บทที่ 27

“หุบปาก ใครก็ตามที่กล้าตะโกนอีกครั้ง จะถูกจับไปขังรวมกันในเรือนจำของมณฑล!”

จ้าวอู่พูดขึ้นอย่างเย็นชา

เขาเห็นเรื่องแบบนี้มามากแล้ว จะมีโจรที่ไหนที่เกิดมาแล้วเป็นคนเลวเลย

ในโลกที่ขุ่นมัวใบนี้ ถ้าแม่ของเขาอยากจะมีชีวิตที่ดี ใจจะต้องแข็ง

ชาวบ้านไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป แม่กัวและลูกสะใภ้ทั้งสามคนเช็ดน้ำตาด้วยเบา ๆ

"กัวฉาง กัวเหลียง กัวเฉียง เมื่อคืนนี้พวกเจ้าไปขโมยของที่บ้านของหวังหยวน กัวเฉียงถูกเอ้อหู่ชกเข้าที่หลัง และกัวเหลียงก็ถูกเอ้อหู่คว้าไหล่ และเสื้อผ้าก็ขาดหลุดลุ่ย ตอนนี้มีหลักฐานเพียบ พวกเจ้าจะยอมรับหรือไม่!”

จ้าวอู่ยกเสื้อผ้าของทั้งสองคน เผยให้เห็นรอยกำปั้นบนหลังของกัวเฉียง รอยเปื้อนเลือดบนไหล่ของกัวเหลียง และหยิบรอยเลือดที่ได้รับมาจากหวังหยวนขึ้นมา

"ยอมรับขอรับ!"

สามพี่น้องมองหน้ากันแล้วพยักหน้า

หลักฐานที่แน่นหนาราวกับภูเขา ไม่ใช่สิ่งที่สามพี่น้องจะปฏิเสธได้

จ้าวอู่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ยอมรับผิดก็ดีแล้ว แล้วเงินของหวังซื่อไห่ที่พวกเจ้าขโมยไปล่ะ?"

"เงิน?"

พี่น้องทั้งสามรู้สึกงุนงง

พวกเขาแค่ไปขโมยบ้านของหวังหยวน แต่พวกเขาถูกเอ้อหู่จัดการก่อนที่จะลงมือสำเร็จ

แม่กัวและลูกสะใภ้ทั้งสามปาดน้ำตา "ไม่ได้ขโมยอะไรมาเลยจริง ๆ ลูกคนที่สามยังกลับมาพร้อมกับบาดแผล!"

"ดูเหมือนว่าไม่ใช่พวกเขาจริง ๆ คนที่ขโมยเงินของซื่อไห่ไปเป็นหัวขโมยอื่น!"

จ้าวอู่มองไปที่หวังหยวน "นายน้อยหยวน ท่านมีคำถามอะไรจะถามหรือไม่?"

หวังหยวนพยักหน้าและพูดว่า "กัวฉาง ใครเป็นคนบอกเจ้าว่าครอบครัวของข้ามีเงิน!"

โจรทุกคนมีหูมีตา หากหูตาล้ำเส้นจนเกินไป ก็จะไม่ได้อะไรเลย

"ทุกสายงานมีกฎของมัน เราไม่สามารถหักหลังหูตาเหล่านั้นได้!"

พี่น้องทั้งสามมองไปที่แม่เฒ่า ภรรยา และลูก ๆ หลับตาและก้มศีรษะด้วยกันในความเงียบ

จ้าวอู่ขยิบตา

ปัง ปัง ปัง!

นักธนูและชายฉกรรจ์ก็ล้อมพวกเขาไว้และทุบตี โดยไม่คำนึงถึงชาวบ้าน "จะพูดหรือไม่!"

ในเวลาไม่นาน ใบหน้าของพี่น้องทั้งสามก็เต็มไปด้วยเลือด แต่ไม่มีใครยอมเปิดปาก!

ชาวบ้านหลายคนจ้องมอง แต่ไม่มีใครกล้าหยุดพวกเขา

หวังหยวนขมวดคิ้ว "พอแล้ว!"