บทที่ 262

หวังหยวนตกใจราวกับว่าเขาได้ยินเสียงฟ้าผ่าตอนกลางวันแสก ๆ

นับตั้งแต่ชาวหวงโจมตีด่านหัวมังกรจวบจนถึงตอนนี้ ใช้เวลาไม่ถึงสามวัน พวกเขาก็ยึดได้สำเร็จ!

ว่ากันว่าด่านนี้แน่นหนามาก และไม่อาจต้านทานได้ หนึ่งคนเปิดไม่ได้ และอีกหมื่นคนยากที่จะเปิด!

ทหารเฝ้าประตูทุกคนต่างเป็นคนไร้ประโยชน์หรือไงเล่า?

เมื่อมองดูหวังหยวนที่มีสีหน้าเรียบเฉย เด็กชายจากหมู่บ้านต้าหวางก็ตกตะลึง สมกับเป็นพี่หยวน แม้จะได้ยินเรื่องใหญ่เช่นนี้ แต่เขาไม่กระพริบตาเลย!

“ตอนนี้กองทหารที่ยอมจำนนที่เหลืออยู่ที่ด่านหัวมังกร และประชาชนจากทางเหนือกำลังรีบไปที่เมืองจวิ้น!”

หูเมิ่งอิ๋งค่อย ๆ พูด “ครอบครัวที่ร่ำรวยหลายครอบครัวในเมืองส่วนมากไม่ได้เก็บสัมภาระ และสิ่งของเรียบง่ายออกจากเมืองทันที มีหลายคนบอกว่าเมืองจิ่วซานก็ไม่สามารถปกป้องไว้ได้อีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดกำลังรีบอพยพ เราควรออกไปตอนนี้เลยไหมเจ้าคะ”

“จะไปหรือไม่?”

หวังหยวนขมวดคิ้ว

ด่านหัวมังกรหายไป และชาวหวงก็มาถึงเมืองจิ่วซานอย่างรวดเร็ว ส่วนเฟยชางกำลังส่งกองทัพไป

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าเจ้าจะกลับไปที่เมืองฝู ก็จะไม่สามารถรับเกลือได้ในอนาคต!

หมายความว่าการออกเดินทางครั้งนี้ นอกจากขายดาบถังได้สามเล่มแล้ว ก็ไม่ได้อะไรเลย

ข้าไม่เต็มใจที่จะจากไปแบบนี้!

แต่หากไม่หนีไป ด่านหัวมังกรก็อันตรายมาก อ๋องถูหนานสามารถทำลายมันได้ภายในสามวัน!

เมืองจิ่วซานนี้ ด้วยความสามารถของผู้สืบทอดอย่างเสวี่ยผานแล้ว สามารถอยู่ได้นานแค่ไหน?

“พี่หยวน!”

ทันใดนั้น หวังเอ้อโกวก็เดินมาอย่างรวดเร็ว “สหายเฟยหนิวพาชาวบ้านจากหมู่บ้านเหล่าเฟยมาแล้ว”

หวังหยวนมาที่ลานบ้าน