บทที่ 350

หวังหยวนกล่าวเสริม “ทองคำสองหมื่นตำลึง หากเจ้ายังมีเหลือหลังจากซื้อข้าว ที่เหลือก็อาจนำไปสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญได้!”

“โครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญหรือขอรับ?”

เหยียนฟู่กู่สับสน “ท่านโปรดขจัดความสงสัยด้วยขอรับ!”

หวังหยวนอธิบายอย่างไม่มีทางเลือก “สิ่งที่เรียกว่าการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ หมายความว่าฝ่ายราชการใช้เงินเพื่อสร้างโครงการ เช่นการอนุรักษ์น้ำ การก่อสร้างถนนหนทาง และการก่อสร้างสะพาน ยิ่งมีโครงการดังกล่าวมากเท่าไหร่ คนก็จะยิ่งมีงานทำมากขึ้น ทั้งนักธุรกิจและคนธรรมดาก็สามารถหาเงินได้ ด้วยเงินนี้ เมืองจะเจริญรุ่งเรือง และฝ่ายราชการก็จะเก็บภาษีได้เพิ่มขึ้น เป็นโครงการที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย!”

ในประเทศจีน ข้อได้เปรียบด้านโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ เป็นวิธีเดียวที่จะกระตุ้นการพัฒนาเศรษฐกิจได้

ปังปังปัง!

เหยียนฟู่กู่ตกตะลึงอยู่นาน ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้น จากนั้นคุกเข่าลงคำนับอีกครั้ง “ท่านอาจารย์เป็นบัณฑิตผู้ประเสริฐจริง ๆ ศิษย์ประทับใจมากจนแทบสิ้นสติแล้วขอรับ!”

ขั้นแรกให้โจมตีพวกทรราชในท้องถิ่น แบ่งที่ดินเพื่อกระจายรายได้ จากนั้นสร้างโครงสร้างพื้นฐาน เพื่อปรับปรุงความเป็นอยู่ของผู้คน นี่คือการผสมผสานที่มหัศจรรย์!

การปราบปรามพวกเผด็จการในท้องถิ่น และการแบ่งที่ดินให้ชาวบ้านนั้น ดีกว่าขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์กับพวกเจ้าหน้าที่และชนชั้นสูง

เพราะสามารถดำเนินการกับพวกที่ถูกรังแกได้ง่ายได้ คนที่เหล่านั้นทำสิ่งชั่วร้ายมากมาย

หากมีการนำแผนนี้ไปใช้ทั่วแผ่นดิน คงอีกไม่นานนัก คลังของแผ่นดินคงสามารถถูกเติมเต็มได้ และความเป็นอยู่ของผู้คนจะมีเสถียรภาพขึ้น

บัณฑิตคนนี้สมควรที่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ ราชสำนักไม่ได้ใช้แผนการอันยิ่งใหญ่นี้ของเขา แต่จริง ๆ แล้วเขาคิดแผนขึ้นมาสำหรับราชสำนัก!

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ราชสำนักถูกครอบงำโดยผู้ทรยศและผู้ประจบประแจง ท่านอาจารย์ทำความดีความชอบทางทหารเช่นนี้ แต่กลับไม่ได้รับผลตอบแทนเลย!

หากเสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่หยุดยั้งไว้ แม้แต่วิธีการลับในการทำดาบก็คงจะถูกเอาไปหมด!

แต่ท่านอาจารย์ยังคงให้คำแนะนำ และข้อเสนอแนะแก่ราชสำนัก โดยไม่คำนึงถึงความคับข้องใจในอดีต เขาทุ่มเทเพื่อรับใช้สาธารณะจริง ๆ!

เขาตัดสินใจจะกลับไปที่จวน แล้วเขียนบันทึกทันที เพื่ออธิบายแผนการโจมตีเผด็จการในท้องถิ่น การแบ่งที่ดิน และการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ และขอความดีความชอบให้อาจารย์ของเขา

“เอาอีกแล้ว!”

หวังหยวนพยุงเขาขึ้นมา แล้วพูดว่า “หากเจ้ายังชอบหมอบคลานเหมือนแมลงเช่นนี้อีก ก็อย่ามาพบข้าอีก!”

“ขอรับ ท่านอาจารย์!”

เหยียนฟู่กู่โค้งคำนับด้วยความเคารพ!