ตอนที่ 509
บทที่ 509
September 18, 2026
หวังหยวนพยักหน้าพลางกล่าว “เจ้าจงไปคัดเลือกกลุ่มคนที่สามารถไว้ใจได้และมีไหวพริบมาให้ข้า จากนั้นส่งไปยังค่ายซานหู่ ข้าจะส่งคนไปฝึกฝนพวกเขาและจะต้องไม่มีบุคคลที่สามรู้เรื่องนี้”
“เข้าใจแล้ว!”
กัวเฉิงประสานมือทำความเคารพ พลางพยักหน้าก่อนเดินออกไป!
หวังหยวนเดินออกไปจากห้องเข่นกัน!
เมื่อกัวฉางเดินจากไป คิ้วกระบี่ของหวังหยวนก็ขมวดเข้าหากัน ขณะที่ดวงตามืดมนลงทันใด
ข้อกล่าวหาที่ว่าเขาไม่พอใจในรางวัลตอบแทนที่ราชสำนักมอบให้ หลังจากที่สามารถปราบปรามชาวหวงเป็นเรื่องเท็จ
การที่ฮ่องเต้ซิงหลงเขียนกฤษฎีกาฉบับนี้ขึ้นมา แสดงให้เห็นว่าราชสำนักมีความคิดต่อเขาอย่างไร ซึ่งมันอาจทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับอันตรายนับไม่ถ้วน
เพื่อรักษาชีวิตตนเอง เขาจึงต้องคิดทบทวนในการถือไพ่ลับเพิ่มอีกสองสามใบ!
หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรอยยิ้ม!
ทั่วทั้งหมู่บ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุข ชาวบ้านทุกคนต่างได้รับของกำนัลอย่างถ้วนหน้า
ทุกครอบครัวต่างได้รับเนื้อปลาและเนื้อวัว ขณะที่เด็กและผู้เฒ่าต่างหัวเราะอย่างไม่รู้ตัว!
ก่อนหน้านี้ในช่วงเทศกาลตรุษจีน ชาวบ้านมักจะมีอาหารไม่พอเพียง แต่ในปีนี้กลับมีเนื้อสัตว์และเงินทองมากมาย พวกเขาไม่เคยฝันถึงคุณภาพชีวิตที่ดีเช่นนี้มาก่อน!
“พี่หยวนมาแล้ว!”
“พี่หยวน ลองกินแบะแซสักหน่อยสิ!”
“เสี่ยวหยวน คุณหนูหูอาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้ว เมื่อไรนางจะได้ปลูกเรือนหลังที่สองเล่า!”
เมื่อเห็นหวังหยวนเดินเข้ามา เหล่าผู้เฒ่าก็ทักทายเขา ส่วนเด็ก ๆ เข้ามาป้อนขนม ขณะที่เหล่าพี่สะใภ้พูดหยอกล้อเขา
เมื่อมองดูรอยยิ้มอันเรียบง่ายของชาวบ้าน หวังหยวนก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มที่มาจากใจจริง ความดำมืดภายในใจของเขาพลันหายไปจนสิ้น
นี่คือชีวิตอันสงบสุขที่เขาต้องการ ด้วยวิถีชีวิตอันเรียบง่าย เขาจะทำให้เหล่าชาวบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้
ไม่ต้องพูดถึงวิธีที่ทำให้พวกเขามั่งคั่ง เพียงแต่ขอให้คนมีคุณภาพชีวิตเหมือนมนุษย์ก็เพียงพอแล้ว!
แนวคิดที่ง่ายที่สุดสำหรับเด็กชาวจีนที่ได้รับการศึกษาแบบโบราณ คือการช่วยโลกควบคู่ไปกับการช่วยเหลือผู้ยากไร้!
เมื่อเดินเล่นไปตามถนนในหมู่บ้าน อารมณ์ของหวังหยวนก็เริ่มสดใสขึ้นเรื่อย ๆ ขณะมองดูหมู่บ้านเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงชาวบ้านตะโกนว่า “พี่หยวน ซื่อไห่ เอ้อโกว และเถียนอันกลับมาพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่งขอรับ!”
“ไปกันเถอะ!”
คนกลุ่มหนึ่งเดินไปตามถนนในหมู่บ้าน!
รถม้ามากกว่าสิบคันขับเข้าไปในหมู่บ้าน ขนาบข้างด้วยทหารเท้า และตามด้วยกลุ่มทหารที่มีสายตาแหลมคม
หวังซื่อไห่คือผู้นำของคนกลุ่มนี้ เขาแต่งกายด้วยผ้าแพร แขวนป้ายหยกไว้ที่เอว สวมรองเท้าหนังและเสื้อคลุม ตอนนี้แม้จะแต่งตัวเหมือนคน แต่นิสัยก็ยังเป็นหมา ตอนนี้เขาดูไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ตามมาด้วยกัวฉาง กัวเหลียง และหวังเอ้อโกวผู้บุ่มบ่ามมุทะลุ ส่วนทหารคนอื่น ๆ แต่งกายด้วยผ้าแพรเช่นกัน ใบหน้าพวกเขาดูมีชีวิตชีวาอย่างมาก
“โอ้ ซื่อไห่ เจ้าสวมชุดนี้แล้วข้าแทบจะจำไม่ได้ เจ้าช่างเหมือนนายน้อยตระกูลเศรษฐียิ่งนัก!”
