาสามปีแล้ว แต่ท่านอาจารย์กลับไปมองข้าเลย ข้ารู้ว่าท่านกำลังพยายามหลีกเลี่ยงความสงสัย แต่มันมากเกินไปขอรับ ทีนี้คนนอกที่ไม่รู้ก็เข้าใจว่าท่านแก่แล้ว จึงอารมณ์แปรปรวนไล่ข้าออกจากสำนัก… โอ๊ย”

ท่านไห่เทียนตบท้ายทอยของเหยียนฟู่กู่ แล้วดุว่า “บ่นไม่กี่คำก็เพียงพอแล้ว แต่ยังไม่ยอมจบ ข้าบอกให้เจ้ามาที่นี่ในครั้งนี้เพื่อดูแลใครบางคน ในอนาคตเขาจะทำธุรกิจในเมืองจิ่วซาน”

“ดูแลนักธุรกิจหรือ?”

เหยียนฟู่กู่เบิกตากว้าง “ท่านอาจารย์ ข้าได้ยินถูกหรือเปล่า? ท่านไม่ยอมให้ข้าดูแลจวนวัง แต่ตอนนี้ท่านขอให้ข้าดูแลนักธุรกิจ แล้วปกติท่านไม่ได้ดูถูกหรือ ท่านบอกว่านักธุรกิจส่วนใหญ่แสวงหาผลกำไร ทำผิดจรรยาบรรณ ไร้ศีลธรรม และไร้ความชอบธรรม หากเส้นทางการค้าครอบคลุมไปทั่วโลก พิธีกรรมและดนตรีจะพังทลายลง ศีลธรรมจะไม่คงอยู่ และโลกจะตกอยู่ในภาวะตกต่ำและล่มสลาย!”

“เขาทำธุรกิจ แต่เขาไม่ใช่นักธุรกิจ แม้ว่าเขาจะเป็นนักธุรกิจจริง ๆ เขาก็แตกต่างจากนักธุรกิจทั่วไป นี่คือจดหมายจากจ้าวเว่ยหมิน สหายในเมืองจิงตู!”

ท่านไห่เทียนส่งจดหมายสามฉบับให้ “เจ้าคิดว่าเขาดูเหมือนนักธุรกิจหรือ?”

“... เด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง สั่งการชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง... รายงานหลี่ฉาง รวบรวมกลุ่มโจร ซุ่มโจมตีอันธพาลประมง ควบคุมฝูงชน จัดการขุนนางลาดตระเวน เป็นหัวหน้า... ซุ่มโจมตีพวกโจร โค่นผู้มีอำนาจ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ย่างเท้าเข้าไปในฝ่ายราชการด้วยซ้ำ... แผนการหนึ่งคือทลายกำแพง เปิดตลาดกลางคืน อีกแผนหนึ่งคือจัดสรรที่ดินให้ชาวนา ข้าราชการ และขุนนางต้องจ่ายภาษีด้วย ทำให้เสนาบดี ทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาขัดแย้งกัน... ถึงกับเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทำให้ฮ่องเต้ปวดหัว”

หลังจากอ่านจดหมายทั้งสามฉบับแล้ว เหยียนฟู่กู่ก็ตกตะลึง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดว่า “ท่านอาจารย์ เด็กคนนี้กลิ้งไปมาเก่งมาก เขามีความสามารถในการกลิ้งไปมามากกว่าที่ท่านทำในตอนนั้น... โอ๊ย!”