บทที่ 223

หากทำให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบขุ่นเคือง เตาจะปิดเมื่อไหร่ก็ได้ และไม่สามารถแอบต้มเกลือได้อีกด้วย

ด้วยการควบคุมเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยในกรมขนส่งเกลือ และควบคุมการผลิตและจำหน่ายเกลือทางอ้อมเช่นนี้ ตระกูลหยางจึงได้ผูกขาดธุรกิจเกลือในเฟยชาง

มองไปที่หวังหยวน แววตาของหยางโม่ก็เย็นชาและทิ่มแทง เขาเดินไปข้างหน้าและปรบมือ

คนรับใช้สองคนวิ่งเข้ามา ถือกล่องเล็ก ๆ วางไว้บนพื้นและเปิดออก พบแท่งเงินวางอยู่ข้างใน

เจ็ดพี่น้องตระกูลเฟยและกลุ่มจ้าวหู้มองดูเงินอย่างงุนงงราวกับพวกเขาถูกกระชากวิญญาณไป!

“เฟยหนิว นี่คือเงินหนึ่งพันตำลึง”

หยางโม่เชิดหน้าขึ้น และพูดอย่างเย่อหยิ่ง "บ่อเกลือของเจ้าผลิตน้ำเกลือได้แล้ว ตระกูลหยางจึงตัดสินใจที่จะต้มเกลือต่อ หากเจ้าลงนามในสัญญากับตระกูลหยาง เกลือทั้งหมดที่ต้มแล้วในหมู่บ้านของเจ้าจะถูกขายให้กับตระกูลหยาง แล้วเงินนั้นก็จะเป็นของเจ้า!”

เงินพันตำลึงนี้ แค่ซื้อบ่อเกลือขุดใหม่ของตระกูลเฟย แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่พูดออกมาตรง ๆ!

เฮือก!

จ้าวหู้หลายรายหายใจไม่ออก และใจเต้นทันที!

เงินหนึ่งพันตำลึง หากตกลงและรับมันไว้ ต่อจากนี้ไปก็จะชีวิตที่สุขสบาย!

จ้าวหู้หลายคนมองเฟยหนิวและส่ายหัวเตือนอย่างอ้อม ๆ เตือนเขาอย่ารับนะ เงินของตระกูลหยางได้มาง่ายๆขนาดนั้นเลยหรือ?

แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา!

สมาชิกตระกูลหยางอยู่ที่นี่ และเจ้าหน้าที่ตรวจสอบหลิวก็อยู่ที่นี่หนุนหลังพวกเขาด้วย ใครก็ตามที่พูดออกไปคงจะไม่พอใจ

พี่น้องทั้งหกมองไปที่เฟยหนิว อ้าปากค้างพะงาบ ๆ ไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไรดี

หวังหยวนเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ

หูเมิ่งอิ๋งและวังฉงโหลวก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกัน อยากรู้ว่าเฟยหนิวเห็นเงินแล้วจะมีท่าทีอย่างไร!

เฟยหนิวส่ายหัวและพูดว่า "ผู้จัดการหยาง เกลือที่หมู่บ้านเหล่าเฟยต้มมาทั้งหมดจะขายให้กับคุณชายเท่านั้น เราได้ลงนามในสัญญากันแล้ว"

ตอนที่บ่อเกลือของตระกูลเฟยเหือดแห้ง ลูกชายของเขากำลังจะป่วยตาย ตระกูลหยางอยู่ที่ไหน!

ขณะนี้มีน้ำเกลือจำนวนมากออกมาจากบ่อเกลือ ตระกูลหยางก็มาปรากฏตัวขึ้นที่นี่พร้อมเงิน ฝันไปเถอะ!

แต่เขาไม่กล้าพูดความคิดที่อยู่ในใจออกไป เพราะกลัวจะทำให้ตระกูลหยางขุ่นเคือง!

ดวงตาของหยางโม่มืดลง "เจ้าคิดว่าข้าตาบอดอย่างนั้นรึ ยังไม่เห็นว่าพิมพ์ลายนิ้วมือในสัญญาเลย"

“ท่านหยาง อย่าบังคับข้าอีกเลย!”

เฟยหนิวขอร้อง "คุณชายช่วยลูกชายของข้า ช่วยครอบครัวของข้าขุดบ่อจนมีน้ำเกลือ เกลือหนึ่งจินให้ราคาแปดอีแปะ เขาเป็นผู้มีบุญคุณใหญ่หลวงของครอบครัวของข้า ถ้าข้าเห็นผลประโยชน์มากกว่าบุญคุณ ข้ายังเป็นคนได้อีกหรือ!”