“เอ้อโกวและเถียนอันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาทั้งคู่ดูมีสง่าราศีขึ้นไม่น้อย!”
“พวกเจ้าได้รับเงินก้อนใหญ่แล้วละลายมันไปกับสิ่งของเช่นนี้รึ เสื้อผ้าดี ๆ แบบนี้ราคาเท่าไรกัน ข้าไม่รู้ว่าต้องทำงานหนักเท่าใดถึงจะซื้อมันได้!”
แม้เหล่าชาวบ้านจะกล่าวหยอกล้อ แต่ก็แฝงคำตำหนิที่แสดงถึงความห่วงใย
“ทุกคน มิใช่ข้าหรือที่เร่ขายซาลาเปาไปทั่วทุกหัวระแหง และมิใช่ข้าหรือที่บริหารบ่อเกลือเฟ่ยชางให้พี่หยวน! หากข้าแต่งตัวซอมซ่อเหมือนขอทาน คงต้องทำให้พี่หยวนขายหน้าเป็นแน่ อีกทั้งผู้คนจะครหาได้ว่าเขาปฏิบัติกับลูกน้องอย่างไม่เป็นธรรม!”
หลังจากอยู่ในเมืองจวิ้นเป็นเวลาหลายเดือน ทักษะการติดต่อสื่อสารกับผู้อื่นของเขาก็พัฒนาขึ้นมาก หวังซื่อไห่ตอบชาวบ้านด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเดินเข้าไปหาหวังหยวนอย่างรวดเร็ว “พี่หยวน ข้ากลับมาแล้ว!”
“เจ้าทำงานอย่างหนักแล้ว!”
หวังหยวนตบบ่าหวังซื่อไห่ ก่อนมองเข้าไปในฝูงชน “ท่านลุงหานซาน!”
ไม่นานมานี้เขาส่งจดหมายไปยังเมืองจวิ้น เพื่อเชิญให้ทุกคนกลับมาฉลองตรุษจีนที่หมู่บ้าน!
เอ้อหู่ออกเดินทางไปยังเมืองหลวงแล้ว หากท่านลุงหานซานไม่กลับมาที่หมู่บ้าน ท่านป้าหงคงจะไม่สบายใจเป็นแน่!
“เหรียญทองแดงและเงินบางส่วนไม่สามารถนำติดตัวกลับมาได้ ท่านลุงหานซานกังวลเรื่องนี้มาก เขาจึงเลือกพักที่เมืองจิ่วซาน!”
หวังซื่อไห่ลงเสียงลงพลางกระซิบ “พี่หยวน ท่านไห่เทียนฝากบางอย่างให้ข้ามาบอกท่าน!”
หวังหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พูดมา!”
การมาเยือนจวนตระกูลหวังครั้งแรก ขณะดื่มสุรากันอยู่นั้น วังไห่เทียนก็กล่าวว่าตนไม่ทำให้เขาซ้ำรอยอู๋มู่เด็ดขาด
เมื่อพิจารณาจากคำตัดสินของราชสำนักแล้ว เขามีญาณทิพย์เห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าสินะ
หวังซื่อไห่กล่าว “ท่านไห่เทียนฝากมาบอกว่า ‘อย่าคิดมากกับคำตัดสินของราชสำนัก หลังจากผ่านเทศกาลตรุษจีนและพิธีซั่งเยวียนแล้ว เขาจะเดินทางมาที่หมู่บ้านต้าหวัง นอกจากนี้เขาจะพาลูกศิษย์ฝีมือดีสามคนมาด้วย จากนั้นจะปักหลักอยู่ที่นี่’”
“อะไรนะ!”
ชาวบ้าน กองทัพเกราะทมิฬ และทหารที่เกษียณราชการแล้วต่างตกตะลึง ภายในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล
ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบจอหงวนจะเดินทางมาปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านต้าหวัง พร้อมศิษย์ฝีมือดีสามคน
หากเป็นเช่นนั้น ลูกหลานของพวกเขาจะได้รับการสั่งสอนจากผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบจอหงวน!
เด็กน้อยที่มาจากครอบครัวยากไร้ไม่คิดฝันมาก่อนว่าตนจะได้ร่ำเรียนตำรา ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับการสั่งสอนจากผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบจอหงวนอีกด้วย