บทที่ 487

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าเป็นคนที่แต่งงานแล้ว จะไปพบปะกับผู้ชายคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร!”

หลี่ซื่อหานพูดด้วยความไม่พอใจ “ต่อไปท่านไม่จำเป็นต้องถามข้าเกี่ยวกับเรื่องเช่นนี้อีก แค่ปฏิเสธไปเลย!”

เมื่อมาที่เมืองโจว แล้วไม่ได้เจอสามีเลย นางก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย!

พี่สะใภ้ใหญ่จัดงานเลี้ยงน้ำชาให้กับหญิงสาว บอกว่าสำหรับคุณหนูจากครอบครัวชนชั้นสูง ใครอยากไปก็เข้าไปร่วมได้

ตั้งแต่นั้นมา หลายคนก็ยังคงเชิญนางไปจุดธูปที่วัด จัดชุมนุมกวีนิพนธ์สำหรับสตรี ท่องบทกวี และเพลิดเพลินกับหิมะ

นางตระหนักดีถึงความคิดของผู้ชายเหล่านั้น นางย่อมไม่มองพวกเขาในทางที่ดี

“ซื่อหาน พี่สะใภ้ใหญ่เพียงแค่ชวนเจ้าไปในฐานะเด็ก เหตุใดเจ้าถึงคิดมากนัก”

พี่สะใภ้ใหญ่ที่อายุประมาณสามสิบปี มีรูปโฉมงดงาม ดวงตาฉายแววเย่อหยิ่ง “เจ้าคิดว่าเขาจะมาที่เมืองโจวเพื่อตามหาเจ้าจริงหรือ เมืองฝูถึงเมืองโจวอยู่ห่างกันตั้งสี่ร้อยลี้ ระหว่างทางมีโจรขโมยนับไม่ถ้วน เขาอาจเกิดอุบัติเหตุกลางทางได้ แม้ว่าเขาจะมาได้ ครอบครัวของเราก็ยังไม่ยอมรับเขาอยู่ดี”

ใบหน้างามของหลี่ซื่อหานกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สามีของข้ามีความสามารถ เขาได้เขียนบทกวีมีชื่อเสียงมากมาย ที่จะคงอยู่ตลอดไป เหตุใดพี่ใหญ่กับท่านพ่อจะไม่ยอมรับเขา”

สามีของนางขอให้พี่ชายรองของนาง นำตั๋วทองสามพันตำลึงกลับมาให้ บอกว่าให้พ่อของนางหนึ่งพันตำลึง พี่ชายคนโตและพี่ชายรองคนละห้าร้อยตำลึง น้องชายสามสามร้อยตำลึง และให้พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองคนละหนึ่งร้อยตำลึง โดยอธิบายด้วยว่าสามีของนางมอบให้!

คาดไม่ถึงว่านอกจากพี่ชายรอง และพี่สะใภ้รองที่มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง พี่ชายใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ยังคงมีทัศนคติเหมือนเดิม แม้แต่จดหมายจากพ่อที่เขียนมาจากนอกเมือง ก็ยังปฏิเสธที่จะยอมรับสามีของนาง ซึ่งทำให้นางเสียใจจริง ๆ

“พรสวรรค์ทางวรรณกรรมของเขายอดเยี่ยมมาก บทกวีที่เขาเขียนถูกเผยแพร่ไปทั่วโลก แม้แต่ท่านพ่อก็อาจจะเขียนไม่ได้!”

พี่สะใภ้ใหญ่ยิ้มเย็นชา “แต่ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวบัณฑิต ท่านพ่อเป็นจิ้นซื่อ พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองของเจ้าก็เป็นข้าราชการ แม้แต่น้องชายที่อายุแค่สิบห้าปี ตอนนี้ก็ยังเป็นบัณฑิต ตอนนี้เขาทำงานต่ำต้อยอย่างงเป็นพ่อค้า ไม่ต้องพูดถึงคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมตระกูลหลี่เลย”

“สามีของข้าไม่ได้แค่เป็นพ่อค้า!”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้วพูดว่า “พี่ชายรองเล่าให้ฟัง หลังกลับมาจากเมืองโจวว่าเขาอยู่ที่นั่น เพื่อช่วยแม่ทัพหนุ่มต่อสู้ ตอนนี้แม่ทัพหนุ่มได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่แล้ว เขาย่อมได้ความดีความชอบด้วย”

พี่สะใภ้ใหญ่หัวเราะเยาะ แล้วกล่าวว่า “สงครามกับชาวหวงสิ้นสุดลงนานแล้ว และพระราชโองการให้บำเหน็จความดีความชอบ ก็ออกมาตั้งนานแล้ว ข้าได้ยินจากพี่ใหญ่ของเจ้าว่า ไม่มีใครชื่อหวังหยวนเลย เขาไม่ได้มีบทบาทในสงครามครั้งนั้น เขาคือคนที่มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมเพียงเล็กน้อย และสามารถหาเงินได้เพียงเล็กน้อย ดังนั้นเจ้าควรหาคนอื่นจะดีกว่า”

“ข้าไม่หา!”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า!

แม้ว่าสามีของนางจะเป็นคนธรรมดา แต่นางก็ยังเต็มใจที่จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต นางจะไม่เปลี่ยนใจ!

“เด็กที่มีพรสวรรค์หลายคน ส่งจดหมายมาหาพี่สะใภ้ใหญ่ ว่าเต็มใจที่จะให้คนหาคู่แต่งงานที่จะทำให้ได้นั่งเกี้ยวตัวใหญ่ พวกเขาทั้งหมดมาจากครอบครัวข้าราชการ”

พี่สะใภ้ใหญ่หรี่ตาลง เมื่อเห็นว่าหลี่ซื่อหานเงียบ นางก็ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ในบรรดาคนเหล่านั้น มีลูกชายของผู้ตรวจราชการมณฑล ที่ให้คนมาที่นี่ทุกสามวันเพื่อสอบถามเรื่องเจ้า ผู้ตรวจราชการมณฑล ข้าราชการระดับสองถือว่าตำแหน่งใหญ่! หากเจ้าแต่งงานกับลูกชายของเขา พ่อของเจ้าก็จะได้รับความช่วยเหลืออีกครั้งในราชสำนัก และอาชีพของพี่ใหญ่ของเจ้าก็จะเจริญรุ่งเรืองเช่นกัน!”

หลี่ซื่อหานพูดอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าบอกนะว่าลูกชายของผู้ตรวจราชการมณฑล จะแต่งงานกับผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานใหม่”