บทที่ 4

ในโลกนี้มีการตกปลา ตกเบ็ด จับปลา แต่ยังไม่มีใครวางยาปลา

หวังหยวนยิ้มและพูดว่า "ข้าค้นพบเคล็ดลับการตกปลาและก็จับปลากลับมาได้ตั้งเยอะ รีบกินเร็วเข้า ระวังถูกก้างทิ่มเอาล่ะ!"

“เคล็ดลับการตกปลา!”

หลี่ซื่อหานที่สงสัยอยู่แล้วนั้น ยิ่งเจอความเป็นห่วงเอาใจใส่ของหวังหยวน ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับกวางที่ตกใจอีกครั้ง ทั้งสองคนก็กินปลาต่อไป

ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยได้กินปลาหรือเปล่า หรือเป็นเพราะปลาสดใหม่ หวังหยวนพบว่าปลาที่ทอดในน้ำมันหมูสักพัก และใส่เกลืออบรอสักสิบห้านาที และโรยด้วยผักป่า มันจะอร่อยมากซะกินจนหมดเกลี้ยง

มาดูทางหลี่ซื่อหาน นางกินเหมือนแมวดมไม่มีผิด กินไปเพียงแค่ครึ่งชิ้นเท่านั้น

“ท่านพี่ ข้าอิ่มแล้ว อีกครึ่งตัวนี้ข้ายังไม่ได้แตะมัน!”

เห็นหวังหยวนมองมาที่นาง หลี่ซื่อหานก็วางตะเกียบลงแล้วผลักจานปลานั้นมา

“ข้ากินอิ่มแล้ว แค่มองเจ้ากินปลาแบบนี้ก็น่ามองแล้ว รีบกินเถอะ!”

หวังหยวนลุกขึ้นและออกจากห้องโถง

เมื่อใดก็ตามที่มีเนื้ออยู่ในบ้าน หลี่ซื่อหานลังเลไม่กล้ากินมัน ปล่อยให้เจ้าของร่างเดิมกินก่อนเสมอ

นี่จึงทำให้นางผอมลงจนผอมซูบ จนความงามแต่เดิมของนางก็หายไปมากทีเดียว

“น่ามอง… ท่านพี่!”

ใบหน้างดงามของหลี่ซื่อหานแดงระเรื่อขึ้น และมองไปที่แผ่นหลังของหวังหยวน น้ำตาเอ่อคลอจากตาของนางอย่างไม่รู้ตัว

แต่งงานมาได้สามปี สามีทุบตีและด่าว่านาง และเขาไม่เคยชมนางเช่นนี้เลย

หวังหยวนแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน เหมือนตกสู่ห้วงอวกาศ

ไม่มีท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวเทียม ดวงจันทร์สว่างไสวลอยเด่น และบนท้องฟ้าล้วนเต็มไปด้วยดวงดาว ช่างสวยงามจริง ๆ

เป็นเพียงเพราะผลผลิตตกต่ำ ผู้คนก็ล้วนอยู่อย่างลำบากเหลือเกิน พวกเขากินไม่อิ่ม ใส่เสื้อไม่อุ่น ทุกวันต้องดิ้นรนอย่างยากลำบาก

"ท่านพี่ ล้างเท้าเจ้าค่ะ!"

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลี่ซื่อหานยกอ่างน้ำร้อนมา และเอาเก้าอี้ตัวเล็กมาวางไว้ใต้ชายคาบ้าน

หวังหยวนนั่งลงจะถอดรองเท้า

หลี่ซื่อหานย่อตัวลง ช่วยเขาถอดรองเท้าและถุงเท้าอย่างชำนาญ แล้ววางเท้าลงในอ่าง

"...ข้าทำเอง!"

ในยุคนี้เป็นเรื่องปกติที่ภรรยาจะล้างเท้าให้สามี แต่หวังหยวนกลับไม่คุ้นชิน

มือเล็ก ๆ ของหลี่ซื่อหานสั่นไปหมด!

สามีทำอาหารให้กิน ให้นางกินปลาเยอะ ๆ และยังเอ่ยชม ตอนนี้กลับไม่ยอมให้นางล้างเท้าให้ เขาวางแผนจะทำอะไรกับนางกันแน่?

หลังจากบ้วนปากล้างหน้าแล้ว ความเหนื่อยล้าก็ปรากฏขึ้นมา หวังหยวนกล่าวว่า "ไปนอนเถอะ!"

