บทที่ 30

ชาวบ้านหยุดชะงัก

“อย่าไปฟัง ข้าก็เป็นสมาชิกของที่ว่าการอำเภอ ใครก็ตามที่จับไอ้ลูกชายผู้ล้างผลาญคนนั้นได้ จะได้รับการยกเว้นค่าเช่าสิบเปอร์เซ็นต์ในปีหน้า และหากทุบตีเขา ก็จะลดการเตะต้นเอื้องหนึ่งครั้ง!”

หลิวโหย่วไฉเสนอรางวัล

นั่นเป็นเงินน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของเงินที่สัญญาไว้ แต่มันก็ทำให้ชาวบ้านคลั่ง และรีบพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“หยุด หยุด หากพวกเจ้ากล้าก้าวมาอีกล่ะก็ ข้าฉี๋จ่างจะสั่งให้คนยิงธนูเสีย!”

จ้าวอู่ตะโกนเสียงดัง แต่ชาวบ้านก็ไม่หยุด จึงได้รีบตะโกนให้คนของตนถอย "หวังหยวน ท่าไม่ดีแล้ว ชาวบ้านพวกนี้คลั่งไม่ได้สติ พวกเราต้องถอยกลับไปก่อน ไม่เช่นนั้นได้โดนพวกมันรุมกระทืบตายแน่!"

นักธนูและชายฉกรรจ์ถอยหนีด้วยความตกใจ!

“เอาคันธนูและลูกธนูมาให้ข้า!” หวังหยวนคว้าคันธนูและลูกธนูจากมือพลธนู เขาดึงลูกธนูก่อนจะยิงมันออกไป

หวืด!

ลูกธนูขนนกถูกยิงไปที่ชาวบ้าน

"อา!"

ชาวบ้านเหล่านั้นที่วิ่งเข้ามา เมื่อพวกเขาเห็นว่าหวังหยวนกล้าที่จะยิงธนูจริง ๆ พวกเขาจึงหยุดทันทีด้วยความตกใจ

“ชักคันธนูแล้วยิงซะ ใครก็ตามที่กล้าพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ยิงมันให้ตาย!”

เมื่อเห็นพลังของลูกธนู จ้าวอู่ก็หยุด และเรียกพลธนูทั้งสาม

พลธนูทั้งสามดึงลูกธนู

หวังหยวนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ต้าหู่ จัดการหลิวโหย่วไฉซะ!"

“ขอรับ พี่หยวน!”

ต้าหู่หยิบแท่งไม้ขึ้นมาพลางพุ่งไปหาหลิวโหย่วไฉ

"ลูกชายทั้งสองของหวังหานซาน ทำไมถึงได้เก่งกาจไม่แพ้กันเช่นนี้!"

เมื่อนึกถึงเอ้อหู่เมื่อวานนี้ และมองไปยังพลังของต้าหู่ หลิวโหย่วไฉก็เหงื่อออกที่หน้าผาก ตกใจกลัวจนต้องกลับหลังวิ่งหนี "หากหยุดเขาได้ ปีหน้าละเว้นค่าเช่ายี่สิบเปอร์เซนต์!"

ชาวบ้านที่ขี้ขลาดเมื่อครู่ ตาแดงก่ำ พุ่งไปข้างหน้าพร้อมกวัดแกว่งอาวุธ!

“คนจนพวกนี้บ้าไปแล้ว!”

เมื่อมองไปที่ท่าทางนี้ ลูกธนูอาจหยุดไว้ไม่อยู่ จ้าวอู่รีบตะโกนขึ้น "หวังหยวน สั่งให้เอ้อหู่กลับมาเร็ว ๆ เขาตีได้เพียงคนเดียวเท่านั้น!"

หัวใจของหวังหยวนบีบรัด และเขากำลังจะเรียกต้าหู่กลับมา

ลุงหานซานเคยกล่าวไว้ว่า แม้ว่าเขาจะตีสิบคนได้ด้วยมือเปล่า แต่ถ้าคนธรรมดาโจมตีเขาด้วยอาวุธ ห้าหรือหกคนพวกเขาก็สามารถฆ่าเขาได้แล้ว

ต้าหู่ถูกห้อมล้อมด้วยคนนับร้อย ทุกคนมีอาวุธอยู่ในมือ!

อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นเอง ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง และแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเห็น

ฮูวฮูวว...

ต้าหู่สะบัดตะบองไม้พลอง มันก็คำรามไปในอากาศราวกับมังกร ไม้พลอง ส้อมพรวน และคราดก็ถูกสะบัดทิ้งไป ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้เขาได้

ในชั่วพริบตา ชาวบ้านสิบหรือยี่สิบคนร้องโหยหวนและล้มลงกับพื้น ในขณะที่คนอื่น ๆ ค่อย ๆ ถอยหนีด้วยความตกใจ