บทที่ 409

หูเทียนทรุดตัวลงแล้วคุกเข่า “ข้าขอคำนับท่านแทนคุณหนูด้วยขอรับ”

หวังหยวนดึงหูเทียนขึ้น แล้วส่งเขาออกจากประตู เขาขมวดคิ้ว!

ประธานที่เขาจับตามองมานานไม่สามารถมาได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องมองหาผู้ที่มีความสามารถทางกิจการคนอื่นแล้ว

ยุคสมัยนี้มีบัณฑิตอยู่มากมาย แต่ผู้มีความสามารถทางกิจการกลับมีน้อยมาก

คนประเภทหูเมิ่งอิ๋งที่กล้าเสี่ยงโชคยามที่ชาวหวงกำลังเข้าใกล้เมือง ช่างเป็นคนประเภทที่ล้ำค่าและหายากนัก

คนที่เหมาะสมในการทำกิจการให้เขาในตอนนี้มีเพียงหวังซื่อไห่ และลูกพี่ลูกน้องชิงเหอเท่านั้น!

อย่างไรก็ตาม วิสัยทัศน์ของพวกเขาทั้งสองคนมีจำกัดและต้องใช้เวลาในการปลูกฝัง จึงเป็นเรื่องยากที่จะเป็นผู้นำในเวลาอันสั้น!

อนิจจา เงินทองนั้นได้มาง่าย แต่ความสามารถนั้นหายากนัก!

...

“พี่สาว พี่เหม่ออะไรอีกแล้ว พี่กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ!”

ในสวนหลังบ้านของตระกูลหู อาเป่าดึงมุมเสื้อผ้าของหูเมิ่งอิ๋งแล้วเงยหน้าขึ้นมองนาง!

“พี่กำลังคิดว่าคืนนี้ให้ห้องครัวทำอาหารอร่อย ๆ ให้อาเป่ากิน!”

หูเมิ่งอิ๋งลูบหัวน้องชายของนางพร้อมยิ้มหวาน แต่ในใจกลับรู้สึกยากลำบาก

ไม่รู้ว่าหลังจากคุณชายได้รับจดหมายแล้ว เขาจะคิดอย่างไรกับนางที่ผิดสัญญา

“อาเป่าอยากกินน่องไก่ น่องไก่ที่ใหญ่ขนาดนี้!”

หลังจากแสดงท่าทางด้วยมือเล็ก ๆ ที่อ้วนท้วนของเขาแล้ว อาเป่าก็ยิ้มและมีน้ำลายไหล

ในขณะที่กำลังเช็ดน้ำลายให้น้องชายอย่างอ่อนโยน ดวงตาของหูเมิ่งอิ๋งก็เหลือบไปที่ประตู

เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว ก็ถึงเวลาพอดีที่หูเทียนไปส่งจดหมายแล้วกลับมา

ขณะที่กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ หูเทียนก็เดินเข้ามา

หูเมิ่งอิ๋งก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยงามของนางกังวล “ส่งจดหมายไปถึงคุณชายแล้วหรือยัง? คุณชายโกรธหรือไม่? เขาพูดอะไรหรือเปล่า?”