การจุดตะเกียงตอนฟ้ามืดก็เปลืองน้ำมันเปล่า ๆ คนส่วนใหญ่ทั่วไปจะนอนกล่อมลูก และไม่มีกิจกรรมอื่น ๆ อะไรให้ทำแก้เบื่อแก้เซ็งได้

หลี่ซื่อหานพูดเสียงเบา “ท่านพี่นอนก่อนเถอะ ข้าจะไปทอผ้า!”

“ไม่ต้องทอแล้ว!”

หวังหยวนส่ายหน้า

ตระกูลหลี่มีฐานะดี พ่อและพี่ชายของนางเป็นขุนนางในราชสำนัก และหลี่ซื่อหานก็ไม่เคยทอผ้ามาก่อน

หลังจากแต่งกับเจ้าของร่างเดิมแล้ว เพื่อที่จะจุนเจือครอบครัว นางเรียนรู้ที่จะทอผ้าเพื่อหาเงิน

แต่งานฝีมือเช่นนี้ ทั้งปวดเอวปวดหลัง แถมยังทำเงินไม่ได้มากนัก

"อื้อ!"

ใบหน้าที่งดงามของหลี่ซื่อหานนั้นซีดเซียวไปหมด นางไปที่ห้องนอนเพื่อจัดเตียง จากนั้นก็ปูผ้านอนบนพื้น

หวังหยวนขมวดคิ้ว "บนพื้นมันหนาว ขึ้นมานอนเตียง!"

ร่วมเตียงไม่สำเร็จ เจ้าของร่างเดิมจะนอนบนเตียงตลอด ส่วนหลี่ซื่อหานจะนอนที่พื้น

แววตาของหลี่ซื่อหานเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางเอาฟูกขึ้นไปไว้บนเตียง และถอดชุดแดงและกระโปรงเขียวออก จนเหลือเสื้อตัวในสีขาว และเดินตัวสั่นเข้ามานั่งข้างเตียง

ทุกครั้งที่สามีให้นางขึ้นเตียง หากร่วมเตียงไม่สำเร็จเขาก็จะอาละวาดขึ้นมา

“วันหลังข้าจะไม่รังแกเจ้าอีกแล้ว!”

เมื่อนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่เจ้าของร่างก่อนทำลงไปนั้น หวังหยวนก็รู้สึกสงสาร จึงได้ปลอบโยนนาง ทันทีที่เขานอนลง ได้กลิ่นหอมจากร่างกายของหญิงสาวนอนก็อดไม่ได้ที่จะจิตใจฟุ้งซ่านขึ้นมา

แต่ก่อนหน้านี้ยุ่งมาทั้งวัน แค่คิดเพ้อเจ้อแปปเดียวก็ง่วงแล้ว

“ไม่รังแกข้า ท่านก็พูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว?”

หลี่ซื่อหานยิ้มอย่างเศร้า ๆ หลับตาลง และนอนลงบนเตียง ยอมจำนนต่อชะตากรรม รอคอยความโหดร้ายที่จะเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม เสียงกรนของหวังหยวนกรนดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ดวงตาของหลี่ซื่อหานก็รื้นไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง "ท่านพี่ดูเปลี่ยนไปมาก เขาไม่รังแกข้าอีกแล้ว...อา!"

พูดยังไม่ทันจบ หวังหยวนก็พลิกตัวมากอดนางไว้

หลี่ซื่อหานตัวสั่นรอเขาอาละวาด แต่สักพักก็รู้สึกร่างกายเริ่มง่วงและอบอุ่นขึ้น

...

เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หวังหยวนถือกิ่งต้นหลิวที่ถูกทุบปลายจนเป็นแปรงขนาดเล็ก

นี่คือแปรงสีฟันของราชวงศ์ต้าเย่!

ยังดีที่มีเกลือไว้แปรงฟันบ้วนปาก ถ้ามีเงินก็สามารถใช้ผงสมุนไพรขัดฟันได้

หวังหยวนยัดกิ่งหลิวเข้าปากและถู ๆ มัน รสชาติรู้สึกขมเล็กน้อย

ทันใดนั้นหลี่ซื่อหานที่หน้าแดงออกมาก็พูดว่า "ท่านพี่ ดูเหมือนจะมีคนอยู่ข้างนอก!"

“ข้าไปดูเอง!”