บทที่ 274

การจัดหาเสบียงยุทโธปกรณ์ทางทหารที่ขาดแคลนมาแต่เดิมก็ดีมากขึ้นทันที!

แท่งเงินทองที่แลกเปลี่ยนเป็นเหรียญเงิน และเหรียญทองแดงก็มาถึงแล้ว!

หวังหยวนและอู๋หลิงมาที่ค่ายทหาร

ทหารถูกจัดเรียงตามระดับตำแหน่งสูง ระดับกลาง และระดับล่าง ทั้งสองคนแบ่งกันรับหน้าที่รับผิดชอบในการจ่ายเบี้ยหวัดทหารทีละคน

เบี้ยหวัดทหารนั้นต่ำมาก โดยระดับสูงได้รับเงินแค่เดือนละหนึ่งกว้าน ทหารระดับกลางได้รับเงินเดือนละเจ็ดร้อยเหรียญ และระดับล่างลงได้รับเงินเดือนละห้าร้อยเหรียญ

ขั้นตอนนี้ยุ่งยากมาก อู๋หลิงกำลังจะยกหน้าที่ให้กับพลาธิการ แต่หวังหยวนห้ามเขาไว้

จ่ายเบี้ยหวัดทหาร เรียกชื่อ และให้กำลังใจพวกเขา!

แม้ว่าจะมีสองคนทำด้วยกัน แต่กระบวนการนี้กินเวลานานสี่ชั่วยามจนฟ้ามืด

ทหารที่ได้รับเบี้ยหวัดต่างก็มีน้ำตาคลอเบ้า และตื้นตันในกับเหตุการณ์นี้ยิ่งนัก

พวกทหารอยู่ในกองทัพมานานแล้ว แต่ไม่เคยได้รับเบี้ยหวัดเต็มจำนวนเลย และยังหักหัวคิวกันมาเป็นทอด ๆ อีก

ท่านที่ปรึกษาและแม่ทัพหนุ่มนั้นแตกต่างกัน พวกเขาไม่หักอะไรเลย และยังมอบให้พวกเขาด้วยตัวเองอีก

“ขอบคุณท่านที่ปรึกษาที่จ่ายเบี้ยหวัดให้ข้า!”

"ขอบคุณแม่ทัพหนุ่มที่จ่ายเบี้ยหวัดให้ข้า!"

หลังจากแบ่งจ่ายเบี้ยหวัดแล้ว ทหารก็ส่งเสียงเฮตลอดทั้งวัน มองดูทั้งสองคนด้วยความปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่ง

หวางห่าว, เว่ยชิงซาน และทหารคนอื่น ๆ รู้สึกเกรงขามในตัวพวกเขา

เดิมทีพวกเขาดูหมิ่นความคิดของที่ปรึกษาและแม่ทัพหนุ่มที่จ่ายเบี้ยหวัดให้พวกทหารด้วยตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน ทั้งสองก็เอาชนะใจทหารได้หมดแล้ว ช่างน่ากลัวมาก!

“ท่านเก่งมาก!”

อู๋หลิงก็เข้าใจแล้วเช่นกัน