บทที่ 221

“ในที่สุดก็ล้างเสร็จแล้ว!”

หลังจากล้างมือของเด็ก ๆ แล้ว หวังหยวนก็ลูบเอวและยักไหล่แก้เมื่อย!

บรรดาจ้าวหู้รีบเข้ามาอุ้มเด็ก ๆ ที่ไม่ยอมกลับ พากลับบ้านไป!

หวังหยวนโบกมือลาเด็ก ๆ!

ทันใดนั้น มือเล็ก ๆ สองมือวางบนไหล่ และเริ่มนวดเบา ๆ “คุณชาย เหนื่อยไหม?”

กลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยเข้ามา มือเล็กนุ่ม ๆ ทำให้ร่างกายที่ปวดตึงของเขารู้สึกอบอุ่น หวังหยวนเกร็งไปทั้งตัว "ตอนนี้ข้าเหนื่อยนิดหน่อย แต่หลังจากที่เจ้านวดข้าแบบนี้ ข้าก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาทันที!"

“ถ้าอย่างนั้นข้าจะนวดมากกว่านี้!”

หูเมิ่งอิ๋งเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า "ชุดเครื่องมือขุดเจาะนั้นหายาก ดังนั้นควรให้พี่น้องตระกูลเฟยเก็บเป็นความลับ! ทางที่ดีควรลงนามในสัญญากับพวกเขา ถ้าน้ำเกลือถูกต้มออกมาแล้วให้ขายกับเราทั้งหมด ยกเว้นส่วนที่ส่งมอบให้ทางการเท่านั้น คำมั่นคนไม่น่าเชื่อถือเท่าหนังสือสัญญาหรอก เราต้องเตรียมตัว!"

หวังหยวนหลับตา "เจ้าพูดถูก แต่ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสัญญาเลย ข้าไม่รู้ว่าต้องขุดบ่อนี้ลึกแค่ไหนถึงจะมีน้ำเกลือจะออกมา ถ้าขุดอีกวันแล้วยังไม่มีน้ำเกลือออกมา เราคงต้องกลับไปที่เมือง!”

หูเมิ่งอิ๋งพยักหน้าเบา ๆ และนวดขมับของหวังหยวนเบา ๆ ด้วยมือเล็ก ๆ ของนางอย่างอ่อนโยน!

หวังหยวนกรนด้วยความสบายตัวเล็กน้อย!

ไม่นานก็มีเสียงตะโกนว่า "น้ำเกลือออกมาแล้ว" และทั้งหมู่บ้านก็ตื่นเต้นกันไปหมด

“น้ำเกลือออกมาแล้ว!”

วังฉงโหลวปีนขึ้นจากรถม้า รีบไปดูที่บ่อเกลือ แล้วพึมพำกับตัวเอง "ลุงหยวนน่าทึ่งมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะมีคนติดตามเขาตลอดชีวิต!"

"หึหึ!"

เอ้อหู่และเอ้อโก่วต่างเงยหน้าขึ้นมอง ราวกับว่าพวกเขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าน้ำเกลือจะออกมา!

“น้ำเกลือออกมาแล้ว!”

ดวงตาสวยงามของหูเมิ่งอิ๋งเป็นประกาย นางสะกิดหวังหยวนที่กำลังหลับและพูดว่า "คุณชาย น้ำเกลือออกมาแล้ว!"

"โอ้!"

หวังหยวนตอบและบิดคอของเขาไปมา "เจ้าออกแรงนวดกว่านี้อีกนิดนึง!"