บทที่ 52

หญิงสาวสะดุ้ง แล้วถอนหายใจ “เจ้าฉลาดพอ ๆ กับพี่ชายของเจ้า เขาก็พูดถึงหลิวเจี้ยนเย่เช่นเดียวกัน”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “แล้วเหตุใดท่านกับท่านพี่ถึงพยายามชักชวนข้าเช่นนี้อีก”

หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ “ประการแรก มันเป็นเพราะเจ้า เจ้าคนเสเพลคนนั้นทุบตีเจ้าทุกวัน ซ้ำยังนำเจ้าไปเป็นหลักประกันกู้เงินอีกด้วย พี่ชายของเจ้าจะโล่งใจหายห่วงได้อย่างไร!”

“ตอนนี้สามีของข้าดีกับข้ามาก ไม่เคยทุบตีข้าอีกเลย!”

หลี่ซื่อหานอธิบายอีกครั้ง

แต่นางก็รู้ว่ามันยากที่พี่ชายและพี่สะใภ้ของนางจะเชื่อ แม้แต่ตัวนางเองก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่

“ประการที่สองคือเพื่อช่วยท่านพ่อ!”

หญิงสาวทำหน้าเศร้า “แม้ว่าท่านพ่อจะมีความสามารถพอ แต่การกลับมาใช้ชีวิตในเมืองหลวงนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ราชสำนักเต็มไปด้วยกลอุบาย ทุกอย่างต้องได้รับการดูแล ไม่เช่นนั้นทุกอย่างจะถูกขัดขวาง ท่านพ่อเป็นข้าราชการที่ซื่อสัตย์ ตระกูลหลี่มีฐานะทางการเงินที่อ่อนแอ จึงต้องการการสนับสนุนจากตระกูลที่เชื่อถือได้ เราเป็นมิตรกับตระกูลหลิวมานานหลายชั่วอายุคน แม้ว่าจะมีเหตุการณ์พลิกผัน ก่อให้เกิดความบาดหมางกันหลายครั้ง แต่หากเจ้าตกลงปลงใจกับหลิวเจี้ยนเย่ เราก็สามารถซ่อมแซมความสัมพันธ์ได้ และทั้งสองฝ่ายก็สามารถวางใจกันได้ นี่คือสิ่งที่พี่ชายของเจ้าต้องการให้พี่มาบอกเจ้า การทำเช่นนี้จะดีสำหรับเจ้าและตระกูลเรา”

หลี่ซื่อหานวางของลง “หากจะให้กตัญญูต่อท่านพ่อ แม้ต้องเชือดเฉือนเนื้อให้เป็นยา ข้าก็ยินดี แต่หากจะให้ละทิ้งสามีของตัวเอง เพื่อไปแต่งงานครั้งที่สองกับคนสกุลหลิว ท่านก็ช่วยบอกท่านพี่หน่อยเถอะว่า แม้ข้าจะต้องตายก็ไม่มีวันยอม! นี่คือของกำนัลที่ข้ากับสามีเตรียมไว้ให้พวกท่าน ตอนนี้ข้าขอตัวไปพบพี่ชายก่อน”

พี่ชายของนางทนกล่าววาจารุนแรงกับนางไม่ได้ เขาจึงมักจะบอกให้พี่สะใภ้มาพูดแทน

เช่นนั้นนางจึงขอให้พี่สะใภ้ส่งต่อคำพูดตอบกลับให้ด้วย

“สามี ข้ารู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงหัวแข็งคนนี้ไม่ยอมหรอก แต่ท่านกลับขอให้ข้าชักชวนอีก!”

หญิงสาวยกยิ้มฝืดเฝื่อน แล้วส่ายหน้า เปิดห่อใส่ของแล้วมองของกำนัลต่าง ๆ

“เจ้าของที่ดินใช้ขี้ผึ้งน้ำมันหมู ตระกูลหลี่ก็ใช้ขี้ผึ้งเนย สามารถมอบให้คนรับใช้ได้”

“เอ๊ะ พู่กัน หินหมึก กระดาษซวนจื่อและหินฝนหมึกล้วนมีคุณภาพสูง ราคาคงยี่สิบก้วนได้ เจ้าคนเสเพลคนนั้นหาเงินมาได้มากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”

“นี่อะไรเนี่ย? มันคล้าย ๆสบู่หอม มีกลิ่นหอมมาก ไม่รู้ว่าจะทำความสะอาดได้ดีเพียงใด!”

“นี่มันอะไรกัน? ขาวดั่งเกล็ดเพชร หวานยิ่งกว่าน้ำตาลทรายแดง!”

“นี่อาจเป็นน้ำตาลคริสตัล ที่มีข่าวลือว่าทำให้ผู้คนในโจวเฉิงคลั่งไคล้เมื่อเร็ว ๆ นี้!”

....

เมื่อหญิงสาวและหลี่ซื่อหานเข้าไปในจวน หวังหยวนก็ยกข้าวของเตรียมเข้าไปในจวนด้วย!