บทที่ 348

เจ้าเมืองคนใหม่ของเมืองจิ่วซานเหยียนฟู่กู่มาถึงแล้ว เมื่อเจอเขาก็นอบน้อมมาก “ขอบคุณท่านที่เอาชนะชาวหวงได้ ข้ายังพลอยได้รับประโยชน์จากความดีความชอบ และกลายเป็นผู้นำของฝ่ายราชการด้วย”

ถงจือแห่งเมืองจิ่วซานอยู่ในระดับห้า ฝู่ไถอยู่ในระดับสี่ ได้รับการเลื่อนระดับขึ้นหนึ่งระดับ!

เรื่องระดับนี้ เจ้าหน้าที่หลายคนใช้เวลาสิบถึงยี่สิบปี ในการได้รับการเลื่อนตำแหน่งตามคุณสมบัติ!

เหยียนฟู่กู่อายุน้อยกว่าสามสิบ แต่กลายเป็นระดับสี่แล้ว

หากเขามีชีวิตอยู่ได้อีกสิบถึงยี่สิบปี เขาอาจประสบความสำเร็จทางการเมือง และกลายเป็นขุนนางระดับสาม

เมื่อเข้าสู่ระดับที่สามบน ก็จะสามารถเข้าถึงศูนย์กลางอำนาจได้โดยตรง

หวังหยวนดึงตัวเขาขึ้นมา แล้วพูดว่า “เจ้าไม่เรียนรู้จากพี่ไห่เทียนเลย อย่ามีมารยาทและสุภาพถึงเพียงนี้เลย ข้าทนกับพฤติกรรมนี้ของพวกเจ้าไม่ไหวจริง ๆ!”

หวังหยวนไม่เพียงแต่ไม่ต้องการคุกเข่าให้ผู้อื่นเท่านั้น แต่หวังหยวนยังรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อคนอื่นคุกเข่าให้เขาด้วย

เพราะในชีวิตก่อนหน้านี้ ลำดับชั้นที่ชัดเจนได้ยุติลงนานแล้ว และธรรมเนียมคุกเข่าก็ถูกยกเลิกไป

“ข้าไม่เก่งเท่าอาจารย์ขอรับ”

เหยียนฟู่กู่เปลี่ยนเรื่อง “ท่านอาจารย์ คราวนี้ราชสำนักไม่ได้ให้รางวัลท่าน คงจะเป็นเพราะคนทรยศที่หลอกลวงฮ่องเต้ ท่านโปรดอย่าโกรธเคืองเลย มีเสนาบดีฝ่ายซ้ายอยู่ในกลุ่มขุนนาง ไม่ช้าก็เร็ว ท่านจะได้รับความยุติธรรม!”

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งว่าเหตุใดเขาถึงมาที่บ้านสกุลหวังในครั้งนี้ เพื่อปลอบใจอาจารย์ที่ล้มเหลวในการได้รับตำแหน่ง

“หากมาที่นี่เพื่อปลอบใจข้า ก็กลับไปได้แล้ว ข้าไม่ใส่ใจจริง ๆ!”

หวังหยวนพูดไม่ออก!

เหตุใดใคร ๆ ถึงคิดว่าเขาจะเสียใจ หากราชสำนักไม่ให้รางวัลเขา

ทุกคนยังจัดกลุ่มเข้าแถวมาปลอบโยนเขา ราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บปวดและเศร้าโศก

คนเหล่านี้รู้ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขามีความสุขแค่ไหน!

“ได้ยินมาว่าท่านกำลังวางแผนจะออกจากเมืองจิ่วซาน!”

ดวงตาของเหยียนฟู่กู่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า!