บทที่ 270

ฟึบตุ้บ!

เสวี่ยผานทรุดตัวลงบนพื้นด้วยความหวาดกลัว

ป้ายทองอาญาสิทธิ์เทียบเท่าได้กับจักรพรรดิมาที่นี่ด้วยพระองค์เอง ขุนนางที่ยศต่ำกว่าอันดับสามแรกสามารถสังหารก่อนแล้วค่อยรายงานได้

ตอนนี้เขาไม่มีอำนาจ และอู๋หลิงจะฆ่าเขา!

ตอนนี้เขามีป้ายทองอาญาสิทธิ์ การฆ่าเขาก็นับว่าสมเหตุสมผล เขาจะปล่อยเขาไปได้อย่างไร!

"..."

เมื่อนึกถึงญาติของเขาที่ถูกคุมขังในเมืองหลวง อู๋หลิงก็ระงับจิตสังหารที่ก่อในใจ และรับป้ายทองอาญาสิทธิ์ขึ้นเพื่อรับสนองราชโองการ "ทหาร เสวี่ยผานกระทำตัวขี้ขลาดไม่รับผิดชอบ ดื่มสุราสังสรรค์เคล้านารี โลภมากฉ้อโกงเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง ให้ปลดเขาออกจากตำแหน่งเป็นการชั่วคราว และกักบริเวณในนี้ซะ!”

สูด!

เสวี่ยผานถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่เขาไม่ถูกฆ่า ทุกอย่างยังแก้ไขได้ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลเสวี่ย

ทหารในจวนต่างตกใจ จากนั้นก้าวไปข้างหน้า ดึงเครื่องแบบขุนนางของเสวี่ยผานออก ยึดตราประทับของเขา ลากตัวออกไปขังไว้

เสวี่ยผานให้ความร่วมมือตั้งแต่ต้นจนจบ!

ในสถานการณ์เช่นนี้ อู๋หลิงเข้ารับตำแหน่งแทน เป็นการพักผ่อนสำหรับเขา

หากชาวหวงพิชิตเมืองจิ่วซานได้ล่ะก็ อู๋หลิงก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ ไม่ใช่เขา!

เมื่อเดินไปหากหวังหยวน อู๋หลิงยิ้มอย่างขมขื่น "ท่านบัณฑิต ข้าไม่ได้ฆ่าเสวี่ยผาน ท่านผิดหวังมากหรือไม่?"

หวังหยวนถอนหายใจ "ข้าเข้าใจเจ้า!"

ทันทีที่ได้รับแต่งตั้ง ก็ทำการสังหารแม่ทัพที่มีชาติตระกูลแบบนั้น ราชสำนักจะคิดอย่างไร?

พวกแม่ทัพหลายคนในกองทัพได้รับการเลื่อนตำแหน่งโดยตระกูลเสวี่ย หากเขาฆ่าเสวี่ยผาน พวกเขาจะไม่เชื่อฟังคำสั่งเขา

ครอบครัวอู๋หลิงก็อยู่ที่เมืองหลวงเช่นกัน จะพาลซวยไปด้วยเปล่า ๆ

“ขอบคุณที่ท่านเข้าใจ!”

อู๋หลิงทำความเคารพเขา และมอบป้ายทองอาญาสิทธิ์ให้ "ได้โปรดมาเป็นที่ปรึกษาทางทหารของข้า ช่วยข้าขับไล่ชาวหวงด้วย!"

"ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเจ้า แต่ลืมเรื่องตำแหน่งที่ปรึกษาทางทหารไปซะเถอะ!"

หวังหยวนส่ายหัวด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดจริง ๆ ว่า อู๋หลิงจะมอบป้ายทองอาญาสิทธิ์แก่เขา

อู๋หลิงพูดอย่างเคร่งเครียด "ท่านบัณฑิตขอรับ ถ้าท่านไม่มีอำนาจ เวลาทำงานก็จะทำงานลำบาก ท่านเป็นที่ปรึกษาทางทหาร และได้ถือป้ายทองอาญาสิทธิ์เช่นนี้ ท่านถึงจะสามารถสั่งการพวกแม่ทัพในกองทัพที่ขัดคำสั่งไม่เชื่อฟัง และระดมทรัพยากรกองทัพ จึงสร้างเครื่องยิงหน้าไม้และหน้าไม้ขงเบ้งได้เป็นจำนวนมาก"

"เอาเถอะ!"