บทที่ 373

เขาสัญญากับตระกูลโจวว่าตราบใดที่พวกเขาปฏิบัติตามกฎ เขาจะขายน้ำตาลให้พวกเขา!

เป็นผลให้พวกเขาโลภและต้องการใช้ประโยชน์จากผลกำไรทั้งหมด พวกเขาจึงกล้าใส่ร้ายท่านลุงจริง ๆ!

สมควรตายจริง ๆ!

“ผู้มีพระคุณ ประตูเมืองถูกปิดไปนานแล้ว แม้ว่าเราไปถึงแล้ว เราก็ไม่สามารถเข้าเมืองได้อยู่ดี!”

กัวฉางรีบแนะนำ "ผู้พิพากษาดูแลเขาอยู่ ท่านลุงอยู่ในคุกสบายดี ข้าไปที่นั่นทุก ๆ สองวัน ในเรือนจำก็ได้รับการดูแล ไม่มีใครทำอะไรเขาเลย ผู้พิพากษาก็ได้ส่งคนไปลาดตระเวนที่บ้านของเจ้าชิงเหอด้วย ข้าไปดูทุก ๆ สองวัน ดูว่านางสบายดี”

“เอาล่ะ พรุ่งนี้เช้าไปที่เมืองทันที ไปพาลุงและชิงเหอกลับมา!”

หวังหยวนโกรธจนหน้าเขียว

ในเมื่อตระกูลโจวได้วางแผนไว้แล้ว พวกเขาจะมามัวรั้งรอแบบนี้ต่อไปได้อย่างไร พวกเขาหาวิธีลงมืออย่างแน่นอน!

หากให้ลุงและลูกพี่ลูกน้องของเขาอยู่เมืองต่อไปอีกหนึ่งวัน พวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายต่อไปอีกหนึ่งวัน!

ถึงแม้ว่าจะไปตอนนี้ ก็ไม่สามารถเข้าไปในเมืองได้อยู่ดี เพราะประตูเมืองได้ปิดลงแล้ว

ทำได้แค่รอจนถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้น!

...

เมืองฝู คฤหาสน์ตระกูลโจว!

โจวฉางฟา ลุงของตระกูลโจวนั่งบนเก้าอี้และตะโกนด้วยความโกรธ "เจ้าสาม ไอคนไม่ได้เรื่อง นี่มันนานมากแล้วนะ ยังจัดการไม่เรียบร้อยอีก!"

ทันทีที่เขาได้ยินว่าชาวหวงตีจิ่วซานแตกแล้ว เขาก็หนีไปทางใต้เช่นกัน ในช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาได้ยินว่าต้าเย่ชนะแล้ว จึงพาผู้คนกลับมาที่เมืองฝู เขาพบว่ายังไม่ได้สูตรลับของน้ำตาลคริสตัลมา เขาจึงโกรธมาก!

คุณชายสามตระกูลโจวยิ้มอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย "พี่ใหญ่ จ้าวเว่ยหมินสนับสนุนพวกเขาอยู่ ไม่เช่นนั้นคงจบเรื่องไปนานแล้ว! ในคุกไม่มีใครกล้ารับเงินของเรา ลงมือกับคนแซ่จ้าวก็ไม่ได้ ที่ร้านตีเหล็กนั้นมีการลาดตระเวนทั้งกลางวันกลางคืนจะลงมือไม่ง่ายเลย!”

ระบบสืบทอดลูกชายคนโตของต้าเย่ แม้ว่าพี่ใหญ่จะสั่งสอนเขาเป็นเหมือนหลานชาย แต่เขาก็ยังต้องยิ้มเอาไว้

“บอกว่าเจ้ามันไม่ได้เรื่อง แต่เจ้ามันไม่ได้เรื่องจริง ๆ! เจ้าให้เงินพวกผู้คุมระดับล่างเอาไว้ไหม ห้าสิบตำลึงไม่ได้ ร้อยสองร้อยตำลึงก็ให้ไปสิ ข้าไม่เชื่อว่าพวกผู้คุมระดับล่างทนสิ่งล่อใจก้อนใหญ่แบบนี้ได้หรอก หาเรื่องโยกย้ายคนลาดตระเวนออกไป ให้กุ๊ยจับนังเด็กนั้นกลับมาทรมานซะ ดูสิว่านางจะพูดหรือไม่!”