บทที่ 276

เมื่อหวังหยวนกลับบ้าน คนจากหมู่บ้านต้าหวังและหมู่บ้านเหล่าเฟยก็มาห้อมล้อมเขาไว้!

เดิมทีเฟยหนิวและพวกจ้าวหู้ของหมู่บ้านเหล่าเฟยซ่อนตัวอยู่ในวัดร้างในเมือง!

หวังซื่อไห่ไปพาพวกเขากลับมา ในหมู่บ้านมีบ้านหลายหลังที่สามารถรับรองพวกเขาได้

อาหารเตรียมไว้นานแล้วจึงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน กินดีกว่าที่หมู่บ้านเหล่าเฟยเยอะ!

“พี่หยวน พี่เป็นที่ปรึกษาทางทหารมีอำนาจไหม แล้วพวกทหารฟังพี่หรือเปล่า?”

“พี่หยวน ที่ปรึกษาทางทหารใหญ่กว่าแม่ทัพหรือเปล่า?”

“แน่นอน ที่ปรึกษา ที่ปรึกษาเลยนะ เป็นอาจารย์ในกองทัพ ต้องใหญ่อยู่แล้ว!”

"ยินดีกับผู้มีพระคุณของข้าด้วย!"

“ผู้มีพระคุณของข้า แม่ทัพหนุ่มเก่งขนาดนั้นจริงหรือ? เราจะเอาชนะกองทัพชาวหวงได้จริงหรือ?”

“พี่หยวน ป้ายทองอาญาสิทธิ์หน้าตาเป็นอย่างไร? ช่วยแสดงให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม?”

คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านต้าหวังรวมตัวกันถามนู้นถามนี่

เฟยหนิวและเจ็ดพี่น้องกับพวกจ้าวหู้จากหมู่บ้านเหล่าเฟยยืนข้าง ๆ ยิ้มแสดงความยินดี

"ได้สิ!"

หวังหยวนหยิบป้ายทองอาญาสิทธิ์ออกมา แล้วมอบให้หูเมิ่งอิ๋งที่อยู่ใกล้ที่สุด!

มือเล็ก ๆ ของหูเมิ่งอิ๋งสั่นราวกับกำลังยกภูเขา

หลังจากดูเสร็จแล้ว นางก็มอบให้ต้าหู่ ต้าหู่ผู้นิ่งขรึมมั่นคงมาโดยตลอดก็ตัวสั่นไปทั้งตัว

รับป้ายทองอาญาสิทธิ์นี่มา

ชาวบ้านหมู่บ้านต้าหวังและหมู่บ้านเหล่าเฟย ยกมือถูมือกับเสื้อผ้าของตน เพราะกลัวว่าของที่จักรพรรดิประทานมาจะสกปรก

ในไม่ช้า คนกลุ่มหนึ่งก็ได้เห็นและสัมผัสมัน พวกเขาต่างก็ตื่นเต้นดีใจกระตือรือร้นและมีความสุข!

พวกเขาได้สัมผัสป้ายทองอาญาสิทธิ์แล้ว ป้ายทองอาญาสิทธิ์ของจักรพรรดิจริง ๆ!

นี่เป็นการเปิดมองโลกอย่างแท้จริง สามารถคุยโม้จนวันตายได้เลย!