บทที่ 468

มีห้าคนมีฝีมือเก่งกาจ เพลงดาบของพวกเขานั้นเรียบง่ายและไร้ความปรานี ทั้งหมดนี้เป็นท่าสังหารที่มุ่งเป้าไปที่จุดสำคัญถึงชีวิต!

ทันใดนั้นทหารชุดเกราะทมิฬ ทหารปลดประจำการ และผู้คุ้มกันหนุ่มสังหารกลุ่มโจรภูเขา จนชุดเกราะเสียหายและขวัญหนีดีฝ่อ หลายคนหันหลังกลับและวิ่งหนีไป!

คนกลุ่มหนึ่งใช้หน้าไม้ขงเบ้งอีกครั้ง และค่อย ๆ ไล่ตามยิงพวกเขา!

มาพูดถึงเหลิ่งอวิ๋นกันดีกว่า ในช่วงเริ่มต้นโจมตีนั้น เขายังนำโจรภูเขาติดอาวุธสองร้อยคนล้อมโจมตีหวังหยวน

แต่ก่อนที่เขาจะบุกไปข้างหน้า ก็มีคนอีกห้าสิบคนก็รีบวิ่งออกมาจากทั้งสองฝั่ง!

“ทหารราบเกราะหนัก!”

เมื่อเขาดูอุปกรณ์บนตัวทั้งห้าสิบคน เหลิ่งอวิ๋นก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เขาด่าสาปอู่จั้งโหว: "อู่จั้งโหว ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้น ๆ จะฆ่าล้างโคตรของเจ้าให้หมดเลย"

ตอนที่หงเยี่ยและอู่จั้งโหวพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของหวังหยวน พวกเขาไม่ได้บอกว่าเขามีชุดเกราะหนักแบบนี้!

เห็นชัดเลยว่านี่เป็นการล่อให้เขาติดกับ!

ชุดเกราะหนักคืออะไร มันเป็นอุปกรณ์ที่ทรงพลังที่สุดสำหรับการต่อสู้ของทหารราบ เป็นอาวุธหนักสังหารแบบเดินได้!

ทันใดนั้น ทหารราบเกราะหนักห้าสิบคน และโจรภูเขาสองร้อยคนก็เผชิญหน้ากัน!

อุปกรณ์ทหารราบหนักเทียบกับอุปกรณ์ทหารราบเบา มันก็เหมือนการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวอย่างสิ้นเชิง!

ดาบหอกของโจรภูเขาฟันแทงโดนชุดเกราะหนัก ไม่สามารถสร้างความเสียหายรุนแรงได้เลย!

ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬที่สวมชุดเกราะหนัก ก็ฆ่าโจรภูเขาได้ทุกครั้งที่เขาวาดดาบยาวออกไป!

แต่ผ่านไปได้สักพัก พวกโจรภูเขาก็พ่ายแพ้ล่าถอย หันหลังหนีไป!

“มาถึงแล้ว เหตุใดถึงได้รีบร้อนออกไปกัน!”

หวังหยวนถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ และโบกมือ: "ที่นี่ภูเขาสวยน้ำใส และยังเป็นฮวงจุ้ยที่ดีด้วย ให้พวกเขานอนพักผ่อนที่นี่ตลอดไปเถอะ!"

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ...

ข้างหน้าหวังหยวน ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬ และทหารปลดประจำการจำนวนห้าสิบคนขี่ม้าศึกบุกไปข้างหน้า และการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวก็เริ่มต้นขึ้น!

“เรายอมแพ้ ยอมแพ้แล้ว!”

“อย่าฆ่าพวกเรา ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

สู้ก็สู้ไม่ได้ หนีก็หนีไม่พ้น พวกโจรภูเขาโยนดาบหอกพวกเขาทิ้งไป และหมอบลงกับพื้นขอความเมตตา

เมื่อหวังหยวนเห็นเช่นนี้ เขาก็ตะโกนออกมาว่า: "ใครยอมแพ้จะไว้ชีวิต!"

“ยอมแพ้ พวกเรายอมแพ้แล้ว!”