บทที่ 491

อู๋หลิงเดินออกจากห้อง แล้วหยิบตั๋วทองออกมา “ดูแลเขาให้ดี!”

“ไม่ต้องขอรับ ไม่ต้องขอรับ!”

ตั๋วทองหนึ่งร้อย ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนอิจฉามาก แต่เขาไม่กล้ารับมา “อู๋โหวโปรดอย่ากังวล เสนาธิการทหารให้เงินทุกเดือนอยู่แล้ว เขาจะอยู่อย่างสบายในเรือนจำขอรับ”

“รับไปเถอะ!”

ตั๋วทองถูกยัดไว้ในมือของผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุน แล้วอู๋หลิงก็จากไปพร้อมกับคนของเขา

เขาไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่เขาเปลี่ยนไปมาก หลังจากได้พบกับเสนาธิการทหาร

หลังอาหารกลางวัน กลุ่มแม่ทัพหนุ่มเตรียมออกเดินทางต่อไปพร้อมกับเอ้อหู่!

หวังหยวนตบไหล่เอ้อหู่ แล้วเตือนว่า “เมื่อเจ้าไปที่เมืองหลวง เจ้าจะอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฮ่องเต้ทุกที่ เจ้าต้องระมัดระวังทั้งคำพูดและการกระทำของเจ้า มิฉะนั้นเจ้าอาจถูกฆ่าตาย หากเจ้าไม่ระวังมากพอ หากเจ้าไม่เข้าใจอะไรก็จงถามแม่ทัพหนุ่ม!”

“พี่หยวน ท่านไม่ต้องกังวล!”

เอ้อหู่ตบหน้าอก “ข้าจะจำคำแนะนำของท่านไว้ ข้าจะคิดในใจก่อนพูด เพื่อดูว่าเหมาะสมที่จะพูดออกไปหรือไม่ แล้วข้าก็จะไม่ลืมฝึกอ่านเขียนด้วย ไม่เช่นนั้นหากข้าได้เป็นขุนพลจริง ๆ แล้วไม่เข้าใจข้อความทางทหารด้วยซ้ำ นั่นคงเป็นเรื่องน่าอาย!”

หวังหยวนยกยิ้มและพยักหน้า

ต้าหู่ยื่นสัมภาระให้ “เกิดอะไรขึ้นก็ต้องถามแม่ทัพหนุ่ม อย่าประมาทตัดสินใจเองคนเดียว ใจคนภายนอกไม่ได้ซื่อเหมือนคนในหมู่บ้าน”

เอ้อหู่รับมันมา แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น “พี่ใหญ่ ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ประมาท! พ่อ แม่ น้องสาม น้องสี่ และน้องห้าล้วนแต่ต้องพึ่งพาท่านให้ดูแล!”

ต้าหู่พยักหน้าด้วยตาสีแดงก่ำ

เอ้อหู่ตั้งตารอคอยอนาคตที่สดใส จึงสวมเครื่องแบบเฉียนจ๋งขี่ม้าตามขบวนรถม้าไป

“ออกเดินทาง!”

อู๋หลิงพยักหน้าให้หวังหยวน โบกมือแล้วขี่ม้าไปข้างหน้าเพื่อนำทาง

รถม้าส่งเสียงดัง กีบเท้าม้าส่งเสียงกุบกับ แล้วขบวนรถม้ายาวก็ออกเดินทางมุ่งหน้าลงใต้!

หวังหยวน ต้าหู่และผู้คนมากมายในหมู่บ้านต้าหวัง รู้สึกเสียใจที่ต้องจากกันในใจ!

ยุคนี้หากไปเมืองหลวงที่ห่างไกลหลายพันลี้ อาจไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลยในชีวิตนี้

ไม่เพียงแต่แม่ทัพหนุ่มและผู้ติดตามของเขาเท่านั้นที่จากไป แต่ยังรวมถึงซานฮั่วฉินและลูกชายของเขาด้วย

เนื่องจากกังวลเรื่องความปลอดภัยในการผ่านหุบเขาชิงหลง หวังหยวนจึงยังไม่ปล่อยให้สามพ่อลูกกลับไป