บทที่ 453

เถียนชียิ้มและพูดว่า “ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ขุนพลหงเยี่ยไม่รู้อย่างแน่นอน ช่วงสองวันนี้นางได้รับเชิญจากเสี่ยวไท่ซุ่ยให้ไปเยี่ยมชมสันเขาไป่หู!”

ดวงตาของชิงเมี่ยนโช่วมืดลง “ส่งสหายจากขุนเขาเฮยสรงและสันเขาไป๋หูทั้งหมดไปรับใช้นาง นี่จะช่วยให้นางไม่ต้องไปเดินเตร่รอบ ๆ สันเขาไป๋หู และเฮยสรงซานได้ตลอดทั้งวัน!”

เมื่อคำนึงถึงอาหารแล้ว เสี่ยวไท่ซุ่ยและขุนเขาเฮยสรงต่างก็ตกลงที่จะส่งคนไปจัดระเบียบใหม่ ภายในไม่กี่วันคนนับพันก็จะมาถึง

เถียนชีตกตะลึง: นั่นคือคนนับพันคนเชียวนะ ใครก็ตามที่สั่งการพวกเขาได้ก็ย่อมมีอำนาจใหญ่เป็นอันดับสองในภูเขา!

อาจารย์จ้าวหลังค่อมกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าทำเช่นนั้นเด็ดขาด อำนาจทางการทหารเป็นเรื่องของชีวิตและความตาย มันจะต้องอยู่ในกำมือของเรา ขุนพลหงเยี่ยเพิ่งมาถึง และนางอาจจะไม่ได้มีจิตใจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับเรา เราจะมอบคนนับพันคนให้นางสั่งการได้อย่างไร!”

“ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวล ปล่อยให้นางสั่งหารสักสองสามวัน นางยังไม่สามารถนำกองทหารออกไปได้”

เหลิ่งอวิ๋นเปลี่ยนเรื่อง “ท่านอาจารย์ เขียนจดหมายอีกฉบับถึงเจ้าไก่อ่อนนั่น เขาอยากซื้อหินแก้วนั้นไม่ใช่หรือ? ให้เขามาเจรจากับข้าที่หุบเขาชิงหลง ไม่เช่นนั้นก็เลิกคิดที่จะซื้อหินแก้วได้สักชิ้น”

ตราบใดที่เขาสามารถหลอกล่อเจ้าโจรตัวน้อยนั่นมาฆ่าได้ คุณหนูใหญ่ก็จะยังคงเป็นของเขาไม่ช้าก็เร็ว!

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”

อาจารย์จ้าวหลังค่อมตอบด้วยความรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

ก่อนยกกองทัพ นายท่านยังคงปฏิบัติตามคำแนะนำของเขา ตอนนี้มีทั้งอาหารและหญ้าสำหรับทั้งคนและม้ามากขึ้น

เขาไม่ต้องการฝึกฝนและสะสมความแข็งแกร่งทางทหาร แต่กลับใช้เวลาทั้งหมดไปกับการต่อสู้หึงหวงเพื่อแย่งชิงสตรีแทน นี่คือสัญญาณของมังกรที่แท้จริงหรือ?

อย่างไรก็ตาม เมื่อเดินมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ไม่มีทางหวนกลับอีกต่อไป

ทันใดนั้น มีเสียงคนตะโกนเสียงดังจากนอกประตู “ท่านแม่ทัพ แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

...

เมื่อสี่ชั่วโมงก่อน มีม้าสองตัวมาถึงชุบเขาชิงหลง ซึ่งมีอู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่นั่งอยู่บนม้า

เคร้ง!

กลุ่มโจรภูเขาในชุดสีเขียวรีบวิ่งออกมาจากด้านข้างของภูเขา พวกเขาขวางชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยดาบและปืน

โจรภูเขาคนนำตะโกนว่า “ลงจากหลังม้าแล้วส่งมอบของมีค่าออกมา!”

“ตาสุนัขของพวกเจ้าบอดหรือไง ไม่มองด้วยซ้ำว่าพวกข้าคือใคร นายท่านใหญ่อู่จั้งโหวจากอีเซี่ยนเทียน สหายของชิงเมี่ยนโช่ว นายท่านของพวกเจ้า ยังไม่รีบเข้าไปรายงานอีก!”

เซี่ยซานหู่หยิบขวานสองเล่มออกจากกระเป๋าม้ามาวางไว้บนไหล่ ใบหน้ากลมเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์