บทที่ 257

พวกเขารู้สึกว่าชายผู้นี้อันตรายเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนที่พ่อของพวกเขามีเจตนาสังหาร!

ติงสือซานพูดอย่างรวดเร็ว “ต้าหู่ เอ้อหู่ อย่าไร้มารยาท บุรุษผู้นี้คือแม่ทัพหนุ่มของกองทัพเกราะดำ!”

อู๋หลิงยิ้มให้ต้าหู่และเอ้อหู่ จากนั้นเขาก็เดินตรงไปที่หวังหยวน และยกกำปั้นขึ้นพร้อมโค้งคำนับ “อู๋หลิง บุตรชายของอู๋มู่ ขอพบคุณชายหมิงถัน ขอบคุณคุณชายยิ่งนักที่แต่งบทกวีให้ท่านพ่อของข้า ที่ประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถ”

หวังหยวนเดินเลี่ยงและพูดว่า “แม่ทัพหนุ่มไม่ต้องมากพิธี พูดตามตรง ข้าก็ชื่นชมมู่ซ่วยเช่นกัน ทว่าคำบทกวีเหล่านั้นไม่ได้ถูกแต่งขึ้นมาเพื่อมู่ซ่วยจริง ๆ!”

อู๋หลิงส่ายหัวและพูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่ว่าท่านจะนึกถึงใครในตอนเขียนบทกวีก็ตาม เมื่อมีคำว่า 'รำลึกอู๋มู่' และบทกวีอันโด่งดังนั้นจะถูกส่งต่อไปยังยุคสมัย ผู้คนก็ย่อมคิดถึงท่านพ่อเมื่อพวกเขาอ่านมัน ท่านสมควรได้รับการเคารพ!”

หวังหยวนเปลี่ยนหัวข้อ “เช่นนั้นท่านแม่ทัพหนุ่มมาที่นี่คืนนี้ เพียงเพื่อจะกล่าวขอบคุณหรือ!”

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ไว้คุยกันคราวหลัง เรามาจัดการกับเรื่องพวกนี้ก่อนเถอะขอรับ!”

เมื่อชี้ไปที่ลานบ้าน อู๋หลิงหันกลับมาและขมวดคิ้ว “ติงสือซาน ทำไมเจ้าถึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับคนเหล่านี้? เกิดอะไรขึ้น?”

ติงสือซานพูดด้วยใบหน้าโศกเศร้า “เรียนท่านแม่ทัพ มีข่าวลือจากข้างนอกว่าคุณชายหมิงถันขายอาวุธวิเศษสามชิ้นในราคาสามหมื่นเจ็ดพันตำลึงทองในประชุมกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถ ทั้งพวกหน่วยเล็กและใหญ่ในเมืองต่างมุ่งเป้าไปที่เขา เช่นเดียวกับข้าที่เพิ่งเข้าร่วมเมิ่งหู่ถัง หากข้ารู้ว่าคุณชายหมิงถันคือเขา แม้ว่าข้าจะถูกฆ่าตาย ข้าก็จะไม่มีวันทำเช่นนี้ นี่คือคนที่เราไม่สามารถยุ่งด้วยได้!”

อู๋หลิงขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา “ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เจ้าก็ไม่ควรทำสิ่งชั่วช้าเช่นนี้!”

ติงสือซานเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ หลังจากที่ท่านอาจารย์ถูกราชสำนักสังหาร ข้าก็ไม่สนใจเรื่องความเมตตาหรือความชั่ว และดีหรือไม่ดีอีกต่อไป ท่านบอกว่าข้าจะทำบาปก็ช่าง หรือบอกว่าข้าทำให้กองทัพเกราะดำต้องอับอายก็ช่าง อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ข้าไม่กินอาหารจากราชสำนัก ข้าก็ยอมทำทุกอย่าง”

“ท่าน...”

อู๋หลิงไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อ

ตั้งแต่ท่านพ่อถูกประหาร ทหารชุดเกราะทมิฬจำนวนมากสูญเสียศรัทธา และก่อเรื่องมากมาย!

เมื่อเห็นคนเหล่านี้ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดและทำอะไรไม่ได้

โดยเฉพาะติงสือซาน ผู้ซึ่งหาเงินได้จากการเลียเลือดเสียเนื้อ ซ้ำยังแบ่งบางส่วนให้เขาในทุกวัน และเงินส่วนใหญ่นั้นใช้เพื่อช่วยเหลือเด็กกำพร้าของกองทัพเกราะดำ

หวังหยวนเปลี่ยนเรื่อง “ลุงสือซาน ในเมืองนี้มีหน่วยอยู่มากหรือ?”

เมื่อตกเป็นเป้าหมายของผู้คนมากมาย ดังนั้นจึงต้องทำความเข้าใจ พวกเขาจึงจะสามารถป้องกันตัวได้

“ขอรับ มีเยอะยิ่งนัก! หน่วยเหล่านั้นล้วนแต่เป็นคนยากลำบากและคนระดับต่ำ เป็นหน่วยที่ทำงานอย่างหนักเพื่อรักษาความอบอุ่น คนที่ตักข้าวเรียกว่าหน่วยข้าว พวกขนส่งเกลือเรียกว่าหน่วยเกลือ ส่วนพวกที่ทิ้งมูลสัตว์เรียกว่าหน่วยเก็บกวาด! พวกที่วิ่งทางน้ำก็มี เรียกว่าหน่วยวารี และพวกที่บรรทุกของไปตามถนนบนภูเขาเรียกว่า หน่วยม้า...”

ติงสือซานยิ้มอย่างขมขื่น “มีพวกหน่วยหลากหลายประเภทยิ่งนัก เรียกได้ว่าแบ่งออกเป็นแต่ละกลุ่ม ส่วนใหญ่ทำงานที่ยากลำบาก ไม่ต่างจากคนธรรมดาที่ทำเกษตร มีเพียงไม่กี่หน่วยเท่านั้น เช่น เมิ่งหู่ถังหน่วยหมาป่าสีเลือด และหน่วยเกลือที่ควบคุมกิจการจำนวนมาก ซ้ำยังเลี้ยงดูอันธพาลจำนวนมาก พวกเขามักจะติดต่อกับผู้มีเกียรติชั้นสูง และบางครั้งก็ทำงานสกปรกให้พวกเขาบ้าง หนึ่งในหน่วยเกลือใกล้ชิดกับตระกูลหยาง และคราวนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาเป็นคนเริ่มหาเมิ่งหู่ถังและกลุ่มหมาป่าสีเลือดก่อน โดยบอกว่าท่านมีเงินมากมาย!”

“เป็นตระกูลหยางอีกแล้ว!”