บทที่ 366

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สวมชุดเกราะ มันจึงไม่พอดีตัวเองซะเลย และไม่รู้ว่าจะใช้ประโยชน์จากชุดเกราะนี้ให้ได้สูงสุดอย่างไร

แต่ทหารราบเกราะหนัก และทหารผ่านศึกที่สวมชุดเกราะเกล็ดปลาสีดำนั้นแตกต่างกัน!

ทักษะศิลปะการต่อสู้ของพวกเขาเหนือชั้นกว่าพวกโจรมาก ประสบการณ์ในสนามรบของพวกเขาก็เข้มข้นยิ่งนัก

ด้วยชุดเกราะของพวกเขา การโจมตีจากหอกดาบที่พุ่งเข้ามาแทบไม่ได้สร้างความเสียหาย หรือสะทกสะท้านเลยสักนิด

เขาเปลี่ยนมือวาดดาบยาวออกไปฟันโดนโจรภูเขาคนหนึ่งล้มลงกับพื้น ส่งเสียงครวญครางอย่างน่าอนาถ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกทหาร พวกเขายอมจำนนต่อทหารม้าชาวหวง แต่เมื่อพวกเขาต่อสู้กับโจรเหล่านี้ พวกเขาก็ชกต่อยอย่างแรงไม่แสดงท่าทีขี้ขลาดแม้แต่น้อย

เพียงครู่เดียว พวกโจรภูเขาก็พ่ายแพ้ราบคาบ

พวกโจรเกือบสามร้อยคนนอนกองอยู่กับพื้นส่งเสียงครวญครางอย่างน่าสังเวช ส่วนที่เหลือก็แยกย้ายหนีกันไปอย่างรวดเร็ว

ฉางเซิ่งหยุดอู่จั้งโหว เขาล่าถอยออกไปอย่างคล่องแคล่ว!

ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬสองคนล้อมเขาไว้ อู่จั้งโหวล่าถอยไม่สำเร็จ เขาถูกฉางเซิ่งจับไว้ด้วยกระบวนท่าเดียว และถูกกดตัวไว้ใต้ม้าของหวังหยวน!

“ไอคนแซ่หวัง ฆ่าข้าเลย แม้ว่าข้าตายเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าแน่!”

ดวงตาของอู่จั้งโหวแดงก่ำแทบระเบิดออกมา เขาคุกเข่ากับพื้นและร้องไห้อีกครั้ง "หงเยี่ยน้องสาวที่น่าสงสารของข้า พี่ชายของเจ้ามันไร้ความสามารถ ข้าล้างแค้นให้เจ้าไม่ได้ ข้าฆ่าไอเลวนี่ไม่ได้!"

หวังหยวนเหลือบมองเขา!

กึกแกร๊บ!

ต้าหู่เดินไปที่ต้นไม้ดึงดาบยาวออกจากเอวของหงเยี่ยแล้วตัดเชือกออก

"ไอหย๊า!"

หงเยี่ยที่ตกลงมา เจ็บจนตื่นขึ้นมา นางลูบท้ายทอยและขมวดคิ้วเล็กๆ ของนาง ดาบที่แทงเข้าที่เอวของนาง ไม่มีแผล ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยสักนิด

“หงเยี่ย!”

เขาไม่รู้ว่าน้องสาวของเขารอดมาได้อย่างไร อู่จั้งโหวก็ร้องด้วยความดีใจ แล้วลุกขึ้นรีบวิ่งเข้าไปหา

“รองหัวหน้า!”

พวกโจรหลายคนที่นอนอยู่บนพื้นต่างตกตะลึง สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ต้าหู่เช็ดคราบสีแดงบนดาบยาวด้วยพื้นรองเท้าของเขาแล้วเก็บดาบเข้าฝัก

“ที่แท้คุณชายแกล้งฆ่าหงเยี่ย ทำให้อู่จั้งโหวขาดสติและโจมตีเข้ามานี่เอง!”