บทที่ 534

“เจ้าคือหวังหยวน กำราบชิงเมี่ยนโช่วได้จริงหรือ?”

เมื่อมองหวังหยวนหัวจรดเท้า เว่ยเฉิงก็ขมวดคิ้วและไม่อยากจะเชื่อเลย

ก็แค่เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกับกลุ่มคนบ้านนอก ก็เอาชนะชิงเมี่ยนโช่วได้จริงหรือ!

ปกติเขานำทหารสามพันนายไปจัดการ แต่ก็ยังล้มเหลวในการบรรลุความสำเร็จนี้!

“ข้าชื่อหวังหยวน ข้าไม่ได้กำราบชิงเมี่ยนโช่ว แต่เป็นหวังพั่วหลู่ต่างหาก!”

หวังหยวนเหลือบมองชายร่างใหญ่สามคนนี้ “หากไม่มีอะไรแล้ว ท่านแม่ทัพโปรดหลีกทางด้วย พวกข้ากำลังรีบเดินทาง!”

“รีบเดินทาง เจ้ายังอยากจะรีบเดินทางอยู่หรือ มาจับเจ้าเด็กหน้าขาวคนนี้ให้ข้าหน่อยสิ!”

เว่ยเฉิงที่เมาเล็กน้อยโมโหเมื่อได้ยินดังนั้น จึงสั่งจับกุมทันที

เจ้าเด็กหน้าขาวคนนี้ปราบชิงเมี่ยนโช่ว จนทำให้เขาถูกราชสำนักลดตำแหน่ง!

เจ้าเมืองส่งคนไปบอกให้เขาจ่ายเงินหนึ่งแสนตำลึง แต่เขายังไม่ได้รับเลยแม้แต่อีแปะเดียว!

แต่เขายังอยากรีบเดินทางอยู่อีก!

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ...

ทหารกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งมาข้างหน้า

ดวงตาของหวังหยวนมืดมน คาดไม่ถึงว่าเว่ยเฉิงจะอาจหาญถึงเพียงนี้ เขาไม่ได้อ้างเหตุผลด้วยซ้ำ และแค่อยากจะโค่นเขาลง คิดว่าเขาเป็นพระอิฐพระปูนจริงหรือ

ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง...

เมื่อเห็นสีหน้าหวังหยวน ต้าหู่ ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬและทหารองครักษ์รุ่นเยาว์ ต่างก็ชักดาบราชวงศ์ถังออกมา แต่ละคนถือโล่ไม้เล็ก ๆ ไว้บนแขนซ้ายของเขา สายตาดุร้าย!

เอ๊ะ!

ทหารที่วิ่งไปข้างหน้าหยุดชั่วคราว รู้สึกเหมือนดวงตาของคนเหล่านี้คมกริบราวคมดาบ ขนลุกทั้งตัว มือเท้าก็พลันไร้เรี่ยวแรง

ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬไม่มีสีหน้าใด ๆ เลย

พวกเขาคลานหนีออกมาจากความตายหลายครั้ง แม้แต่ทหารม้าชาวหวงก็ยังต้องตกใจเมื่อเห็นพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงทหารระดับสามของเมืองนี้เลย!

หากเสนาธิการทหารพูดเพียงคำเดียว แม้ว่าคนเหล่านี้จะสวมชุดเกราะและถือธนู พวกเขาก็ฆ่าได้ทั้งหมด!

“หยุดเพื่ออันใด ไปเลย จับตัวพวกเขาออกไป!”