บทที่ 547

“อ๊าก...”

หลังจากนั้นไม่นาน ชาวบ้านสติแตกวิ่งเข้ามาก็ล้มลงกับพื้นทีละคน

ชาวบ้านมองหวังหยวนด้วยความกลัว หลายคนถือไม้ แต่ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า

“ข้าได้พบกับโก่วเซิ่ง รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงย้อนกลับมาดู!”

หวังหยวนมองไปรอบ ๆ “หากข้าฆ่าคนจริง ๆ เหตุใดข้าถึงกลับมาล่ะ?”

“...”

ชาวบ้านหลายคนตกตะลึงไปชั่วขณะกับคำถามนี้ คนที่ฆ่าคนมักจะต้องการหนีไปให้ไกลที่สุด

หวังหยวนเดินเข้าไปในบ้านตระกูลเยี่ย โดยมีต้าหู่และอวี๋เถี่ยซานตามเข้าไป!

ชาวบ้านหลายคนตามมาติด ๆ!

เยี่ยเทียนนอนตายตาไม่หลับอยู่ใต้ชายคาโดย มีกองเลือดสีแดงฉานอยู่ใต้ตัวเขา มีหลุมเลือดอยู่บริเวณหัวใจ ข้างศพเขามีคำว่า “หยวน” เขียนด้วยเลือดอยู่ด้วย

“นายท่าน นี่เป็นบาดแผลที่เกิดจากหน้าไม้ จากนั้นก็ใช้แทงซ้ำ มันเป็นดาบหางวัวที่ใช้ทำลายร่องรอยของลูกธนูจากหน้าไม้!”

เมื่อเห็นหลุมเลือดนั้น อวี๋เถี่ยซานผู้มีประสบการณ์ก็เตือนเขาทันที!

“พี่เยี่ย ข้าเป็นคนทำให้เจ้าเดือดร้อน!”

หวังหยวนคุกเข่าลงปิดตาให้เยี่ยเทียน “ข้าจะล้างแค้นให้เจ้า ไม่ว่าใครอยู่เบื้องหลัง ข้าจะให้มันชดใช้ด้วยเลือด”

“นายท่านอย่าโทษตัวเองมากเกินไปเลยขอรับ แม้ว่าเราจะไม่ได้พักค้างคืน แต่เขาก็อาจจะไม่สามารถหลีกหนีภัยครั้งนี้ได้”

อวี๋เถี่ยซานแนะนำ “คนเหล่านั้นแค่พยายามหาข้ออ้างมาใส่ร้ายท่าน แม้ว่าท่านจะผ่านหมู่บ้านนี้ไป พวกเขาก็จะสร้างความยุ่งยากอยู่ดีขอรับ!”

หวังหยวนหันกลับมาเงียบ ๆ!

ข้างกายเขา โก่วหวาถูกดาบฟันหัว ขณะนี้เขานอนจมกองเลือด

เสื้อคลุมตัวใหญ่ของต้าหู่ ถูกนำมาคลุมร่างของโก่วหวา หวังหยวนหลับตาลงตัวสั่นสะท้าน “โก่วหวา อาหยวนขอโทษนะ!”

เขาโกรธแค้นมาก ท่าทางสดใสน่ารักของเด็กน้อยโก่วหวา เพิ่งปรากฏต่อหน้าต่อตาเขาเมื่อวานนี้เอง!

เด็กเล็กขนาดนี้ ยังกล้าลงมือทำไปได้อย่างไร!

ในบ้าน ภรรยาและสาวใช้ของเยี่ยเทียนนอนจมกองเลือด เสื้อผ้าของพวกนางถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เห็นได้ชัดว่าพวกนางถูกข่มขืนก่อน แล้วจึงถูกฆ่า!