บทที่ 2

หวังหยวนเลิกคิ้ว "ถ้าข้าทำได้ล่ะ?"

หลิวโย่วไฉเผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ "ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะไม่คิดดอกเบี้ย! แต่ถ้าทำไม่ได้ เจ้าจะต้องขายตัวเองเป็นคนรับใช้นายของข้า ว่าอย่างไรบ้าง?"

หลี่ซื่อหานหน้าถอดสี “ท่านพี่ อย่ารับปากนะ!”

เจ้าของที่ใจดำคนนี้ต้องการให้เขาขายตัวเองเป็นทาส หวังหยวนโกรธมาก แต่เขาเดินไปเขียนสัญญาสองฉบับและหยิบแผ่นหมึกสีแดงออกมา "เขียนชื่อและประทับนิ้วซะ!"

“ได้!”

หลังจากเขียนชื่อด้วยลายมือน่าเกลียด และประทับลายนิ้วมือสีแดงแล้ว หลิวโย่วไฉก็เดินจากไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

คนเสเพลเช่นนี้ เขาไม่มีหาเงินสี่สิบกว้านได้ภายในสามวันอย่างแน่นอน

แม้ว่าครอบครัวของสาวน้อยจะร่ำรวย แต่พวกเขาก็อยากให้นางทิ้งคนเสเพลพรรค์นี้อยู่เสมอ ดังนั้นการยืมเงินคงจะเป็นไปไม่ได้แน่

การเดิมพันครั้งนี้ จะได้ทาสมาฟรี ๆ และสามารถขายได้ต่อในราคาหลายสิบกว้านด้วย!

เข้าใกล้เป้าหมายที่ตระกูลหลิวจะครอบครองที่ดินพันหมู่ไปอีกหนึ่งเก้า

'สามีภรรยา' ยืนอยู่ตรงข้ามกันในลานบ้าน

“ซื่อหาน”

หวังหยวนอยากจะปลอบนาง

หลี่ซื่อหานเช็ดน้ำตา และรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน

หวังหยวนเข้าใจว่านี่เป็นทำร้ายนางอย่างยิ่ง!

“ท่านพี่!”

ในพริบตาเดียวหลี่ซื่อหานวิ่งออกมาจากห้องนอน และฝืนเปิดถุงผ้าใบเล็กออกมา "ไปที่อำเภอ และไปจำนำกำไลนี้ ข้าจะไปขอร้องพี่ชายข้า กำไลนี้น่าจะได้สักสี่สิบกว้านอย่างแน่นอน!”

หวังหยวนส่ายหน้า "สำหรับสี่สิบกว้านนั้น ข้าจะหาหนทางเอง!"

กำไลหยกขาววงนี้เป็นมรดกของแม่หลี่ซื่อหาน

เจ้าของร่างเดิมลงไม้ลงมือถึงสามครั้ง หลี่ซื่อหานถูกทุบตีจนกระอักเลือดก็ยังไม่ยอมมอบให้

ตอนนี้นางกลับเอามันออกมาเพื่อไปใช้หนี้เจ้าของร่างเดิมแบบนี้!

หลี่ซื่อหานสะอื้นไห้ “ท่านมีวิธีอะไร? นั่นมันสี่สิบกว้านเลยนะ ไม่ใช่สี่ร้อยอีแปะ!”

หวังหยวนพยายามนึกถึงความทรงจำก่อนหน้านี้ "ให้ข้าคิดดูก่อน!"

สำหรับชาวบ้านที่ทำการเกษตร สี่สิบกว้านเป็นหนี้ก้อนโตที่สามารถฆ่าคนให้ตายได้เลย!

แต่เขามีปริญญาตั้งสองใบ ทั้งด้านกลศาสตร์และวัสดุศาสตร์ อีกทั้งยังมีความรู้วิสัยทัศน์ที่เหนือกว่าในยุคนี้ด้วย

“เมื่อก่อนที่ข้าไม่ให้ท่าน เพราะว่ามันเป็นของที่ท่านแม่ของข้าให้ทิ้งไว้ให้!”

หลี่ซื่อหานสะอึกสะอื้น "ตอนนี้ท่านมาถึงอับจนหนทางแล้ว ข้าทนดูท่านขายตัวเองเป็นทาสไม่ได้ ทาสไม่มีทางได้เชิดหน้าชูตา เลวร้ายยิ่งกว่าพวกกุ๊ยเสียอีก!"

ในสมัยราชวงศ์ต้าเย่ ระดับชั้นของผู้คนแบ่งออกเป็นหลายประเภท คนที่ไม่มีที่ดินคือพวกกุ๊ย และคนที่ไม่มีบ้านคือพวกคนเร่ร่อน

ไม่มีบ้าน ไม่มีที่ดิน ทางการก็จะถือว่าเป็นสถานะพวกอันธพาล ต่ำกว่าสถานะพลเรือนซะอีก!

และการเป็นทาสก็เลวยิ่งกว่าการเป็นอันธพาล!

“...”

หวังหยวนไม่ได้สนใจสิ่งที่นางพูด เขาใช้สมองทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

ความรู้เทคโนโลยีของต้าเย่มีความคล้ายคลึงกับราชวงศ์ซ่งของจีน

ด้วยความรู้ระดับปริญญาเอกด้านเครื่องจักรและวัสดุศาสตร์ เขาสามารถสร้างสิ่งแปลกใหม่ขึ้นมาได้

แต่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่มีแม้แต่ร้านช่างตีเหล็ก ดังนั้นจึงไม่สามารถแสดงความสามารถออกมาได้

“แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย พี่ชายคงจะไม่ช่วยเราอีกในอนาคตอย่างแน่นอน”

หลี่ซื่อหานเช็ดน้ำตาและเงยหน้าขึ้น "ในอนาคตถ้าท่านอยากไปยืมเงินจากข้างนอก ข้าคงช่วยท่านไม่ได้แล้วจริง ๆ! ถ้าท่านกลายเป็นพวกโจรอันธพาล ข้าก็จะเป็นกับท่านด้วย "

“เอ้อ นึกออกแล้ว”

ทันใดนั้นดวงตาของหวังหยวนก็สว่างเป็นประกายขึ้น เขาเก็บถุงข้าวสาลี หยิบครกหินขึ้นมา และแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นหลังแล้วออกไป

“ท่านพี่?”

หลี่ซื่อหานรู้สึกประหลาดใจ

สามีไม่เคยแตะงานบ้าน นางล้วนเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงสิ้นสุดลงแล้ว เขาเอาเครื่องมือการเกษตรไปทำอะไร?

...

ภูมิประเทศของหมู่บ้านต้าหวังเป็นที่ราบ มีแม่น้ำจิ้งอยู่ห่างออกไปหนึ่งลี้ และมีภูเขาอยู่ห่างออกไปอีกสามสิบลี้

สี่สิบครอบครัวในหมู่บ้านล้วนแต่ใช้แซ่หวัง อาจกล่าวได้ว่าพวกเขามีบรรพบุรุษเก่าแก่เดียวกัน

หลังการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง จะมีการจ่ายภาษีต่อหัว ภาษีที่นา และพวกโจรก็มาขโมยพวกธัญพืชอีกระลอก หลายครอบครัวมีอาหารไม่เพียงพอ และยากที่จะอยู่รอดในฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิไปได้