บทที่ 327

ในเวลากลางคืน ค่ายชาวหวงรู้สึกได้ถึงความหดหู่

หลังจากพักผ่อนมาทั้งวัน พวกเขาก็ตื่นขึ้นมาในตอนกลางคืนเพื่อจัดการประชุมสงคราม!

อากู่ฉา, โจวไป่ต้วน และพวกแม่ทัพชาวหวงคนอื่น ๆ ต่างก็ดูเศร้าสร้อย!

การสูญเสียเมื่อคืนนี้มันมากเกินไป ทหารราบหนักสามหมื่นนายเสียชีวิตทั้งหมด และทหารม้าหนึ่งหมื่นนายก็ด้วย

ทหารชั้นยอดทั้งหมดสี่หมื่นนายเสียชีวิต

ขณะนี้มีทหารชั้นยอดเพียงสามหมื่นนายที่เหลืออยู่ในนอกด่าน และทหารสองพันนายที่ประจำการอยู่ที่ด่านกำแพงหลงโถว

อากู่ฉาขมวดคิ้ว "ทุกคนบอกที ศึกจบลงเช่นนี้แล้ว เราควรทำอย่างไรไปดี!"

แม่ทัพหลายคนเงียบ!

ก่อนหน้านั้นสำหรับทหารต้าเย่แล้ว พวกเจาตั้งใจที่จะชนะในการสู้รบแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!

แต่หลังจากการสู้ศึกสองครั้งนี้ ความมุ่งมั่นที่จะชนะของพวกเขาก็มลายหายหมดสิ้นไป พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะต่อสู้กับต้าเย่อีก

โจวไป่ต้วนกล่าวว่า "อ๋องน้อยในเวลานี้ ทางที่ดีที่สุดสำหรับเราก็คือถอย หากเรายังสู้ต่อไป แม้ว่าเราจะยึดเมืองจิ่วซานได้ เราก็ไม่สามารถลงไปทางตอนใต้ได้อยู่ดี"

"ถอย!"

อากู่ฉาขมวดคิ้ว

แค้นใหญ่หลวงที่ฆ่าเสด็จพ่อยังไม่ได้แก้แค้นเลย แพ้ศึกสองครั้ง มาให้เขาถอยกลับไปแบบนี้!

หลังจากถอยกลับมาแล้ว ชนเผ่าชาวหวงอื่น ๆ จะคิดกับเขายังไง?

แต่ที่ท่านอาจารย์พูดก็ถูก ถ้าตอนนี้ไม่ถอยก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี!

เฮือก!

ในตอนนั้นมีผู้ส่งสารเข้ามาและพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว "อ๋องน้อย เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

แววตาของอากู่ฉาเคร่งเครียด "เกิดอะไรขึ้น?"

เผู้ส่งสารรายงานว่า "แม่ทัพหนุ่มอู๋หลิง และเสนาธิการทหารหวังหยวนนำกองทัพมายังค่ายของเรา ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังเตรียมโจมตี!"