บทที่ 203

คนกลุ่มหนึ่งขมวดคิ้ว หลี่ซานซือตั้งหน้าตั้งตารอ หูเมิ่งอิ๋งก็ละสายตาไม่ได้เช่นกัน

พวกเขาไม่รู้สึกเลยว่าตัวอักษรสี่คำนี้ มันน่าทึ่งตรงไหนกัน!

หูของหวังหยวนตั้งตรง

แอบฟังคำสอนสักหน่อยก่อน พอเริ่มถกเถียงหารือกันทีหลัง เขาก็สามารถพูดได้สองสามคำด้วย!

วังไห่เทียนเอ่ยพูดอย่างฉะฉาน “ความรู้คือการตระหนักรู้ในใจ ความเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ และการกระทำคือพฤติกรรมที่แท้จริง การทำความเข้าใจหลักการของสิ่งต่าง ๆ และการฝึกปฏิบัตินั้นแยกกันไม่ออก พูดง่าย ๆ คือเจ้าต้องกระทำหลังจากที่เจ้าเรียนรู้ สิ่งนี้คือความรู้และความสามารถเป็นหนึ่งเดียวกัน!”

หลี่ซานซือพูดอย่างเหยียดหยาม “นี่เป็นหลักการง่าย ๆ ไม่ใช่หรอกเหรอ?”

บัณฑิตจู่เหรินหลายคนพยักหน้า เมื่อเรียนรู้แล้วก็ควรปฏิบัติได้ พวกเขาย่อมรู้!

ทว่าคำพูดของหวังหยวนนั้นแปลกใหม่และชักนำผู้คน!

เสียงของวังไห่เทียนเคร่งขรึม “หลักการอันยิ่งใหญ่จะเรียบง่ายอย่างที่สุด และหลักการที่แท้จริงนั้นล้วนเรียบง่าย สิ่งที่ยากคือการบรรลุเป้าหมาย! ต้าเย่มีบัณฑิตมากมายและอ่านหนังสือมามาก หนำซ้ำต้าเย่มีทุกวันนี้เพราะเหตุใดเล่า! เป็นเพราะรู้หลักการในหนังสือดี แต่ไม่ปฏิบัติตามหลักการทุกข้อในหนังสือ ซึ่งนำไปสู่การทุจริตของรัฐบาล กองทัพทหารอ่อนแอ และถูกโจรกลั่นแกล้ง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าถึงกล่าวว่าบัณฑิตไม่เก่งอะไรเลย และไม่มีความสามารถอื่นนอกจากการอ่าน “ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียวกัน” ของคุณชายน้อยเป็นแนวทางที่ดีสำหรับบัณฑิตทั่วหล้า! ตราบใดที่สอนนักบัณฑิตในอนาคตให้เรียนรู้วิธีรวบรวมความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียวกัน แล้วปฏิบัติตามคำสอนของปราชญ์ โลกก็จะเข้าสู่ยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองและความปรองดองอันยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน!”

บัณฑิตจู่เหรินกลุ่มหนึ่งพยักหน้าด้วยความสับสน รู้สึกว่าในนั้นมีความสมเหตุสมผลบางอย่าง แต่พวกเขาก็พอใจเพียงครึ่งเดียว!

หลี่ซานซือกำหมัดและก้มศีรษะ “ท่านลุง หลานได้เรียนรู้บทเรียนแล้ว!”

วังไห่เทียนพูดหน้านิ่ง “ไม่ต้องขอบคุณข้า ขอบคุณคุณชายน้อย!”

หลี่ซานซือกัดฟัน และยกมือขึ้นไปทางหลังของหวังหยวน หน้าอกของเขาสั่นอย่างรุนแรง!

วังไห่เทียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “คุณชายน้อย ข้าพูดเช่นนี้ถูกต้องหรือไม่?”

หวังหยวนพูดเบา ๆ “ไม่เลวเลย!”

เขาเขียนเพียงสี่คำเท่านั้น ใครจะรู้ว่าวังไห่เทียนสามารถพูดเรื่องไร้สาระได้มากมายเช่นนี้!

สมกับเป็นนักปราชญ์รู้รอบรู้!

วังไห่เทียนกล่าวเสริมว่า “ข้อที่สองคือรากฐานความรู้ของข้า! ภูเขาและแม่น้ำฉากหนึ่ง บางคนมองว่าสูงชันสง่างาม บางคนมองว่าเป็นสิ่งอันตราย และบางคนมองว่ามหัศจรรย์ ภูเขาและแม่น้ำจะเป็นอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับใจของเรา! ใจเราเป็นเช่นไร สวรรค์และโลกที่เราเห็นก็เป็นเช่นนั้น! นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าบอกว่าสวรรค์และโลกคือจิตใจของตนเอง และจิตใจของตนเองคือสวรรค์และโลก อย่างไรก็ตาม วิธีการกล่าวของข้าเห็นได้ชัดว่าเป็นอยู่ด้านล่างคำว่า 'สรรพสิ่งเป็นอนิจจา' ของคุณชายน้อย!”

จู่เหรินกลุ่มหนึ่งได้ยินก็สับสน!

หลี่ซานซือและหูเมิ่งอิ๋งขมวดคิ้วด้วยความสับสน แต่มีเพียงดวงตาของเหยียนฟู่กู่เท่านั้นที่เป็นประกายหลังจากได้ยิน

หวังหยวนยิ้มและไม่พูดอะไร ราวกับว่าจะควบคุมทุกอย่างได้!

วังไห่เทียนกล่าวต่อว่า “หากเข้าใจว่า ’สรรพสิ่งเป็นอนิจจัง’ เจ้าจะรู้ว่าชีวิตคนเรามักจะจัดการกับจิตใจของตัวเองตลอด สิ่งที่เรามองว่าเป็นความงามและความอัปลักษณ์ ความดีและความชั่วความผิดและถูก ใหญ่และเล็ก ล้วนเป็นสิ่งที่แสดงออกมาจากตัวตนภายในของเราเอง ตราบใดที่เราใคร่ครวญความคิดเหล่านี้ พิจารณาตัวเองวันละสามครั้งและรู้ต้นเหตุปลายสาย เราก็จะสามารถหยั่งรู้ถึงธรรมชาติของมนุษย์ และความรู้ต่าง ๆ ในโลกหล้า ไม่ว่าจะเป็นสงคราม การปกครอง การทูต บุคลากร และกิจการล้วนมาจากธรรมชาติของมนุษย์ ตราบใดที่เจ้าเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ เจ้าก็จะประสบความสำเร็จได้ และไม่เพียงแต่จะอยู่ในรายชื่อการสอบของจักรวรรดิเท่านั้น แต่ยังจะสร้างความมั่นคงให้ประเทศได้อย่างง่ายดายอีกด้วย!”

จู่เหรินบางคนเข้าใจถึงแก่นแท้ของมัน จึงก้มหัวพร้อมกำหมัดด้วยความดีใจทันที!

“เอาล่ะ นี่คือความรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า วันนี้ข้าเล่าให้พวกเจ้าฟังทั้งหมดแล้ว หากพวกเจ้าได้รับประโยชน์จากคุณชายน้อยผู้นี้แล้ว ยังไม่รีบกล่าวขอบคุณอีก ออกไปให้หมด!”