บทที่ 207

หวังหยวนไม่เคยลืมรสชาติขมของไวน์ผลไม้ที่เขาดื่มกับลุงที่บ้านเลย!

จวิ้นวั่งไม่ดื่มไวน์ผลไม้คุณภาพต่ำ แต่ดื่มไวน์ดอกเบญจมาศที่ทำจากสาแหรก ข้าวสาร ดอกเบญจมาศและดอกไม้

รสชาติดีมากจนหวังหยวนดื่มอีกสองสามแก้วโดยไม่รู้ตัว และศีรษะของเขาก็รู้สึกวิงเวียน

หวังหยวนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมสมองและปิดปากแน่น ด้วยกลัวว่าจะพูดเรื่องไร้สาระ ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยพูดมาก!

แต่วังไห่เทียนไม่ไหวจริง ๆ เมื่อเขาเมาแล้วเขาจับมือหวังหยวนแล้วพูดเสียงดัง “น้องชาย หากเจ้าเกิดเมื่อยี่สิบปีก่อนหน้านี้ เจ้าคงสามารถกอบกู้ต้าเย่ได้ แต่ตอนนี้มันสายเกินไป สายเกินไป!”

สีหน้าของเหยียนฟู่กู่เปลี่ยนไป และเขารีบช่วยพยุงวังไห่เทียนขึ้นมาและพูดว่า “ท่านอาจารย์ ท่านเมาแล้ว ต้าเย่เจริญรุ่งเรืองดุจดั่งพระอาทิตย์กลางท้องฟ้า จะสายเกินไปได้อย่างไร!”

“เจริญรุ่งเรืองดุจดั่งพระอาทิตย์กลางท้องฟ้าอะไรกัน เจ้ายังไม่เข้าจสถานการณ์ของต้าเย่ในตอนนี้อีก!”

วังไห่เทียนโบกมือและผลักเหยียนฟู่กู่ออกไป “แนวทางในการปกครองประเทศคือหนึ่งมีเงินและสองมีอำนาจ เงินคือรายได้จากภาษี ต้าเย่ไม่สามารถหาเงินได้ตามที่ต้องการอำนาจคือกองทัพ กองทัพมหาอำนากที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างกองทัพชุดเกราะดำถูกทำลายแล้ว พวกโจรโจมตีเราเมื่อใดก็ตามที่ต้องการ แล้วยังมีความหวังอะไรอยู่อีก!”

“...”

เหยียนฟู่กู่ก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไรพร้อมหยิบถ้วยไวน์ขึ้นมาดื่มรวดเดียว!

วังไห่เทียนวางแขนโอบไหล่หวังหยวนพร้อมถือขวดไวน์ “น้องชาย พี่อยากจะบอกเจ้าบางอย่างจากใจเจ้ามีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ และราชสำนักจะรับสมัครเจ้าอย่างแน่นอนในอนาคต หากวันนั้นมาถึงจริง ๆ เจ้าอย่าไปเชียวนะ คนที่ไร้ความปราณีที่สุดคือราชวงศ์ พวกเขาใช้เจ้าเพื่อปัดเป่าภัยพิบัติ หลังจากใช้เจ้าแล้ว ยังกลัวว่าเจ้าจะกบฏ และพวกเขาจะพยายามหาวิธีฆ่าเจ้าอย่างสุดกำลัง พี่ชายมองพวกเขาทะลุปรุโปร่งแล้ว!”

หวังหยวนยังคงเงียบ เขามีความทรงจำบางอย่างเกี่ยวกับชาติก่อนซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่เข้าสอบขุนนาง

“ท่านอาจารย์ ท่านเมาแล้ว!”

การแสดงออกของเหยียนฟู่กู่เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาปิดปากของวังไห่เทียนและมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

วังไห่เทียนตะโกน “ออกไปซะ เป็นแค่กองทัพม้าที่คอยปกป้องจักรพรรดิ์ ให้พวกเขาส่งสาสน์ให้บ่าวรับใช้ของซิงหลง ปล่อยให้เขาส่งคนให้สุราพิษที่ท้องพระโรง เมื่อก่อนข้าเคยกลัวว่าจะไม่มีใครสานต่อ แต่บัดนี้เมื่อเรียนปรัชญาจิตใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือเจ้า ก็จะสามารถถ่ายทอดความรู้นี้ต่อไปได้ ข้าต้องกลัวอะไรพวกเขาอีก”

คนรับใช้ในระยะไกลมีแสงเย็นเฉียบออกมาและยังคงกวาดพื้นต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหยียนฟู่กู่รีบตะโกน “ใครก็ได้ ท่านอาจารย์เมาแล้ว รับส่งเขากลับห้องนอนเร็วเข้า!”

คนรับใช้และสาวใช้มาช่วยพยุงวังไห่เทียนที่มึนเมาเข้าไปในบ้านชั้นในของจวนวัง!

เหยียนฟู่กู่ยิ้มอย่างขมขื่นและกำหมัด “คุณชายหมิงถัน ข้าต้องขอโทษจริง ๆ ท่านอาจารย์ดื่มมากเกินไปศิษญ์ต้องขอโทษแทนเขา!”

“อย่าเห็นเป็นคนนอกเลย เช่นนั้นข้าขอลาก่อน แล้วเจอกันใหม่วันหลัง!”

หวังหยวนลุกขึ้นยืนด้วยหมัดกำแน่น และจากไปพร้อมกับต้าหู่และหูเมิ่งอิ๋ง

เหยียนฟู่กู่ส่งคนทั้งสามจนถึงหน้าประตู จากนั้นกลับไปที่ห้องนอนของวังไห่เทียน ปิดประตูแล้วพูดว่า“ท่านอาจารย์ พวกเขาไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำอีกต่อไป เหตุใดท่านถึงพูดคำเหล่านั้น!”