บทที่ 304

ใบหน้าของอู๋หลิงแสดงเจตนาฆ่า

ผู้บัญชาการและขุนพลของราชสำนักที่หลบหนีก่อนเกิดสงครามมีโทษประหารชีวิต!

ทันทีที่อู๋หลิงถูกดึง หวังหยวนก็พูดว่า “ลำดับต่อไป ไปบอกเขาเช่นนี้!”

ครั้งก่อนที่เสวี่ยผานขายเอกสารทางราชการ เพื่อเดินทางออกจากเมือง อู๋หลิงรายงานต่อราชสำนักแต่กลับไม่ถูกลงโทษ

นี่เป็นการพิสูจน์ว่าขุนนางมีศักดิ์ล้วนมีอำนาจอันยิ่งใหญ่ในราชสำนัก!

เมื่อขุนพลหลายคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ‘ท่านใต้เท้าเสนาธิการทหารร้ายกาจเกินไปแล้ว’

“พวกเจ้าเป็นทหารของใคร เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะถลกหนังของพวกเจ้าในวันพรุ่งนี้!”

ใต้ประตูเมืองทางใต้ มีรถม้าเรียงกันเป็นแถวขวางประตู และเสวี่ยผานก็กำลังสาปแช่งด้วยความโมโห

ในตอนแรกเขาไม่เชื่อว่าจะชนะศึก แต่เมื่อมีคนรายงานข่าวมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็เชื่อเช่นนั้น

ทหารบนกำแพงเมืองไม่กล้าพูด

เมื่อประตูเมืองถูกล็อก กุญแจจะไม่อยู่ในมือของพวกเขา และพวกเขาไม่สามารถเปิดมันได้ แม้ว่าพวกเขาต้องการก็ตาม

ทันใดนั้น มีคนบนกำแพงเมืองถามว่า “ท่านคือผู้บัญชาการเสวี่ยจริง ๆ เหรอ? ใต้เท้าเสนาธิการทหารขอให้ท่านคิดให้ชัดเจนก่อนที่จะตอบ หากผู้บัญชาการเสวี่ยเป็นขุนพลจริง ๆ เขาจะหลบหนีในวันสงครามได้อย่างไร นี่เป็นการละเมิดกฎหมายทหาร และมีโทษร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิต หากท่านต้องการเช่นนั้น เช่นนั้น ท่านเสนาธิการทหารและท่านแม่ทัพจะพาท่านเข้ามาในเมืองด้วยตัวเอง!”

“ข้า ข้า...”

หากเขายอมรับสิ่งนี้ นั่นหมายความว่าเขาร้องขอความตายไม่ใช่หรือ เสวี่ยผานมองดูหิมะบนท้องฟ้าแล้วพูดด้วยความโกรธ “หวังหยวน อู๋หลิง เจ้าสารเลวทั้งสองช่างโหดหี้ยมจริง ๆ เจ้าอยากให้ข้าแข็งตายเช่นนี้เหรอ?”

คืนนั้นเสวี่ยผานห่อตัวด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ ซ่อนตัวอยู่ใต้กำแพงเมืองอย่างหนาวสั่น!

...

สามวันต่อมา ข่าวก็ไปถึงเมืองจิงตู ประชาชน เจ้าหน้าที่พลเรือน และทหารในเมืองจิงตูต่างดีใจ!

หยิบจดหมายสามฉบับจากระยะทางแปดร้อยกิโลอย่างปลื้มปิติ แล้วอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างประหลาดใจพร้อมมีความสุขมาก!