บทที่ 415

อย่างไรก็ตาม หากว่าเขาไปเมืองจิงตูด้วย ใครจะมาเสี่ยงชีวิตปกป้องพี่หยวนกัน!

ทั้งเขาและพ่อของเขาไม่สามารถไว้วางใจคนนอกได้!

“ไม่ต้องรีบร้อน เมื่อมีคนเพียงพอแล้ว เจ้าก็สามารถออกไปเรียนรู้เพิ่มเติมในภายหลังได้!”

หวังหยวนตบไหล่ต้าหู่แล้วเปลี่ยนเรื่อง “ให้ทุกคนเข้านอนเร็ว ๆ หน่อย เราจะขนส่งเกลือไปที่เทศบาลในเช้าวันพรุ่งนี้ ได้เวลาซื้อร้านค้าแล้ว”

เดิมทีเรื่องเหล่านี้มีการวางแผนว่าจะส่งมอบให้กับหูเมิ่งอิ๋งดูแล แต่ตอนนี้พวกเขาต้องทำด้วยตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หวังหยวนรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

มีคนมากมายภายใต้คำสั่งของเขา แต่ไม่มีสักคนที่รู้วิธีการทำกิจการเลย!

ชุดเกราะทมิฬและทหารผ่านศึก ขอให้พวกเขาสังหารองครักษ์ศัตรู พวกเขามีฝีมือที่ดีอย่างแน่นอน!

แต่ขอให้พวกเขาทำกิจการ พวกเขาต่างมืดบอด

ตอนนี้คนเดียวที่รู้วิธีการซื้อและขาย คือลูกพี่ลูกน้องชิงเหอ และกัวฉางก็มีความรู้อยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนยุ่งกับเรื่องในหมู่บ้านมากเกินไป จนปลีกตัวมาไม่ได้

ก่อนรุ่งสางของวันรุ่งขึ้น รถม้าและม้ากลุ่มหนึ่งเดินทางไปยังเมืองฝู และพวกเขาเข้ามาในเมืองตอนรุ่งสาง!

ทั้งกลุ่มไปที่ร้านลูกชิ้นปลาในเมืองฝูเพื่อรับประทานอาหารเช้า จากนั้นหวังหยวนก็พาผู้คนตรงไปยังที่ว่าการอำเภอ

ร้านค้าของตระกูลหลิวและตระกูลโจวทั้งหมดถูกที่ว่าการอำเภอยึดไป หากต้องการซื้อหรือเช่าร้านก็ต้องไปที่ที่ว่าการอำเภอ!

สิ่งที่ทำให้หวังหยวนประหลาดใจก็คือตอนนี้ที่ว่าการอำเภอเต็มไปด้วยผู้คน ข้าราชการ และผู้ช่วยผู้บังคับการเรือทั้งหมดล้วนอยู่ที่นั่น นอกจากนี้ยังมีผู้บัญชาการ เจ้าหน้าที่ซุนสวมชุดทหาร ดูเหมือนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น!

เมื่อเห็นหวังหยวนปรากฏตัว คนทั้งศาลาว่าการต่างก็ตกตะลึง และนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน!

เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการเข้าไปรายงานข้างใน

ในไม่ช้า จ้าวเว่ยหมินก็ออกมาพร้อมกำหมัดคำนับทั้งสองมือแล้วพูดว่า “คุณชาย ข้ากำลังจะไปหาท่านพอดี!”

หวังหยวนถามด้วยความประหลาดใจ “ศาลาว่าการดูเอิกเกริกเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ขอบคุณคุณชายสำหรับคำอวยพร!”

จ้าวเว่ยหมินยิ้มอย่างสุภาพ “เมื่อไม่นานมานี้ อัครเสนาบดีได้มีการหารือเกี่ยวกับนโยบายในการต่อสู้กับทรราชท้องถิ่น และสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ ฝ่าบาทตัดสินใจเลือกพื้นที่ที่จะลองดำเนินการ ข้าได้รับการเสนอชื่อให้เป็นเจ้าเมืองของเมืองเฟิงไหล ในแคว้นกู่ พร้อมทั้งจะเข้ารับการแต่งตั้งในวันนี้”

“ขอแสดงความยินดี!”

หวังหยวนกำหมัดคำนับแล้วแสดงความยินดี ทว่ากลับสาปแช่งอยู่ในใจ

เหยียนฟู่กู่เจ้าสารเลวนั่น ให้เขาเขียนความคิดหาเงิน แต่กลับไปเขียนสาสน์กราบทูลอะไรนั่น!