บทที่ 225

ในรถม้า หวังหยวนลืมตาขึ้น "ถ้ามองข้าอีก ข้าจะเก็บเงินนะ!"

"อ๊าย!"

ใบหน้างดงามของหูเมิ่งอิ๋งที่ถูกจับได้ว่าแอบมองตกใจจนทำอะไรไม่ถูก "คุณชายข้า ข้า ... "

หวังหยวนเม้มปาก "ล้อเล่น!"

ผู้หญิงยุคนี้ขี้อาย ถ้าแกล้งเล่นแบบนี้ต้องตกใจอยู่แล้ว!

หากในยุคของเขา ผู้หญิงอาจตบไปสักฉาด หรือขับรถทับไปแล้ว

หูเมิ่งอิ๋งหน้าแดงและพูดว่า "คุณชายคะ ข้าแพ้เดิมพันเมื่อสามวันก่อน ท่านอยากให้ข้าทำเรื่องลำบากใจอะไรรึเจ้าคะ!"

หวังหยวนรู้สึกเกรงใจเล็กน้อยและพูดว่า "เรื่องนั้น ข้าพูดไปคงไม่เหมาะสม! คำขอนี้มันออกจะไร้เหตุผลและไร้ศีลธรรมไปสักหน่อย ดังนั้น ข้าจึงไม่อยากบังคับให้เจ้าตกลง เพียงเพราะว่าเราได้เดิมพันกันแล้ว!"

"อื้อ..."

หูเมิ่งอิ๋งหน้าแดงด้วยความเขินอาย "ค่ะ คุณชาย ช่วยกลับเมืองก่อนได้ไหม ที่นี่ไม่สะดวกนัก!

พูดไม่ออก!

คำขอไร้เหตุผล!

คำขอไร้ศีลธรรม!

นอกเหนือจากเรื่องแบบนั้นแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรอีก ไม่คิดเลยว่าคุณชายจะเป็นคนแบบนั้นด้วย!

แต่ก็เข้าใจได้ คุณชายแต่งงานแล้ว และเขายังหนุ่มแน่นเลือดร้อน

มันก็ไม่แปลกที่จะมีความคิดเช่นนี้ หลังจากอยู่คนเดียวมาหลายวัน และมีผู้หญิงคนเดียวอยู่ข้าง ๆ!

คุณชายร้องขอเรื่องนี้ เขาดูถูกหูเมิ่งอิ๋งไปหน่อย คิดว่านางที่แต่งงานสามครั้ง นางไม่สนใจเรื่องถือพรหมจรรย์และความบริสุทธิ์

ใครจะรู้ว่านาง...เฮ้อ!

ในเมื่อแพ้แล้วก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ หูเมิ่งอิ๋งไม่เคยเบี้ยวใครอยู่แล้ว!

แต่ในรถม้านี่มันยากจริง ๆ!

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจ "ทำไมเจ้าถึงอยากกลับไปที่เมือง ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ข้าอดทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว!"

“คุณชายคะ มีคนอยู่ข้างนอก ถ้าเราทำเช่นนั้น พวกเขาจะได้ยินนะ!”

เสียงของหูเมิ่งอิ๋งเหมือนเบายุง หัวใจของนางก็เต้นระรัวเหมือนกวางตื่นตระหนก!

ใบหน้าของคุณชายแดงแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเลือดลมของเขาสูบฉีด เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!

หวังหยวนกระซิบ "ทางที่รถม้าวิ่งค่อนข้างเป็นหลุมเป็นบ่อ เราเบาเสียงหน่อย พวกเขาไม่น่าจะได้ยินเรา!"

"อา!"