บทที่ 360

ในด้านขบวนรถ ทหารผ่านศึกและทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬมองไปที่กลุ่มโจรภูเขาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

“ที่แท้ก็เป็นแม่นางหงเยี่ย!”

หวังหยวนซึ่งอยู่บนหลังม้าศึกยิ้มเล็กน้อย “ครั้งก่อนข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้ามีภรรยาแล้ว แม่นางหยุดคิดเลยเถิดเสียเถอะ เรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เมื่อได้ยินคำพูดเยาะเย้ย ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬและทหารผ่านศึกต่างหัวเราะอย่างชั่วร้าย!

หูเมิ่งอิ๋งในรถม้าเม้มริมฝีปากสีแดงของนางเล็กน้อย ‘คุณชายร้ายกาจมาก เขาล้อเลียนคนอื่นอีกแล้ว’

ดวงตาของพวกโจรภูเขาทั้งหมดแดงก่ำจนแทบจะระเบิดออกมา

เวลานี้แล้ว เจ้าโจรนี่ยังกล้าแกล้งนายท่านรองของพวกเขาอีก เขาสมควรโดนฆ่า!

หงเยี่ยรู้สึกทั้งอับอายและโมโหยิ่งขึ้น “เจ้าโจรไร้ยางอาย ใครคิดเลยเถิดกับเจ้ากัน ข้าแค่อยากจะฆ่าเจ้าให้ตายเท่านั้น!”

“ในเมื่อเจ้าต้องการฆ่าข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับเจ้าแล้ว!”

หวังหยวนหยิบใบยืมหนี้ออกมาจากในเสื้อ เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า “นี่คือใบยืมหนี้ที่อีเซี่ยนเทียนของพวกเจ้าค้างข้าไว้เมื่อครั้งก่อน เป็นจำนวนสองร้อยตำลึงทอง มีลายนิ้วมือหงเยี่ย ซึ่งเป็นนายท่านของอีเซี่ยนเทียน ตอนนี้ถึงเวลาคืนเงินแล้ว!”

เมื่อพวกเขาเห็นใบยืมหนี้ โจรภูเขาหลายคนก็เดือดมากจนเลือดขึ้นหัว!

ชายหนุ่มคนนี้ร้ายกาจมาก เขาปล้นพวกเขาไปหมดตัว แล้วยังให้พวกเขาจ่ายเงินใบยืมหนี้อีก

ร้ายกาจกว่าโจรภูเขาอย่างพวกเขาเสียอีก!

“คืนเงินเหรอ ได้ซิ ข้าไม่จำเป็นต้องพึ่งเงินเพียงเล็กน้อยนั้นด้วยซ้ำ!”

หงเยี่ยกัดฟันแล้วพูดว่า “ทองคำอยู่บนภูเขา หากเจ้ากล้าล่ะก็ ตามข้าขึ้นไปเอาที่บนเขาซิ!”

หวังหยวนเก็บใบยืมหนี้แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่นางหงเยี่ย เจ้าทำเช่นนี้ไม่สนุกเอาเสียเลย!”

โจรภูเขาอกใหญ่ไร้สมองผู้นี้ ถึงกับวางแผนลวงเขา พยายามหลอกให้ขึ้นไปบนภูเขา!

“เจ้าโจรไร้ยางอาย ข้าจะไม่พูดพล่ามกับเจ้า!”

หงเยี่ยเงยหน้าขึ้นและยืดหน้าอก “วันนี้เจ้าทะนงตนมาก ขี่ม้าข้ามอีเซี่ยนเทียนของเรา เจ้าต้องเตรียมแผนชั่วร้ายลับ ๆ ไว้แน่ ๆ เอาออกมาเถอะ!”

“เจ้าคิดว่าข้าแซ่หวังร้ายกาจเกินไปแล้ว ข้าแซ่หวังเป็นเพียงบัณฑิตและไม่เคยใช้แผนชั่วร้ายลับใด ๆ เลย”

หวังหยวนกล่าวอย่างชอบธรรม “แต่กลับเป็นเจ้าแม่นางหงเยี่ย เจ้าดูเหมือนเจ้ามีโอกาสที่จะชนะในวันนี้ เจ้าต้องเตรียมวิธีการบางอย่างไว้อย่างแน่นอน เจ้าก็แสดงออกมาเถอะ!”