ตอนที่ 237
บทที่ 237
September 18, 2026
เมื่อทั้งสองขึ้นไปที่ติ้งหลงไถ ก็เห็นศาลาแปดเหลี่ยมขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง โดยมีภาชนะสำริดมีขาตั้งอยู่ตรงกลาง ที่สลักลวดลายแสดงถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของบรรพบุรุษ
มีบันไดกว้างอยู่ใต้ภาชนะสำริดนั้น
ชุดน้ำชา โต๊ะน้ำชา และฟูกมีสีเหลืองสดใส เป็นของราชวงศ์โดยเฉพาะ
เครื่องใช้ระดับกลางก็มีรูปแบบคล้ายกัน แต่เนื้อสัมผัสด้อยกว่าเล็กน้อย มีไว้สำหรับผู้ตัดสินบทกวี!
ชุดน้ำชาชั้นล่างเป็นสีขาวล้วน มีให้เฉพาะจิ้นซื่อเท่านั้น
ส่วนจู่เหริน มีเพียงฟูกอันเดียวเท่านั้น!
นี่คือลำดับชั้นของระบบศักดินา ที่ขยายไปสู่ทุกช่องว่างในชีวิต!
หวังหยวนพบที่นั่งของตัวเองทันที แม้ว่าจะอยู่ในแถวที่สองแต่ก็อยู่ตรงหัวมุม
ไม่มีใครอยู่บนเวที หวังหยวนจึงรีบขึ้นเวทีอย่างรวดเร็ว แล้วพาหูเมิ่งอิ๋งไปยังที่นั่งที่จัดไว้ แล้วมองไปในระยะไกล!
คนอื่น ๆ สนใจบทกวี แต่เขาไม่มีความสนใจเลยจริง ๆ ไม่รู้แม้แต่วิธีแต่งบทกวีด้วยซ้ำ
ครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับการไล่เป็ดขึ้นคอนเลย!
“นั่นคือหวังหยวน ผู้ตัดสินคนใหม่ในครั้งนี้ ข้าได้ยินมาว่าเขายังเป็นถงเซินอยู่เลย!”
“ถงเซินคนนี้จะมีเก่งกาจมากเพียงใด ถึงสามารถมาตัดสินคนอย่างพวกเราได้!”
“นี่คือการตัดสินใจของท่านไห่เทียน!”
“ด้วยนิสัยของท่านไห่เทียน ในเมื่อตัดสินใจเลือกเขาแล้ว เขาต้องมีความพิเศษเป็นแน่!”
“แน่นอน เขาไปจวนวังเมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อสรุปเรื่องปรัชญาจิตใจของท่านไห่เทียน ทั้งยังเขียนบทกลอนว่า 'สร้างจิตใจสำหรับสวรรค์และโลก สร้างอาชีพให้กับผู้คน สืบสานความรู้อันเป็นเอกลักษณ์ของนักปราชญ์ในอดีต และสร้างสันติภาพให้กับทั่วหล้า!”
“ล้ำเลิศ!”
“ฮ่าฮ่า ล้ำเลิศ เกรงว่าพวกเจ้าจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลเพียงใด!”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ข้าได้ไปสืบเรื่องหวังหยวนคนนี้แล้ว เขามาจากเมืองฝู เขาไม่เคยไปเมืองหลวงด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการไปเยี่ยมอาจารย์ที่มีชื่อเสียง การศึกษาก่อนหน้านี้ของเขาอยู่ในระดับปานกลาง เขาไม่ผ่านการสอบซิ่วไฉ และไม่มีพรสวรรค์ด้านบทกวีเลย เขาเขียนถ้อยคำเช่นนั้นและปรัชญาจิตใจได้อย่างไร พวกเจ้าเชื่อหรือ?”
“... ไม่สมเหตุสมผล!”
“ข้าเดาว่าท่านไห่เทียนคงอยากทำให้เขาโด่งดัง!”
“เพราะเหตุใดกัน?”
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้อพิพาทเรื่องธุรกิจค้าเกลือในเมืองจิ่วซาน ตระกูลวังต้องการยึดธุรกิจค้าเกลือของตระกูลหยาง จึงใช้เขาเป็นเครื่องมือ!”