บทที่ 368

จากไกล ๆ ไป๋เฟยเฟยและผู้หญิงในชุดสีม่วงสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่กำลังเดินอยู่ในหมู่บ้าน

รองหัวหน้าหงเยี่ยตกตะลึง ชายหนุ่มชุดขาวคนนั้นหล่อมาก หล่อกว่าเจ้าคนชั่วนี่เสียอีก

ป้าหงภรรยาของลุงหานซานกล่าวว่า “นายน้อยท่านนั้นบอกว่าเป็นเพื่อนของเจ้า อยากจะรอเจ้ากลับมาที่หมู่บ้าน ข้าจึงปล่อยให้พวกเขาไปอยู่ที่ห้องใหม่ของต้าหู่ เขาให้เงินมาตั้งห้าร้อยตำลึง!"

เมื่อไป๋เฟยเฟยและผู้หญิงในชุดสีม่วงมาถึง ทั้งหมู่บ้านก็ตกตะลึงกันหมด!

ไม่เคยเห็นคุณชายคุณหนูที่สวยเช่นนี้มาก่อน นางดูเหมือนคนที่มาจากสวรรค์

เขาพูดจาไพเราะมีน้ำใจ ทำให้รู้สึกเหมือนได้เจอพระโพธิสัตว์

หวังหยวนพูดอย่างจริงจัง "ทุกคนจำไว้นะ ในอนาคตไม่ว่าใครจะให้เงินเท่าไร ก็ไม่ควรให้คนนอกที่ไหนไม่รู้เข้ามาในหมู่บ้านนะ!"

พวกเขาพบกันเพียงครั้งเดียว และไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน แล้วเหตุใดพวกเขาจึงมารอเขาที่หมู่บ้านต้าหวัง

หมู่บ้านต้าหวังเป็นที่ตั้งตีดาบยาว ทำน้ำตาล และทำสบู่ด้วย!

ไม่มีใครควรเข้ามาที่นี่

ป้าหงรีบพูดทันที "เสี่ยวหยวน สถานที่สำคัญมีคนเฝ้าจับตาอยู่ ไม่ให้พวกเขาเข้าไปใกล้หรอก! ข้าก็ไม่ได้รับเงินเอาไว้ด้วย ข้ากลัวว่าเขาเป็นเพื่อนเจ้าจริง ๆ ปล่อยให้เจ้าทำให้คนอื่นขุ่นเคืองไม่ได้ รับเงินไว้ก็กลัวว่าเจ้าจะขายหน้า!”

คนในหมู่บ้านไม่ใช่คนโง่ ไม่ว่าจะตีดาบ ทำน้ำตาล หรือทำสบู่ มีคนมากมายเต็มไปหมด

ไป๋เฟยเฟย พวกเขาก็ไม่เชื่อใจไปทั้งหมดเช่นกัน พวกเขาต่างก็เฝ้าระวังเป็นการส่วนตัว

หวังหยวนกล่าวชม "ป้าหงทำถูกแล้ว!"

ป้าหงพูดอย่างมีความสุขและเป็นกังวลไปด้วย "เสี่ยวหยวน พวกเขาเป็นคนไม่ดีเหรอ?"

"ยากที่จะบอกนะ!"

หวังหยวนหรี่ตาลงและยิ้ม “แต่ข้าไปในเมืองได้เงินจากเขาไม่น้อย!"

ขายดาบยาวไปสามเล่มแล้ว คุณชายไป๋ซื้อดาบสองเล่มในราคาสองหมื่นห้าพันตำลึงทอง

ชาวบ้านเริ่มกังวล “นางมาที่นี่เพื่อขอคืนเงินเหรอ?”

เรื่องราวในเมือง พวกเขารู้แค่ว่ามีกองทัพชาวหวงบุกมา ที่เหลือพวกเขาไม่รู้อะไรเลย