บทที่ 434

การต่อสู้แย่งชิงเสบียงบนภูเขาตลอดทั้งวัน ทำให้ชาวบ้านตื่นตระหนก!

หงเยี่ยขมวดคิ้ว พี่ใหญ่เหลิ่งอวิ๋นคนนั้นไม่รู้จักควบคุมพี่น้องของตัวเอง ปล่อยให้พวกเขาปล้นคนจนเช่นนี้ จะถือเป็นวีรบุรุษได้อย่างไร! พวกเขาเก็บเงินค่าผ่านทางทุกวัน โดยเก็บเงินจากพ่อค้าที่ร่ำรวยเท่านั้น แต่จะไม่เก็บค่าผ่านทางคนจนเลย!

“เฮ้อ!”

ผิงเจี้ยนถอนหายใจ “พี่ชายเจ้าไม่เคยคิดจะหาทางอื่นเลยหรือ!”

ซานฮั่วฉินยิ้มฝืดเฝื่อน แล้วพูดว่า “เรามีที่ดินเพียงเล็กน้อยสำหรับเพาะปลูก ไม่มีแร่เหล็กหรือเหมืองอัญมณีอันมีค่า มีแต่เหมืองหยกน้ำไร้ค่า! ปกติข้าแค่เก็บของป่าจากภูเขาไปขาย แต่ก็ไม่สามารถทำเงินได้มาก!”

ผิงเจี้ยนหรี่ตา “เช่นนั้นเจ้าคิดจะหาเงินเพิ่มหรือไม่?”

“คิดสิ แน่นอนว่าคิด แม้แต่ตอนหลับฝัน!”

ดวงตาของซานฮั่วฉินเป็นประกาย ขณะพูดว่า “ผู้มาเยือน หากเจ้ามีวิธีนำไปสู่ความร่ำรวยก็โปรดบอกข้าด้วยเถอะ!”

ผิงเจี้ยนยิ้ม แล้วพูดว่า “ไม่ต้องพูดถึงความร่ำรวยหรอก ข้าจะทำให้คนทั้งหมู่บ้านของเจ้าได้กินดีอยู่ดี!”

ฟึ่บ!

ซานฮั่วฉินคุกเข่าลงบนพื้น “ช่วยแนะนำหน่อยได้หรือไม่?”

“พี่ชาย ลุกขึ้นเถอะ!”

ผิงเจี้ยนช่วยซานฮั่วฉินกล่าวว่า “ข้ามีลูกค้าที่ต้องการหยกน้ำ เดือนหนึ่งต้องการสามร้อยคัน ตราบใดที่พวกเจ้าขุดหยกน้ำ แล้วขนส่งไปยังเมืองถงมู่ที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบลี้ ข้าจะจ่ายเงินหนึ่งตำลึงต่อรถม้าหนึ่งคัน”

ท่านอาจารย์ให้เขามาที่นี่ เพียงเพื่อหาคนขุดและขนส่งไปยังเมืองฝู!

และบอกวิธีรับสมัครคน และจัดระเบียบพวกเขา!

“จริงหรือ?”

ซานฮั่วฉินรู้สึกสงสัย “แต่หยกน้ำไม่มีประโยชน์ ไม่มีใครเคยซื้อเยอะถึงเพียงนี้!”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลว่าคนอื่นซื้อไปทำอะไร แค่เรียกชาวบ้านให้ขุดมันออกมาก็พอแล้ว”

ผิงเจี้ยนกล่าวว่า “ข้าสามารถจ่ายเงินมัดจำให้พวกเจ้าก่อนได้ เพื่อให้พวกเจ้าเอาไปซื้อรถม้า”

“ตกลง ตกลง!”

ซานฮั่วฉินพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก “ตราบใดที่มีเงิน ข้าจะเรียกชาวบ้านให้เตรียมพร้อมทันที!”

“ไม่ต้องห่วง นี่ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน!”