บทที่ 25

ซื่อไห่ ต้าหู่ เอ้อหู่ และสมุนต่างก็ตกใจ

คิดไม่ถึงว่าหวังหยวนกล้าที่จะข่มขู่จ้าวอู่ซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้

ฉี๋จ่างมีพลธนูและชายฉกรรจ์ใต้การบังคับบัญชาของเขา ซึ่งเป็นการขยายอำนาจการปกครองในชนบท และพวกเขาน่ากลัวกว่าหลี่ฉางมากนัก

ดวงตาของจ้าวอู่เคร่งขรึม ความโกรธพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ และความโลภถูกระงับไว้ เขาอดไม่ได้ที่จะตะคอกขึ้นมา "นั่นขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจริงใจแค่ไหนนายน้อยหยวน!"

ฉี๋จ่างและหลี่ฉางทำงานสมรู้ร่วมคิดกัน เพื่อจุดประสงค์ในการหาเงินจากประชาชน

เงินที่พวกเขาได้รับยังคงต้องส่งมอบให้กับด้านบน และพวกเขาสามารถดื่มซุปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หากหวังหยวนสามารถให้ประโยชน์แก่เขาเพียงพอ การจัดการกับหลิวโย่วไฉนั้นก็ไม่ใช่ปัญหา

หวังหยวนหยิบแท่งเงินสิบตำลึงออกมา "รับไปสิ ข้าเลี้ยงเหล้า"

นัยน์ตาของเหล่าสมุนต่างเป็นประกาย เริ่มต้นด้วยสิบสองตำลึงเชียวหรือ เขาคือผู้ฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง

ดวงตาของจ้าวอู่เป็นประกาย แต่ใบหน้าของเขาจริงจังขึ้น "หวังหยวน เจ้ากำลังทำให้ข้าอับอายอย่างนั้นรึ? ให้เงินน้อยว่าตั้งครึ่งต่อครึ่งเช่นนี้!"

ของขวัญที่ชาวบ้านให้ ส่วนใหญ่จะเป็นไก่ เนื้อหมู เนื้อปลาเป็นต้น ซึ่งนั่นมันไม่ถึงหนึ่งร้อยอีแปะเสียด้วยซ้ำ

ไม่เคยมีใครของให้ขวัญถึงสิบกว้านมาก่อน แต่นี่มันน้อยกว่าของหวังซื่อไห่มาก

ต้าหู่ เอ้อหู่ และซื่อไห่รู้สึกซาบซึ้ง

แสดงว่าในใจของหวังหยวน พวกเขามีความสำคัญมากกว่าฉี๋จ่าง

หวังหยวนหรี่ตา "หรือว่าท่านจะลาออกจากตำแหน่งฉี๋จ่าง แล้วติดตามข้าดี หากไปกับข้าตั้งแต่เช้ายันค่ำ ข้าจะให้ท่านห้าสิบตำลึง"

"เหอะเหอะ นายน้อยหยวน หยุดล้อเล่นเถิด พวกเราเป็นน้ำที่ค่อย ๆ ไหล แต่ไหลได้นานจะดีกว่า!"

เข้าใจว่าเป็นเงินช่วยเหลือครอบครัว จ้าวอู่อยากจะรับเงินนั่นไว้ จึงโบกมือขึ้น “เรียกทุกคนรวมตัว!” จากนั้นไม่นาน พลธนูสี่คน และชายฉกรรจ์แปดคนก็รีบเดินเข้ามา

หวังหยวนบอกจ้าวอู่ว่า เขากำลังจะไปที่หมู่บ้านกัวพาน เพื่อจับกุมสามพี่น้องของกัวฉาง

จ้าวอู่เมื่อได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไร

ในชนบท ฉี๋จ่างเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุด และทางราชการก็ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา

แค่จับโจรนิดหน่อย ไม่คณามือเขาหรอก

“เอ้อหู่ เจ้าล้มคนได้ถึงสี่คนจริงหรือ?”