บทที่ 536

“หมายความว่าเจ้าไม่เพียงแต่โง่เขลาเท่านั้น แต่ยังตาบอดอีกด้วย สมองยาวถึงก้นไปแล้ว!”

ด้านหลังกลุ่มรถม้า มีชายหนุ่มคนหนึ่งถูกลากตัวออกมาจากรถม้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

“หากเขามีสมองยาวถึงก้นจริง เขาคงไม่ทำอะไรเช่นนี้!”

“หากยังคาดหวังให้แม่ทัพคนนี้มีสมอง ก็เหมือนคาดหวังให้งาช้างงอกจากปากสุนัข!”

“ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีสมอง เป็นเพราะเขาเคยชิน กับการปิดท้องฟ้าด้วยมือเดียวในเมืองหล่งหนาน จึงกล้าทำผิดกฎหมาย!”

“แปลกอย่างสุภาษิตโบราณที่ว่าไว้ โจรปล้นยังเหลือบ้าน ทหารปล้นไม่เหลืออันใดเลย คนพาลพวกนี้เลวร้ายยิ่งกว่าโจร!”

“พวกโจรแค่ขู่กรรโชกเอาทรัพย์สิน แต่พวกเจ้าใส่ร้ายและถึงกับต้องการฆ่าคนอื่น!”

“ทำเรื่องไร้สาระน่าขยะแขยงเหล่านี้ไปได้!”

ที่ด้านหลังของขบวนรถม้า ทหารดึงคนออกมาทีละคน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธขณะด่าทอ!

เมื่อพวกเขากำลังถูกทหารลากออกมา ทำให้พวกเขาอับอายอายขายหน้ามาก!

“บังอาจ พวกเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร พวกกลุ่มพ่อค้าที่น่ารังเกียจ กล้าดีอย่างไรมาดูหมิ่นแม่ทัพเช่นข้า จับพวกมันให้หมด ใครกล้าขัดขืนจะถูกยิงตาย!”

เว่ยเฉิงโกรธจัด และชักดาบออกมาชี้ไปยังคนกลุ่มนั้น

เขาเป็นทหารระดับห้า แม้ว่าสถานะของเขาจะไม่ดีเท่าข้าราชการพลเรือน แต่เขาก็ยังเป็นข้าราชการ!

พ่อค้ามีสถานะต่ำที่สุด เจอเขาแล้วควรถ่อมตัว แต่กลับกล้าด่าทอเขา

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ...

ทหารกลุ่มหนึ่งยกดาบขึ้น

ใบหน้าของหวังหยวนสงบ ต้าหู่ อวี๋เถี่ยซานและทหารผ่านศึกเกราะทมิฬก็มั่นคงราวกับก้อนหิน!

“กล้าใช้ดาบชี้หน้าพวกข้า ใครให้หน้าพวกเจ้าทำเช่นนี้ ช่างเป็นคนนอกกฎหมายจริง ๆ!”

ผู้ชายหลายสิบคนโกรธจัด แล้วดึงเสื้อคลุมออก เพื่อเผยให้เห็นชุดที่สวมอยู่ข้างใน จากนั้นจึงหยิบหมวกผ้าออกมาสวม

ทหารมองชุดและหมวกของคนเหล่านี้ ด้วยสีหน้าเหมือนหมาป่าและเสือ ดาบที่ยกขึ้นก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