บทที่ 302

หากชาวหวงไม่สามารถบุกโจมตีเข้ามาได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องตายแล้ว หนำซ้ำเขาจะช่วยปกป้องเมืองด้วย!

ในไม่ช้า จางหานก็ออกคำสั่งอีกครั้ง “เร็วเข้า รีบไปรับคุณชายกลับมา บอกว่าให้พาภรรยาและนายท่านกลับมาโดยเร็ว!”

หากมีคนรู้เข้า มันคงจะไม่ดีสำหรับเขาซึ่งเป็นเจ้าเมือง แต่กลับส่งครอบครัวตัวเองออกไปก่อนล่วงหน้า

“คุณชายสร้างหน้าไม้สามคันและสังหารอ๋องถูหนานจากระยะหกร้อยก้าว!”

หลังจากได้รับข่าว ถงจือเหยียนฟู่กู่ก็ตกใจเช่นกัน จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “คุณชายมีพรสวรรค์ปราดเปรื่อง และการมีคุณชายอยู่ถือเป็นพรสำหรับต้าเย่ของข้า!”

“ยิงสังหารอ๋องถูหนาน!”

ในจวนวัง วังไห่เทียนได้รับข่าว จากนั้นเข้าลูบเคราแล้วเงยหน้าขึ้นมองและหัวเราะ “ช่างเป็นน้องชายหมิงถันที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญทางงานฝีมือเลย! กวีนิพนธ์ กิจการ การปกครอง การศึกษา การทหาร งานฝีมือ เจ้าล้วนเป็นทุกอย่าง ในโลกนี้มีอะไรอีกบ้างที่เจ้าไม่รู้? เฮ้อ ใต้หล้านี้มีพรสวรรค์เป็นสิบ และหวังหมิงถันก็มีไปแล้วเก้าครึ่ง และเหลืออีกครึ่งหนึ่งไว้น่าสงสารคนในใต้หล้านี้! ฮ่าฮ่าฮ่า เอาเหล้ามา!”

“ชนะแล้ว ลุงหยวนชนะแล้ว เขายิงสังหารอ๋องถูหนาน ลุงหยวนเก่งเกินไปแล้ว!”

หลังจากที่วังฉงโหลวมีความสุขมาก เขาก็พูดด้วยใบหน้าราวกับจะร้องไห้ “เฮ้อ ถ้าข้ารู้ว่าลุงหยวนเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้มาก่อน ข้าสาบานบ้า ๆ อะไรไว้เนี่ย ว่าข้าจะไม่ไปหอคณิกาเป็นเวลาสามปี มีบุรุษใดบ้างที่สามารถทนได้!”

ข่าวไปถึงครอบครัวแล้ว!

“ผู้มีพระคุณได้รับชัยชนะ เขายิงสังหารอ๋องถูหนาน ผู้มีพระคุณได้ทำคุณงามความดีอันใหญ่หลวง ครั้งนี้ผู้มีพระคุณจะได้รับการแต่งตั้งเป็นข้าราชการระดับสูงในราชสำนักอย่างแน่นอน!”

ครัวเรือนในหมู่บ้านเหล่าเฟยต่างมีความสุขมาก!

“คุณชาย!”

หูเมิ่งอิ๋งน้ำตาไหลออกมาอาบแก้มทั้งสอง นางรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถแสดงความรู้สึกต่อคุณชายเมื่อคืนนี้ แต่ตอนนี้เมื่อคิดถึงแล้ว นางก็รู้สึกว่านางทำสิ่งที่ถูกต้อง!

คุณชายได้ทำความชอบธรรมอันใหญ่หลวง เขาจะได้รับรางวัลจากราชสำนัก หรือแม้กระทั่งกลายเป็นขุนพลหรือเสนาบดีอย่างแน่นอน!

ในฐานะลูกสาวคนที่สาม รอยเปื้อนบนร่างกายของนางจะทำลายชื่อเสียงของคุณชายเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยพรสวรรค์อันน่าทึ่งของคุณชาย เขาจะหลงรักคนอ่อนแอเช่นนี้ได้อย่างไร?

เสียงปิติยินดีดังไปถึงนอกเมือง และเสียงนั้นดังถึงรถม้าที่มีคำว่า “ไป๋” อย่างรวดเร็ว!

“อะไรนะ? ยิงสังหารอ๋องถูหนาน ทำลายทหารม้าเหล็กของชาวหวง ตัดหัวของเชลยขุนพลหลู่เฉิงเย่ สังหารจนท่านอ๋องอากู่ฉาโยนหมวกและชุดเกราะของเขาทิ้ง ซ้ำยังจับทหารของชาวหวงได้เกือบสองหมื่นนาย!”

ดวงตาที่สดใสของไป๋เฟยเฟยเบิกกว้าง และเขาก็ตกใจมากจนพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

ดวงตาที่สวยงามของสตรีในชุดสีม่วงเป็นประกาย “เหตุใดเจ้าก็ตกใจเหมือนกัน!”

“...ข้าคิดว่าเขาจะชนะ แต่ข้าไม่คิดว่าเขาจะชนะได้อย่างยอดเยี่ยมเช่นนี้ แม้แต่อ๋องถูหนานก็ยังถูกสังหาร!”

ไป๋เฟยเฟยถอนหายใจเบา ๆ ดวงตาที่สวยงามมั่นคง “ข้าต้องเชิญชวนเขาเข้าตระกูลไป๋อย่างแน่นอน!”

สตรีในชุดสีม่วงหัวเราะเยาะ “เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงเชิญชวนคนอื่นเขา เขาอยากได้เงินก็ย่อมได้ อยากมีความสามารถก็ย่อมมีความสามารถพิเศษ ด้วยคุณงามความดีในการทำศึกครั้งนี้ ตราบใดที่เขาเต็มใจเข้าร่วมราชสำนัก เขาก็สามารถรับราชการเป็นเสนาบดีได้!”

ไป๋เฟยเฟยหรี่ตาลงและบีบคางของสตรีชุดม่วง “ไม่เช่นนั้น ข้าจะมอบสตรีที่งดงามอย่างเจ้าให้เขาเป็นอย่างไรเล่า ไม่มีบุรุษคนใดที่เป็นคนดี ล้วนลามกทั้งนั้น!”

“เจ้า!”