บทที่ 353

สตรีในชุดสีม่วงกระแอมเบา ๆ “อืม หน้าอกเล็กมักฉลาด!”

ไป๋เฟยเฟยก้มหัวลงพร้อมขมวดคิ้ว จากนั้นมองไปที่หน้าอกของสตรีที่สวมใส่ชุด และอดไม่ได้ที่จะกัดฟัน

สตรีในชุดสีม่วงหน้าแดงระเรื่อ “เขาเป็นคนฉลาดขนาดนั้น จะไปมีจุดอ่อนได้อย่างไร”

ดวงตาของไป๋เฟยเฟยเป็นประกาย “สามปีที่แล้วตระกูลหลี่เกือบจะถูกสังหารเก้าชั่วโครต แต่เขากล้าที่จะแต่งงานกับหลี่ซื่อหาน ซึ่งเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในเทศบาล เขาโลภยิ่งนัก”

สตรีในชุดม่วงขมวดคิ้ว “เป็นรักแท้ไม่ได้หรือไงเล่า?”

“เจ้าคิดว่ามันเหมือนกับเจ้าและแม่ทัพหนุ่มที่มีความรักที่แท้จริงระหว่างชายหญิงหรือไง!”

ไป๋เฟยเฟยตะคอกอย่างเหยียดหยาม “หากเป็นความรักที่แท้จริง ในหมู่บ้านคงไม่แพร่กระจายข่าวว่าเขาและหวังพั่วหลู่ไปที่หอนางโลมในเทศบาลเมื่อไม่นานมานี้ ซ้ำยังอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามวัน”

สตรีในชุดสีม่วงขมวดคิ้วเล็กน้อย

บุรุษไปหอนางโลม คลุกคลีกับสตรีย่อมเป็นเรื่องธรรมชาติ นางค่อนข้างเปิดใจกว้างกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม หอนางโลมในเมืองเล็ก ๆ เช่นนี้จะไปมีสตรีที่งามหยดย้อย จนทำให้อยู่ได้ตั้งสามวันได้อย่างไร!

คุณชายผู้นี้มีรสนิยมแย่ยิ่งนัก

“ยังมีหูเมิ่งอิ๋งนั่น!”

ไป๋เฟยเฟยกระแอมเบา ๆ “เห็นได้ชัดว่านางถูกอีเซี่ยนเทียนจับไปแล้ว แต่เขากลับโลภในรูปโฉมงามของสตรี เขานำพาคนเพียงสิบคนก็กล้าต่อสู้กับโจรห้าถึงหกร้อยคนแล้ว และช่วยเหลือสาวงามตัวน้อยนั้นออกมาได้ เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางมีชื่อเสียงดวงพิฆาตสามี หากเจ้าคิดว่าไม่ใช่ความโลภ แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า”

สตรีในชุดสีม่วงตกตะลึงและพยักหน้า: พอพูดเช่นนี้แล้ว นางรู้สึกจริง ๆ ว่าคุณชายท่านนี้มากตัณหายิ่งนัก

“พวกบุรุษก็เป็นเช่นนี้ มักชอบสิ่งใหม่เสมอ และเบื่อของเก่า แม้ว่าสตรีจะงดงามเพียงใด พอเวลาผ่านไปพวกเขาก็จะเบื่อหน่าย”

ไป๋เฟยเฟยกระแอมเบา ๆ “ด้วยความสามารถของเขา มันเป็นเรื่องยากที่จะดึงดูดเขาไม่ว่าจะด้วยเงินทอง หรือตำแหน่งราชการก็ตาม มีเพียงหญิงงามเท่านั้นที่สามารถเอาชนะเขาได้อย่างแท้จริง ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจอยู่ต่อ และใช้กับดักหญิงงามกับเขา!”

สตรีในชุดสีม่วงประหลาดใจ “เจ้าจะใช้ร่างกายเป็นกับดักเหรอ!”

ไป๋เฟยเฟยกระพริบตา “ไม่ เจ้าต่างหากที่ใช้ร่างกายเป็นกับดัก ตอนนั้นเจ้าเป็นสตรีที่สวยที่สุดในเมืองติ้ง และงดงามกว่าข้ามาก! ตราบใดที่เจ้าแต่งตัวเล็กน้อยและสร้างรูปโฉมที่ไม่มีใครเทียบได้ในตอนนั้น เขาจะหลงเสน่ห์เจ้าอย่างแน่นอน

แล้วเข้าร่วมตระกูลไป๋ของข้าในที่สุด!”

ใบหน้าสวยของสตรีชุดม่วงเปลี่ยนไป “ไม่ได้ ข้าไม่ช่วยเจ้าหรอก”

“ไม่ใช่ช่วยข้า แต่ช่วยตัวเจ้าเอง!”

ไป๋เฟยเฟยยิ้มเล็กน้อย “เจ้าต้องการล้างแค้นให้พ่อแม่ น้องชาย และน้องสาวของเจ้ามาตลอดไม่ใช่หรือ? แต่เมื่อมองดูทั้งใต้หล้าแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถช่วยเจ้าล้างแค้นได้ ตราบใดที่เขาเข้าร่วมกับตระกูลไป๋ การแก้แค้นอันยิ่งใหญ่ของเจ้าอยู่ใกล้แค่เอื้อม”