บทที่ 34

หวังหยวนหันกลับมาพูดว่า “จ้าวฉี๋จ่าง ข้าต้องขอฝากงานนี้ไว้กับเจ้าแล้ว!”

“ขอบคุณนายน้อยหวัง!”

จ้าวอู่มองออกไป กำหมัดแล้วก้มศีรษะ

หลิวโหย่วไฉทนดูไม่ได้ นี่คือเงินจากครอบครัวของเขา ทว่าจ้าวอู่ไม่แม้แต่จะมองเขา เจ้าคนเสเพลคนนี้ไม่ธรรมดาเลย และเป็นคนเจ้าแผนการ ต้องกลับไปบอกครอบครัวเขา ว่าอย่าได้ยั่วยุคนผู้นี้อีก

ทุกคนไปยังที่ว่าการอำเภอ ในขณะที่หวังหยวน, กัวเหลียง, หลิวลิ่ว และหลิวชีรออยู่นอกที่ว่าการอำเภอ

ฟี่บ!

กัวเหลียงคุกเข่าลงกับพื้นทั้งน้ำตา “นายน้อยหวัง พวกเราสามพี่น้องขโมยของท่าน แต่ท่านยังคงปฏิบัติต่อเราเช่นนี้ เราอับอายเกินกว่าจะเจอท่าน ข้าเป็นหนี้ท่านทั้งชีวิต หากท่านต้องการความช่วยเหลือ เพียงแค่ส่งข่าวถึงข้า”

หลิวลิ่วและหลิวชีต่างตกใจเมื่อได้ยินดังนั้น ชายคนนี้จะยอมทำงานหนักเพื่อหวังหยวนหรือ?

“ใต้เข่าลูกผู้ชายมีทองคำ นอกจากฟ้าดินและพ่อแม่ ผู้อื่นหาได้ควรคุกเข่าให้ไม่!”

หวังหยวนช่วยพยุงกัวเหลียงขึ้น “ข้าไม่ได้ต้องการชีวิตของเจ้า ต่อไปก็จงใช้ชีวิตที่ดี หยุดทำเรื่องเหล่านั้นเสีย หากครอบครัวของเจ้าอับจนหนทาง ก็ให้ไปหาข้าที่หมู่บ้านต้าหวัง แล้วข้าจะหางานให้เจ้าทำเอง”

“อืม!”

กัวฉางหลั่งน้ำตา

หลิวลิ่วและหลิวชีมองหน้ากัน จากนั้นคุกเข่าลงแล้วพูดว่า “นายน้อยหวัง พวกเราก็อยากติดตามท่านเหมือนกัน!”

หวังหยวนกะพริบตา “เช่นนั้นพวกเจ้าควรคิดให้รอบคอบเสียก่อน ข้าได้ทำให้ตระกูลหลิวในอำเภอขุ่นเคือง อาจเกิดปัญหาใหญ่ในอนาคต หากพวกเจ้าติดตามข้า!”

“เอ๊ะ!”

เมื่อคิดเรื่องนี้ขึ้นได้ หลิวลิ่วและหลิวชีก็รีบลุกขึ้นยืนด้วยความกลัวทันที!

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

หวังหยวนหัวเราะ คนเรามักเพิ่มเสริมเติมแต่งให้ฟังดูดีอยู่เสมอ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่ช่วยเหลือในยามจำเป็น!

ฟึ่บ!

กัวเหลียงคุกเข่าลงอีกครั้ง “ไม่ว่าท่านจะทำให้ใครขุ่นเคือง นายน้อยหวัง แม้ว่าข้าจะต้องขึ้นภูเขาดาย ลงทะเลไฟ แต่ข้า กัวเหลียงยินดีที่จะบุกน้ำลุยไฟเพื่อท่านขอรับ!”

หวังหยวนตบไหล่ แล้วดึงเขาขึ้นมา “ข้าเชื่อเจ้า!”

หลิวลิ่วและหลิวชีสะดุ้ง รู้สึกโดยสัญชาตญาณ ราวกับว่าพวกเขาสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป

ไม่นานหลังจากนั้น ทุกคนก็เดินออกจากที่ว่าการอำเภอด้วยจิตใจเบิกบาน

ต้าหู่, เอ้อหู่ และหวังซื่อไห่ตื่นเต้นมาก พวกเขาเห็นผู้พิพากษาสอบปากคำคดีนี้!

จ้าวอู่รู้สึกดีใจมาก ที่ผู้พิพากษายกย่องเขา สำหรับความเป็นกลางในการบังคับใช้กฎหมาย ทั้งยังไม่เห็นแก่ตัว

ส่วนหลิวโหย่วไฉสมรู้ร่วมคิดกับพวกโจร จึงถูกปลดออกจากตำแหน่ง ถูกจับไปสัก แล้วเนรเทศเข้ากองทัพเป็นเวลาสามปี