บทที่ 329

แต่ลูกธนูหน้าไม้ยักษ์ยังไม่หยุดยิง!

ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว…

จึก จึก จึก...

ลูกธนูหน้าไม้ยักษ์บินข้ามหัวของพวกเขา ทหารชาวหวงจำนวนมากที่เสียวหัววาบไปหมด พวกเขาแอบยกย่องอ๋องน้อยสำหรับสติปัญญาและความกล้าหาญของเขา ที่ค้นพบข้อบกพร่องในหน้าไม้ยักษ์อย่างรวดเร็ว!

อากู่ฉาที่นอนอยู่บนพื้นขมวดคิ้ว "ท่านอาจารย์ พวกเขากำลังทำอะไรอยู่ เห็นชัด ๆ ว่าพวกเขายิงเราไม่ได้ แล้วทำไมพวกเขาถึงยังยิงหน้าไม้ยักษ์อยู่อีก!"

สายตาของโจวไป่ต้วนเคร่งเครียด "พวกเขาใช้หน้าไม้ยักษ์พังแนวรั้วขวางม้า ราวกับว่าพวกเขาอยากจะบุกโจมตีค่ายของเราโดยตรง!"

“บุกค่าย!”

อากู่ฉายิ้มอย่างเย็นชา "คิดว่าหลังจากชนะศึกสองครั้งแล้ว เจ้าจะเอาชนะทหารชาวหวงของข้าแบบตัวต่อตัวได้งั้นรึ ฝันไปเถอะ มาดูกันว่าข้าจะเอาชนะเขาในครั้งนี้ได้อย่างไร!"

โจวไป่ต้วนขมวดคิ้วและพูดว่า "อ๋องน้อย ข้าคิดอยู่ตลอดว่ากลอุบายของหมอนั่นไม่ง่ายขนาดนั้น เราควรระวังไว้ดีกว่า!"

“ไม่ว่าเขาจะใช้กลอุบายอะไรก็ตาม ข้าจะต่อสู้ด้วยดาบหอกจริงอย่างไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!”

อากู่ฉาพูดอย่างเย่อหยิ่ง!

"มาแล้ว!"

ทันใดนั้นดวงตาของโจวไป่ต้วนก็หรี่ลง!

ที่หน้าประตูค่าย แนวรั้วขวางม้าทั้งหมดถูกพังกระจายไปหมดแล้ว ไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป!

ทหารราบเกราะหนักสองพันคนถือโล่ขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาเหมือนช้างตกมันที่พุ่งเข้ามา

อากู่ฉาตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มก้อง "เตรียมพร้อมต่อสู้!"

เฮ เฮ เฮ...

ทหารชาวหวงที่อยู่ข้างหน้าเริ่มชักธนูและยิงธนูในระยะใกล้ออกไป!

แต่ด้วยโล่ยักษ์ที่ป้องกันเอาไว้ และทหารราบเกราะหนักก็ติดอาวุธครบมือ จึงไม่มีทางที่จะมีใครสามารถโจมตีพวกเขาได้!

อากู่ฉาตะโกน "วางธนูลงแล้วชักดาบออกมา!"

ชิ้งชิ้งชิ้ง...

ทหารชาวหวงจำนวนมากวางธนูลง แล้วชักดาบออกมาเตรียมสู้!

ในเวลานี้ ทหารราบเกราะหนักรีบพุ้งออกไปในระยะยี่สิบก้าวแล้ว!

แต่ในครู่ต่อมา เหตุการณ์แปลกประหลาดก็เกิดขึ้น ทำให้ทหารในชาวหวงทุกคนต่างตะลึง!