บทที่ 231

หยางซั่วตะโกน “จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?”

การลอบสังหารล้มเหลว จ้าวหู้กบฏ จะมีเรื่องอะไรใหญ่กว่านี้อีก!

คนรับใช้กระซิบว่า “มีประกาศใหญ่ทั่วเมือง ว่าเราซื้อใบอนุญาตค้าเกลือห้าอีแปะ ดอกเกลือห้าอีแปะ เกลือราคาสี่อีแปะ รวมเป็นสิบสี่อีแปะ แล้วนำมาขายให้กับประชาชนในราคาสามสิบห้าอีแปะ ทำให้เราได้กำไรยี่สิบเอ็ดอีแปะต่อจิน!”

“คนที่เขียนประกาศนี้ ต้องเป็นเด็กสกุลหวังที่สร้างปัญหาอยู่เบื้องหลังแน่ขอรับ!”

หยางซั่วกัดฟัน “แม้ว่าตระกูลหยางจะได้ยี่สิบเอ็ดอีแปะต่อจิน แล้วเขาจะทำอะไรได้ เขาคิดว่าการจุดเชื้อไฟเช่นนี้ จะสามารถสั่นคลอนตำแหน่งของตระกูลหยางได้หรือ!”

นอกจากการซื้อดอกเกลือ เกลือ และใบอนุญาตค้าเกลือแล้ว ตระกูลหยางยังต้องจัดการเรื่องผู้จัดจำหน่าย ที่จะแบ่งกำไรอีกส่วนหนึ่งด้วย พวกเขาไม่อาจหากำไรยี่สิบเอ็ดอีแปะต่อจินได้ ได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น

แต่แม้ว่าตระกูลหยางจะได้รับยี่สิบเอ็ดอีแปะต่อจิน แล้วเจ้าเด็กสกุลหวังจะทำอะไรได้!

คนรับใช้กล่าวด้วยความกังวล “ในประกาศยังบอกด้วยว่าเมืองจิ่วซานขายเกลือได้สามสิบล้านจินต่อปี หากมีรายได้ยี่สิบเอ็ดอีแปะต่อจิน แสดงว่าตระกูลหยางทำรายได้ประมาณหกแสนสามหมื่นตำลึงต่อปี และตระกูลหยางได้ควบคุมธุรกิจค้าเกลือมาเป็นร้อยปี รวมเป็นเงินหกสิบสามล้านตำลึง”

ฟึ่บ!

ขาของหยางซั่วอ่อนแรงจนล้มลงกับพื้น หอบหายใจหนักด้วยสีหน้าตื่นตระหนก!

ตระกูลหยางดำเนินธุรกิจเกลือมาแปดสิบปี ไม่ใช่หนึ่งร้อยปี!

เคยมีพ่อค้าเกลือสองหรือสามเจ้า แต่ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา ตระกูลหยางครองตลาดเพียงเจ้าเดียว

เฟ่ยชางผลิตเกลือได้สามสิบล้านจินต่อปี แต่ตระกูลหยางสามารถซื้อได้เพียงประมาณยี่สิบล้านจินเท่านั้น ส่วนที่เหลืออีกสิบล้านจินเป็นทุนสำรองของฝ่ายราชการ

เขามีรายได้ประมาณสองแสนตำลึงทุกปี หลังจากค่าใช้จ่ายของตระกูลแล้ว ก็เหลือเพียงหนึ่งแสนตำลึงเท่านั้น

ทรัพย์สินรวมของตระกูลหยาง มีทั้งหมดเพียงประมาณสามล้านตำลึง!

แผนการอันเลวร้ายนั้น เพิ่มมาเป็นสองเท่ายี่สิบครั้ง มากถึงหกสิบสามล้านตำลึง

ทรัพย์สินของตระกูลดังกล่าว เทียบได้กับทรัพย์สินของตระกูลขุนนาง!

ไม่ต้องพูดถึงว่าข่าวนี้แพร่ไปยังราชสำนัก แม้แต่ในเขตและเมืองก็ไม่รู้ว่าตกเป็นเป้าหมายของกี่คนแล้ว