บทที่ 320

อู๋หลิงก้าวไปข้างหน้าทักถามเขา "เจ้ามาที่นี่ทำไม"

เอ้อหู่พูดอย่างฮึกเฮิม "พวกชาวหวงบุกมา แน่นอนว่าเราต้องมาอยู่แล้ว!"

“วิกฤตใหญ่หลวง ล้วนมิมีใครหนีพ้น!”

วังไห่เทียนหายใจหอบ "ให้เราทำหน้าที่ของเราเพื่อปกป้องเมืองด้วย!"

อู๋หลิงพยักหน้า "เอาล่ะ ท่านลุง มีหินก้อนใหญ่อยู่ในบ้านทั้งสองฝั่งของถนน สั่งให้คนย้ายพวกมันออกไปปิดถนนไว้ เหลือทางเข้าด้านข้างไว้ให้เราถอย!"

"ได้!"

วังไห่เทียนและวังฉงโหลวให้คนรับใช้และพวกจ้าวหู้ขนย้ายก้อนหินขนาดใหญ่ไปปิดทางเข้าถนน!

เมื่อมองดูทหารราบของพวกชาวหวงที่แห่กันเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน ดวงตาของเอ้อหู่ก็เป็นประกายและพูดว่า "แม่ทัพหนุ่ม ข้าไม่อยากขนหิน ให้ข้าไปฆ่าพวกมันเถอะ!"

“นี่คือทหารราบเกราะหนัก จุดอ่อนอยู่ที่ช่วงว่างเกราะคอและใบหน้า ส่วนอื่น ๆ โจมตีเพียงครั้งเดียวไม่อาจทำให้ถึงแก่ชีวิตได้!”

รู้ว่าเป็นหนุ่มเลือดร้อนบ้าการต่อสู้ อู๋หลิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเตือนเขาเอาไว้

เอ้อหู้ตะโกนและรีบเข้าไปในสนามรบ!

ต้าหู่กำลังจะตามมา แต่ถูกอู๋หลิงหยุดไว้ก่อน "รีบไปที่ฝั่งเหนือ ท่านเสนาธิการทหารอยู่ที่นั่นเพื่อโน้มน้าวกองทหารพ่ายศึกให้ยอมจำนน ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา!"

ต้าหู่ที่เพิ่งพาทหารชุดเกราะทมิฬผ่านศึกออกไป!

ทหารกลุ่มหนึ่งถือคบเพลิงก็เข้ามาและคนที่อยู่ข้างหน้าคือหวังหยวน!

ทั้งสองถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อู๋หลิงรีบไปข้างหน้า "ท่านเสนาธิการทหาร ปิดทางแยกถนนทั้งสามเสร็จแล้ว ทหารราบชาวหวงทั้งหมดก็หลั่งไหลเข้ามาแล้ว! แต่ประตูเมืองคงสกัดกั้นไว้ไม่ได้ ข้าควรทำอย่างไรดี!"

หวังหยวนโบกมือ "ไม่มีปัญหา!"

“เอาล่ะ ทหารชุดเกราะทมิฬทุกคน จงฟังคำสั่งและปฏิบัติตามคำสั่งท่านเสนาธิการทหารทุกอย่างซะ!”

หลังจากออกจากประโยคที่เร่งรีบ อู๋หลิงก็กระโจนกลับไปที่สนามรบเพื่อหยุดทหารราบชาวหวง

ทหารผ่านศึกในชุดเกราะสีดำทุกคนมองไปที่หวังหยวน และสงสัยว่าเขาจะพลิกสถานการณ์หมายได้อย่างไร!

หวังหยวนชี้ไปที่กลุ่มทหารพ่ายศึก "ไปช่วยปิดถนนสิ!"

แม้ว่าทหารพ่ายศึกมากกว่าหนึ่งพันคนไม่รู้ว่าหวังหยวนกำลังจะทำอะไร แต่พวกเขายังคงปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่ลังเล!

“เจ้าแบ่งเป็นสี่กลุ่ม ไปที่ถนนด้านหลังทางแยก เตรียมรับมือชาวหวงที่กำลังเตรียมหลบหนี!”

ทหารพ่ายศึกกลุ่มหนึ่งตกตะลึง