บทที่ 283

“เราอยากพบท่านแม่ทัพ พวกเราไม่สมควรถูกกักตัวไว้เช่นนี้!”

ผู้คนนับหมื่นสร้างปัญหารุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ!

เฮ เฮ เฮ...

ทันใดนั้นทหารสองกองพันก็วิ่งเข้ามา

กองพันหนึ่งเป็นนักดาบ ส่วนอีกกองพันหนึ่งเป็นนักธนูหน้าไม้ และผู้นำคือชายหนุ่ม!

“ท่านเสนาธิการทหารมาแล้ว!”

ทหารรักษาการณ์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สายตาของหนิวเวยขุ่นมัว เมื่อเห็นชายหนุ่มรูปงาม สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น

เขาเคยได้ยินเรื่องเสนาธิการทหารคนนี้ ทันทีที่เขาเข้ารับตำแหน่ง เขาก็จ่ายเงินค่าจ้างให้ทหารอย่างเหมาะสม เขาเป็นที่นิยมในหมู่ทหารมาก!

ทหารคนหนึ่งนำเก้าอี้มาให้ หวังหยวนขึ้นไปยืนอยู่บนนั้น สูงกว่าผู้ชมมากกว่าครึ่งหนึ่ง แล้วหยิบลำโพงไม้ขึ้นมา “ทุกคนเงียบ!”

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ...

กึ้ง กึ้ง กึ้ง...

ด้านหลังหวังหยวนมีกองทหารสองกองพัน ที่มีดาบยาวและหน้าไม้ที่เต็มไปด้วยลูกธนู

อ๊ะ!

ทหารหลายคนตกตะลึงและเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงพูดอีก

หนิวเวยตะโกน “ท่านเสนาธิการทหารช่างสง่าผ่าเผยนัก พวกเราเพิ่งบอกว่ามีปัญหาเรื่องอาหาร ถึงกับต้องนำดาบและหน้าไม้มา คิดจะฆ่าพวกเราทุกคนหรือ!”

“ใช่แล้ว ห้องครัวกำลังหักงบค่าอาหารและค่าจ้างของเรา แล้วเราจะออกมาพูดไม่ได้หรือ!”

“ฆ่าเลย ฆ่าพวกเราให้หมดทุกคน แล้วมาดูกันว่าเจ้าจะอธิบายเรื่องนี้ต่อราชสำนักอย่างไร!”

“ใช่แล้ว การถูกขังอยู่ที่นี่ทั้งวันยังแย่กว่าตายซะอีก ฆ่าพวกเราซะ!”

ทหารหลายคนถูกปลุกปั่นจนบันดาลโทสะ เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ และผู้คนก็กรูกันไปที่ประตูค่าย

ในชั่วพริบตา ความวุ่นวายที่เพิ่งถูกระงับก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งทันที!

หวังหยวนชี้ไปยังคนที่พูด “ข้าแค่บอกทุกคนให้เงียบ แต่เจ้ากลับทำให้ทุกคนสับสนด้วยคำพูดที่น่ากลัวเช่นนั้น บอกว่าข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน เจ้าปลุกปั่นยั่วยุเช่นนี้ มีเจตนาไม่ดีหรือแรงจูงใจซ่อนเร้นอะไร?”

ทหารหลายคนตั้งสติได้ รีบถอยห่างจากหนิวเวยอย่างรวดเร็ว